บทที่ 13 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ
จู่ๆก็มีเสียงะโออกมา “ไม่จริง นั่นมันอาวุธรักของข้าบัดซบเ้าจะต้องตายภายในวันนี้อย่างแน่นอน ข้าจะฆ่าล้างสำนักไร้นามซะให้หมด” เป็เสียงของ ชิง หานคง นั่นเองเขาโกรธอย่างสุดขีดที่อาวุธระดับพิเศษ มีเพียงแค่ชิ้นเดียวของสำนักถูกทำลายจนไม่เหลือแต่ซากต่อหน้าต่อตาของเขา
ชิง หานคงได้ะโลงมาจากที่นั่งคนดู และได้ทำการพุ่งเข้าใส่ หุ่ย เฟย อย่างรวดเร็ว บนสนามประลองไม่มีใครสามารถมองได้ทัน
แต่ทว่า อีกเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้นก่อนที่ชิง หานคง จะเข้าถึงตัวของ หุ่ย เฟย ก็ได้มี หลิว เฟ่ยหงส์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าจนทั่วทุกคนไม่สามารถมองได้ทัน ไม่เว้นแม้แต่สำนักใหญ่ต่างๆ
หลิว เฟ่ยหงส์ เขานั้นพุ่งเข้ามาจับคอของ ชิง หานคง เอาไว้แน่นจนทำให้หายใจแทบจะไม่ออก และเขาก็ได้กล่าวว่า“เ้านั้นเป็ประมุขแน่หรือ ทำไมถึงได้ลงมือกับลูกศิษย์ของข้าถ้าเ้าอยากที่จะสู้นักหละก็ ข้าจะเป็คนสู้ด้วยเอง”
หลังจากกล่าวจบ หลิว เฟ่ยหงส์ ก็ได้แหงนหน้าขึ้นไปมองประมุขของสำนักอื่นๆ ที่เคยหัวเราะเยาะเขา ซึ่งตอนนี้ ทุกสำนักคงจะรู้กันแล้วว่าที่หลิว เฟ่ยหงส์ บอกก่อนหน้านี้เป็ความจริง ที่เขาแข็งแกร่งจนสามารถทัดเทียมกับประมุขของสำนักอื่นๆได้
เป็ ชิง หานคง ที่กำลังโดนบีบคออยู่ได้พูดออกมา “ปล่อยข้าได้แล้วถ้าเ้าไม่อยากที่จะตกตายในตอนนี้ และสำนักของเ้าก็จะต้องหายไปตลอดกาล”
หลิว เฟ่ยหงส์ เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและกล่าว “ถ้าเ้ามีความสามารถพออะนะ บางที4สำนักใหญ่ที่เคยมีอยู่ในตอนนี้อาจที่จะหลงเหลือเพียงแค่ 1สำนักก็ได้ พวกเ้าไม่เคยคิดแบบนั้นบ้างเลยหรือ”
ทุกประมุขต่างเข้าใจความหมายเลยภายในทันทีว่า หลิว เฟ่ยหงส์ นั้น คิดที่จะประกาศากับ3สำนักใหญ่ที่เหลือ
ประมุขของทุกสำนักต่างมองตากัน และคิดในใจว่า“พวกเราสมควรที่จะกำจัดมันไปให้ไวที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่เป็อันตรายต่อพวกเรา”
ประมุขของทุกสำนักจึงลงมายืนรวมกันพร้อมหน้าทั้ง3คน เพื่อที่จะร่วมมือกันต่อสู้กับ หลิว เฟ่ยหงส์
ส่วน หลิว เฟ่ยหงส์ นั้น หลังจากปล่อยชิง หานคง เขาก็ได้ถอยออกไปเล็กน้อยเพื่อตั้งหลักที่จะเตรียมตัวต่อสู้
