ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ทางด้านของห้องทดสอบอื่นๆ เริ่มมีผู้คนทยอยออกมากันหมดแล้ว ทั้งผ่านการทดสอบ และไม่ผ่านการทดสอบ"นี่ดูสิ ข้าได้สมบัติระดับพิภพหลังจากผ่านการทดสอบด้วยหละ""ข้าก็ได้มีดสั้นระดับพิภพเช่นกัน เพราะข้าผ่านความยากระดับ7มาได้""แต่ของข้าได้มาจากระดับที่8"........เมื่อทุกคนคุยกันได้ไม่นาน ประตูแห่งการทดสอบความยากลำดับที่11ก็เปิดขึ้น พร้อมกับแสงสว่างที่ทำให้ทุกคนถึงกับแสบตาจนมองอะไรไม่เห็นเลยทีเดียว มีเด็กชายสองคนกำลังก้าวขาออกมาอย่างช้าๆ ให้ความรู้สึกอย่างกับผู้ปกครองพื้นดินถูกต้อง ผู้ที่เดินออกมานั้นก็คือ สมิง และ พยัคฆ์ ซึ่งมีเพียงแค่2คนเท่านั้น ส่วนที่เหลือยังไม่กลับออกมาแต่อย่างใดสมิงทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ แล้วก็ส่ายหัว "เฮ้อ~ การทดสอบก็ยากเอาการเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าข้าไม่ได้ใช้เทคนิคที่ท่านอาจารย์ใหญ่สั่งสอนมา ข้าคงไม่ได้กลับออกมาอย่างแน่นอน..." พยัคฆ์ ได้ทำสีหน้าที่ดูเศร้าหมอง เหมือนกับว่าเขาไม่ดีใจเลย ที่ผ่านการทดสอบความยากระดับที่11มาได้ "ข้าขอโทษเพื่อนๆทั้ง3ด้วย ที่เข้าไปในห้องทดสอบเดียวกับพวกข้า..."สมิง รีบกล่าว "ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เป็นข้าเองที่ต่อสู้ยืดเยื้อจนเกินไป ถ้าไม่อย่างงั้น คงจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแน่""เฮ้อ~ พวกเรากลับไปหาอาจารย์กันเถอะ พวกเราจะไปยอมรับผิดกัน..."เมื่อ แสงที่ส่องสว่างภายในห้อง11ดับลง ทุกคนในชั้นเรียน ก็เหมือนกับได้เห็นวีรบุรุษตัวเป็นๆ และส่งเสียงเฮ กันยกใหญ่ เพราะทั้งสองคนสามารถผ่านชั้นที่11ออกมาได้ พร้อมกับไม่มีอาการบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ นั่นแสดงให้เห็นแล้วว่า พวกเขาทั้งสอง สมควรที่จะถูกนับเป็นวีรบุรุษ"เฮ~~วีรบุรุษ ปราบปรามอสูรแท้จริง!""เฮ~ เฮ~วีรบุรุษ ปราบปรามอสูรแท้จริง!""เฮ~ เฮ~วีรบุรุษ ปราบปรามอสูรแท้จริง!"......เมื่อ สมิง และ พยัคฆ์ ได้ยินดังนั้นก็เกิดการสงสัยขึ้นมา "อสูรแท้จริงของพวกเจ้า หมายถึงไอ้เจ้าตัวใหญ่กินคนภายในชั้นอย่างนั้นหรือ?"แล้วก็ได้มีคนตอบพวกเขากลับ "ถูกต้อง นับตั้งแต่ที่โรงเรียนจัดตั้งขึ้น มีข่าวลือกันว่า ตั้งแต่ชั้นที่10เป็นต้นไป ผู้ที่กล้าเข้าไปท้าทายไม่เคยมีใครกลับออกมาอย่างมีชีวิตได้อีกเลย..."ถูกต้อง ตั้งแต่ชั้นที่10ขึ้นไป จะมีสัตว์อสูรแท้จริงอยู่อย่างน้อยหนึ่งตัว แต่ว่าชั้น11มีถึงสองตัวด้วยกัน นั่นจึงเปรียบเสมือนกับว่า พวกเขาสามารถปราบอสูรแท้จริงที่ปกครองชั้นที่11 ได้สำเร็จ.....เมื่อทุกคนที่ผ่านการทดสอบออกมาได้ ต่างคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภัยพิบัติกำลังจะมาเยือนสถานที่แห่งนี้แล้วภายในห้องหมายเลข1 ซึ่งมีจอมมัล และ ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลา กำลังคุยกันอยู่"เจ้าเป็นใครกันแน่เจ้าหนู?"