เสียงเตียงไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด เปาหวงหลานเอนกายลงนอนจากความเหนื่อยล้าอ่อนแรง กว่า 6 ปีมานี้ เธอต้องทนต้องทำงานตรากตรำอยู่คนเดียวเพื่อเลี้ยงลูกน้อยที่เจ็บป่วยออดแอดไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ตลอด
“ท่านแม่ วันนี้ท่านไม่สบาย ท่านพักก่อนเถอะ” เสียงเด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูกล่าว
“เจียอี้ แม่นอนพักแค่ครู่เดียวเดี๋ยวก็หาย เ้าไม่ต้องมาแย่งงานแม่ทำหรอก” เปาหวงหลานกล่าว
แม้วันเวลาจะผ่านมานานหลายปีแล้ว แต่เปาหวงหลานผู้นี้ก็ยังคงมีความสวยสดงดงามอยู่ ซึ่งมันก็ส่งผลถึง โจวเจียอี้ ลูกชายของเธอที่กำเนิดกับโจวเที้ยนเปียสามีผู้ล่วงลับ เด็กน้อยผู้นี้มีส่วนผสมของทั้งบิดาและมารดาอย่างลงตัว แม้ว่าโครงหน้าเขาจะคล้ายคลึงกับบิดา แต่แววตาของเขากลับสวยงามมีเสน่ห์น่าหลงไหลคล้ายคลึงกับมารดา
“ไม่เป็ไรหรอกท่านแม่ แค่หาฟืนแค่นี้เดี๋ยวข้าทำเองก็ได้” โจวเจียอี้กล่าว ก่อนจะรีบเดินออกไปโดยไม่รีรอให้มารดาตอบกลับเลยแม้แต่น้อย
ด้วยความเป็ห่วง เปาหวงหลานจึงค่อยๆ เดินตามโจวเจียอี้อยู่ห่างๆ ไม่ให้เด็กน้อยผิดสังเกต โจวเจียอี้ไม่รู้ว่ามารดาของตนแอบลอบตามมา จึงเดินเข้าไปในป่าด้วยตะกร้าสะพายหลังและพร้ายาวเล่มหนึ่ง
โจวเจียอี้เด็ดกิ่งไม้น้อยใหญ่ใส่หลัง ก่อนจะเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ เจียอี้ได้พบกับท่อนไม้ท่อนใหญ่ท่อนหนึ่งซึ่งเขามองซ้ายมองขวาเพ่งดูพิจารณาไม้ท่อนนั้นแล้วก็พลันคิดขึ้นมาว่า ถ้าหากนำไม้ท่อนนี้กลับไปเป็ฟืนได้จะสามารถใช้ได้อีกหลายวันแน่ โจวเจียอี้ตัดสินใจวางตะกร้าสะพายหลังลง และหยิบพร้ายาวลากเข้าไปยังท่อนไม้ใหญ่ท่อนนั้น
เปาหวงหลานยังคงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ แม้ว่าโจวเจียอี้จะไม่ค่อยแข็งแรงนัก เนื่องจากเมื่อครั้งยังเป็ทารกเขาถูกจอมยุทธ์ปริศนาซัดฝ่ามือใส่ แม้จะรอดชีวิตมาได้ถึง 6 ปีแล้ว แต่ก็ยังคงไม่แข็งแรงอย่างเช่นเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันเป็ แต่ถึงกระนั้นโจวเจียอี้ก็รู้ตัวดีและยังคงพยายามทำตัวเองให้ดูเป็ปกติให้มากที่สุด
โจวเจียอี้ยกมีดขึ้นเหนือหัวและฟันมันลงกับฟืนใหญ่ แต่ไม่สามารถสร้างาแรอยช้ำให้แก่ท่อนไม้นั้นได้เลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่รอยขีดข่วนเล็กๆเท่านั้น
โจวเจียอี้ยังคงไม่ลดละความพยายามยังคงฟันอยู่อย่างนั้นอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ทำให้ท่อนไม้ขาดเป็สองท่อน แต่ก็สร้างรอยขีดข่วนเพิ่มได้อีกหลายรอย
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เด็กน้อยเอ๋ย เ้ากำลังทำอะไรอยู่” เสียงปริศนาจากชายสูงอายุคนหนึ่งดังขึ้น
โจวเจียอี้พยายามมองหาที่มาของเสียงนั้นแต่ก็ไม่พบ
“เ้าหนู ข้าอยู่ข้างบน” เสียงชายปริศนาคนนั้นพูด
โจวเจียอี้หันหน้าไปมองบนต้นไม้ ก็พบว่ามีชายคนหนึ่งหน้าตาค่อนข้างสูงอายุ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเก่า หนวดเคราสีขาวรุงรัง ด้วยความไม่เดียงสาโจวเจียอี้จึงถามออกไปว่า “ท่านเป็ใคร ทำไมถึงไปอยู่บนต้นไม้แบบนั้นได้”
ชายคนนั้นะโลงมาจากต้นไม้ที่มีความสูงลงมาอย่างบางเบาจนอากาศรอบข้างนิ่งสนิท เด็กน้อยจ้องมองด้วยความสงสัยก่อนโจวเจียอี้จะพูดว่า “นี่ท่านเป็คนหรือว่าเป็ผี ทำไมถึงลอยลงมาแบบนั้นได้”
“ข้านี่นะเป็ผี ข้าก็เป็คนธรรมดาเหมือนกับเ้านี่แหละ ข้าแค่มีวิชาและฝีมือก็เท่านั้น” ชายปริศนาผู้นั้นพูด
“ท่านมีวิชาฝีมือหรอ หรือว่าท่านเป็จอมยุทธ์ มารดาข้าเคยบอกไว้ว่าผู้ที่มีวิชาฝีมือ จะสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ เมื่อก่อนพ่อข้าเองก็เคยเป็จอมยุทธ์เช่นกัน” โจวเจียอี้พูด
“งั้นหรอ พ่อของเ้าก็เป็จอมยุทธ์งั้นหรอ แล้วทำไมเ้าถึงได้ปวกเปียกนัก ขนาดแค่ผ่าฝืนยังฟันไม่เข้า แล้วแบบนี้จะไปจับกระบี่วาดฝีมือในยุทธภพได้ยังไง” ชายคนนั้นกล่าว
“พ่อข้าตายไปแล้ว แม่ข้าบอกว่าข้าต้องฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งเพื่อไปล้างแค้นให้พ่อข้า แต่ข้ากลับไม่แข็งแรง” โจวเจียอี้กล่าว
เปาหวงหลานที่สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เห็นบุตรชายตัวเองพูดคุยอยู่กับคนแปลกหน้าจึงรีบวิ่งออกไปดูและดึงลูกชายออกมาทันที
“ท่านผู้าุโ ข้าขออภัยแทนลูกชายข้าที่ล่วงเกินท่านด้วย” เปาหวงหลานพูด
ผู้าุโท่านนั้นหันหน้ามามองเปาหวงหลานและจ้องหน้าเธออยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่เปาหวงหลานแล้วกล่าวว่า “เ้าใช่เปาหวงหลานใช่หรือไม่”
1K