หลิว เฟ่ยหงส์ก็ได้กล่าวออกมาหนึ่งประโยค “พวกท่านนั้นไม่เห็นหรือว่าข้าอยู่เพียงแค่ก่อตั้งปฐีแต่กลับคิดที่จะลุมทำร้ายข้า ช่างเสียชื่อเสียงของเ้าสำนักจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่าแต่ก็ชั่งมันเถอะ เข้ามาพร้อมๆกันได้เลยข้าจะตอบสนองพวกเ้าเอง”
ประมุขของแต่ละสำนักต่างเกิดอาการโกรธเคืองที่โดนเด็กน้อยเช่น หลิว เฟ่ยหงส์ มายั่วยุได้
เป็ประมุขของสำนักเมฆาที่พุ่งเข้าไปโจมตีหลิว เฟ่ยหงส์ อีกครา เนื่องจากเขาคิดที่จะแก้แค้นที่มันทำให้เขานั้นต้องอับอาย
แต่ทว่า หลิว เฟ่ยหงส์ กลับหลบได้แล้วเขาก็ได้ชกกำปั้นกลับไปตรงที่หน้าอกของชิง หานคง ทำให้ ชิงหานคงนั้น กระเด็นถอยกลับไป 5เมตร และได้กระอักโลหิตออกมา
ชิง หานคง นั้นเข้าใจแล้วว่าตนเองไม่สามารถสู้กับหลิว เฟ่ยหงส์ ได้ เขาก็เลย ส่งสายตาให้อีก2คนรู้ว่าควรที่จะเข้าไปโจมตีพร้อมๆกัน
แต่ทว่า ประมุขของสำนักสุริยัน และสำนักจันทรา เมื่อเห็นว่า หลิว เฟ่ยหงส์ เก่งกาจขนาดนี้ั้แ่พลังของเขายังอยู่เพียงแค่เขตแดนก่อตั้งปฐีขั้นที่5 เท่านั้น ทั้ง2คนจึงเลือกที่จะไม่ขยับตัวเข้าไปโจมตีซะยังจะดีกว่าเพราะเื้ัของเขาอาจจะมีอาจารย์ที่เก่งกว่า4สำนักใหญ่แห่งดินแดนเมฆาก็เป็ได้
ประมุขของ สำนักสุริยัน และสำนักจันทรา ได้มองหน้ากัน แล้วได้คิดเหมือนกันว่า ‘หรือว่ามันจะเป็คนของดินแดนต้องห้าม!’
เมื่อ ชิง หานคง เห็นดังนั้นเขาก็เริ่มะโด่าทอขึ้นมา “พวกเ้ายังมีหน้ามาเรียกตนเองว่าประมุขอีกอย่างนั้นหรือ ทำไมถึงได้ปอดแหกกันขนาดนี้มันแค่แข็งแกร่งกว่าข้าเล็กน้อยเท่านั้น พวกเ้าก็ไม่กล้าที่จะลงมือกันซะแล้ว หึ ถ้าอย่างนั้นข้าจะจัดการกับมันแค่คนเดียวก็ได้”
ชิง หานคงเขาไม่ได้คิดถึงเบื้อหลังของ หลิว เฟ่ยหงส์ เลยเพราะในสมองของเขาตอนนี้มันมีแต่คำว่าความแค้นเต็มไปหมด
แต่ก่อนที่ ชิง หานคง และ หลิว เฟ่ยหงส์ จะได้ต่อสู้กันต่อ ก็ได้มีประมุขของสำนัก สุริยัน หนิง หลี่เฟิง และก็ ประมุขของสำนักจันทรา ซู ิเยี่ยเข้ามาห้ามทั้งคู่เอาไว้ก่อน
เป็ประมุขของสำนักสุริยัน กล่าวออกมาว่า “พวกท่านนั้นเป็ถึงประมุขของ4สำนักใหญ่เหมือนๆกันทำไมพวกเราไม่มาสามัคคีกันเอาไว้หละ”