จอมมัล ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าเป็นใครไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องเป็นห่วงไป เพราะตอนนี้เจ้าควรที่จะต้องเป็นห่วงตัวของเจ้าเองก่อนไม่รู้หรือไง ฮึ ฮึ ฮึ""ทำไมข้าจะต้องเป็นห่วงตัวข้าเองด้วย เพราะในสถานที่แห่งนี้ ไม่มีใครสามารถทำอันตรายข้าได้ทั้งนั้นหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ~~"จอมมัล ทำได้เพียงถอนหายใจ "เฮ้อ~ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด..."ท่าทางของจอมมัล ทำให้ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลาไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่นัก "ไหนเจ้าลองบอกข้ามา ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่?"จอมมัล "จักรพรรดิ กำลังจะมาที่นี่แล้ว เจ้าเข้าใจหรือยัง?""ว่ายังไงนะ!!! อย่ามาหลอกข้าเชียว ข้ายังไม่ได้ไปทำอะไรให้พวกมันเลยไม่ใช่หรือไง พวกมันจะมาทำอะไรที่นี่กัน"จอมมัล "นั่นหล่ะเป็นสาเหตุที่ว่า ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด เฮ้อ~ แต่ข้ามีวิธีช่วยเจ้าอยู่เยอะแยะมากมาย ถ้าเจ้ายอมก้มหัวรับข้าเป็นนายหล่ะก็นะ...""ฝันไปเถอะ เจ้ามันเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ทำไมข้าจะต้องให้เจ้าช่วยกัน ต่อให้มันเป็นความจริงที่จักรพรรดิจะมา เจ้าคิดว่าข้าจะสู้กับพวกมันไม่ได้หรือยังไง?"จอมมัล ได้ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า "ถ้าคนเดียว เจ้าอาจจะมีสิทธิ์รอด..."ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลา "เฮอะ เจ้าจะแต่งเรื่องก็ให้มันเนียนๆกว่านี้หน่อยเจ้าหนู นี่เจ้าคงจะไม่รู้เรื่องที่ว่าจักรพรรดิทั้ง3ไม่ลงรอยกันสินะ ไม่มีทางที่พวกมันจะรวมกำลังกันมาจับกุมข้าอย่างแน่นอน"จอมมัล "จัมกุมเหรอ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้านี่มันตลกชะมัด สมแล้วที่เป็นลูกหลานของตาเฒ่ากาลเวลา"...... เมื่อลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลาได้ยินคำว่าตาเฒ่ากาลเวลา ก็เกิดความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับส่งน้ำเสียงที่เป็นมิตรออกไป"ไม่ทราบว่า ข้าขอรู้นามของท่านได้หรือไม่?" ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลา เปลี่ยนการแสดงท่าทีอย่างรวดเร็ว เพราะว่าพวกเหล่าลูกหลานเคยถูกสั่งสอนมาอย่างดีว่า ผู้ที่กล้าเรียกจักรพรรดิแห่งการเวลาว่าตาเฒ่านั้น มีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น และในจำนวนคนพวกนั้นล้วนแข็งแกร่งเกินจะบรรยายได้ทั้งสิ้น"ตอนนี้ข้ามีชื่อว่า จอมมัล จำไว้ให้ขึ้นใจซะ" จอมมัลที่ดูจากการแสดงท่าทีของ ลูกหลานจักรพรรดิแห่งการเวลา เขาก็รู้เลยว่าตาเฒ่านั่นมันจะต้องสอนอะไรทิ้งไว้ก่อนที่จะจากไปอย่างแน่นอน / ["จากไป ไม่ได้แสดงว่าตาย"]"ข้าเข้าใจแล้วท่านจอมมัล แล้วถ้าเกิดเรื่องที่จักรพรรดิทั้ง3กำลังจะมาที่นี่เป็นความจริง ข้าควรจะทำอย่างไรดี" ตอนนี้ ลูกหลานของจักรพรรดิแห่งการเวลา ดูเคารพจอมมัลเป็นอย่างมากจอมมัล ส่ายหัวอย่างเอ็นดู "เจ้าช่างเหมือนกับตาเฒ่าตอนที่ยังเด็กจริงๆ เฮ้อ~"จอมมัล "ข้าอาจจะยอมช่วยเจ้าสักครั้ง ถ้าเจ้ายอมออกมาให้ข้าเห็นสักหน่อย?"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 ตาเฒ่า

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 7 ตาเฒ่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้