ประมุขของสำนักจันทราก็ได้กล่าวเสริมต่อ “ไช่แล้ว ท่าน หนิง หลี่เฟิง พูดถูกต้องแล้ว ข้าเองก็เห็นด้วยกับเขาเช่นกันพวกเราไม่ควรที่จะมาต่อสู้กันเองจริงหรือไม่”ซู ิเยี่ย ก็ได้มองทุกคนว่าคำที่เขาพูดไปช่วยอะไรได้บ้างหรือไม่
แต่ทว่า หลังจากที่ทุกคนพูดกันเสร็จ ก็ได้มีเสียงปรบมือที่ดังสนั่นมาจากข้างบนท้องฟ้าอันแสนไกลจึงทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นในเขตสนามประลองภายในทันที
หลิว เฟ่ยหงส์ ก็เกิดอาการใ แล้วเขาก็ได้พูดขึ้นมาว่า “เขามาจากที่ใด ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกตัวเลย คนผู้นี้แข็งแกร่งเป็อย่างมากและอีกอย่างเขาก็ อันตรายเป็อย่างมากเช่นเดียวกัน”
เมื่อ ประมุขของแต่ละสำนักได้ยินดังนั้น ก็เกิดความสงสัยขึ้นมา “เ้ารู้จักกับมันหรือทำไมถึงรู้ได้ว่ามันแข็งแกร่งทั้งๆที่พวกเรายังไม่ทันได้ต่อสู้เลย” เป็เสียงของ ชิง หานคง นั่นเองที่คิดจะหาเื่ หลิว เฟ่ยหงส์ ตลอดเวลา
และก็ได้มีอีกเสียงดังขึ้นมา เป็เสียงของ ซู ิเยี่ยนเ้าสำนักจันทรา “เ้านี่โง่จริงๆเลยไม่เห็นหรือว่ามันลอยอยู่บนอากาศอย่างสบายใจ และเพียงแค่มันปรบมือก็ทำให้ทุกคนถึงกับได้รับแรงกดดันขนาดนี้”
ชิง หานคง หันควับมาทาง ซู ิเยี่ยน ทันที “นี่ท่านเข้าข้าง ไอ้เ้าหลิว เฟ่ยหงส์ อย่างนั้นหรือก็ได้ข้าจะจำมันเอาไว้ว่าวันนึงพวกท่านไม่เคยที่จะเข้าข้างข้าเลย”
หลังจากที่ ชิง หานคง กล่าวจบก็ไม่ได้มีใครสนใจเขาอีก แต่ว่ากลับหันไปสนใจคนที่อยู่ข้างบนท้องฟ้านั่นเอง
และก็ได้มีเสียงเก่าแก่ดังขึ้นมา “พวกเ้าไม่ทำการต่อสู้กันต่อหรือ ข้ากำลังสนุกได้ที่เลยทีเดียว”
เป็เสียงของ หลิว เฟ่ยหงส์ที่พูดตอบกลับไป “เ้านั้นเป็ใครกัน ทำไมพวกข้าจะต้องเชื่อฟังเ้าไม่มีใครสั่งสอนหรือว่าเวลาคุยกับผู้ใหญ่ เขาให้ลงมาคุยกันข้างล่างนี่” หลิว เฟ่ยหงส์คิดในใจว่าจะเริ่มจู่โจมเลยในทันที เพื่อไม่ให้ศัตรูตั้งหลักได้
นี่เป็ครั้งแรกที่ ประมุขอีก3คนที่เหลือสะใจเป็อย่างมากเพราะว่า หลิว เฟ่ยหงส์ นั้นได้ตอบโต้ศัตรูผู้ทรงอำนาจกลับไปแต่ส่วนประมุขอีก3คนที่เหลือ ไม่มีใครกล้าที่จะพูดเช่นนี้ออกไปเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าตนเอง
5K
![Forever [นิรันดร]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
