หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        “เจ้าใช้ทักษะเปลี่ยนรูปลักษณ์หรือไม่?”ซูเจินถามห้วนๆ 

        “เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?”อวิ๋นจื่อถาม

        ในอดีตนางแทบไม่ได้คบหากับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ในเมืองอวิ๋นเมิ่งและแทบไม่รู้จักใครสักคนก่อนที่นางจะมาที่นี่ทุกคนรู้เพียงว่านางเข้าพิธีปักปิ่นแล้วเท่านั้น ท่ามกลางความคาดหวังอันยิ่งใหญ่บัลลังก์ของตระกูลอวิ๋นก็ร่วงลงสู่ความพินาศเสียก่อน

        “เจ้าเคยพบข้าเมื่อใด?”นางถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

        วันเวลาในหอคณิกาสอนให้นางรู้จักอดทนและพร้อมที่จะจากไปได้ทุกเมื่ออวิ๋นจื่อจึงเลือกที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไปก่อน 

        ซูเจินมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวและมองเห็นเมฆหมอกหนาทึบที่ปิดกั้นหัวใจของนางอยู่เขาเอ่ยถามว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับตระกูลมู่เป็นอย่างไร?”

        ความกลัวในใจของอวิ๋นจื่อเพิ่มขึ้นเรื่อยๆนางไม่กล้าเปิดเผยอะไรไปมากกว่านี้ 

        หลังจากเงียบไปนานนางก็กลั้นหายใจและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “คุณชายซูไม่ได้บอกข้าว่ารู้ทุกอย่างหรือ? เหตุใดถึงถามเรื่องนี้?”

        ซูเจินรู้สึกรำคาญ“เจ้ารักเย่เช่อหรือไม่?”

        ‘ข้าจะพูดคำว่ารักออกมาเลยได้อย่างไร?’อวิ๋นจื่อคิด 

        ท้ายที่สุดนางก็เป็นสตรีพรหมจรรย์คนหนึ่ง 

        อวิ๋นจื่อยังคงเงียบ

        นางไม่อยากคุยกับชายหนุ่มตรงหน้า 

        สักวันหนึ่งเย่เช่อจะยอมทำตามความปรารถนาของบิดาแล้วเอาดาบมาจ่อคอนางหรือไม่?

        อันที่จริงในแง่ของความอาวุโสเย่เช่อมีสถานะเป็นอาจารย์อาของอวิ๋นจื่อ เพราะเขาเป็นศิษย์น้องของเสด็จอา

        บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและอึดอัดความสับสนเริ่มจู่โจมอวิ๋นจื่ออย่างรุนแรง 

        ถ้าเย่เช่อรู้ว่านางเป็นใครจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?

        ในเวลานั้นนางจะยังเผชิญหน้ากับเขาได้อีกหรือไม่?

        ทุกอย่างคงดีกว่านี้หากนางยังเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งตำหนักเหวินฮวา

        เสด็จพ่อสามารถแก้ปัญหาได้ทุกเรื่องเพียงออกคำสั่งเท่านั้น 

        เมื่อเห็นว่าอวิ๋นจื่อไม่ตอบซูเจินก็เริ่มโกรธ “สตรีจากหอคณิกาช่างเลือดเย็นจริงๆ ”

        คำพูดนี้เสียดแทงหัวใจอวิ๋นจื่ออย่างยิ่ง 

        อวิ๋นจื่อทั้งเจ็บปวดและเศร้าโศกหัวใจของนางเหมือนถูกยัดด้วยก้อนสำลีที่ทั้งเย็นและแข็ง สร้างความอึดอัดให้นางเป็นอย่างมาก 

        ซูเจินกล่าวอย่างเย็นชา“ปี้เหยียน โปรดจำสิ่งที่เจ้าเคยสัญญาเอาไว้ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการทำอะไรและข้ามีบางอย่างที่อาจเป็นประโยชน์กับเจ้าข้าสามารถบอกเรื่องนี้กับเจ้าได้แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้ามาก่อน”

        “ข้าอยากฟังรายละเอียด”อวิ๋นจื่อกล่าว

        ซูเจินถามอย่างเย็นชา“เจ้าต้องการสังหารเย่เซียงหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อก้มหน้านิ่ง

        แน่นอนว่านางต้องการสังหารเย่เซียงรวมถึงคนตระกูลเย่ทั้งหมด

        ซูเจินถอนหายใจและกล่าวว่า“อันที่จริงมีสิ่งหนึ่งที่เจ้าอาจไม่รู้ ตอนนี้เย่เช่อคืออ๋องอวิ๋นเมิ่งคนใหม่”

        “เขาได้รับมรดกทุกอย่างจากเสด็จอาหรือ?”หญิงสาวตกใจกับข่าวที่ได้ยินอย่างกะทันหันนี้ นางโพล่งความคิดที่อยู่ในใจออกไปโดยลืมแม้กระทั่งตัวตนที่ปิดบังไว้ 

        ท้ายที่สุดแล้ว นางก็เป็นเพียงเด็กสาวที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง 

        ซูเจินแสร้งทำเป็นไม่มีสิ่งใดผิดปกติและกล่าวเบาๆว่า “เก็บของของเจ้าก่อน แล้วข้าจะมารับเจ้าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า”

        “เพราะเหตุใด?”อวิ๋นจื่อถามด้วยความสงสัย 

        ซูเจินไม่พูดอะไรและจากไปอย่างรวดเร็ว 

        เขารู้มาว่าองค์หญิงเหวินฮวาเป็นบุตรีของอ๋องอวิ๋นเมิ่งผู้มีนามว่าหวังอวิ๋นเซียวทุกอย่างที่เย่เช่อได้รับมาควรเป็นของนาง 

        ระหว่างเย่เช่อและองค์หญิงใหญ่แห่งตำหนักเหวินฮวามีความแค้นอย่างลึกล้ำไม่ง่ายเลยที่พวกเขาทั้งสองจะอยู่ร่วมกันได้ 

        ในใจของซูเจินเต็มไปด้วยความเวทนา 

        ‘ข้าจะช่วยให้ทั้งสองสมหวังได้หรือไม่?’

        เขาปล่อยวางความคิดนี้และกลับไปที่จวนผู้ว่าการทันที

        …

        ฮั่วฉีอวี่กลับไปแล้ว

        เย่เช่อก็เช่นกัน 

        ในจวนอันใหญ่โตในที่สุดก็เหลือเพียงซูเจินคนเดียว 

        ทันใดนั้นก็มีเสียงรถม้าดังขึ้นที่หน้าประตู 

        ก่อนที่ซูเจินจะได้เอ่ยถามสาวใช้ท่าทางเฉลียวฉลาดคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงานว่าบิดาของเขากลับมาแล้ว 

        ‘ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือ?ท่านพ่อมักทำงานอย่างแข็งขันอยู่เสมอ เหตุใดจึงกลับมาที่บ้านได้? วันนี้เป็นวันหยุดหรือ?’

        จะต้องมีอะไรบางอย่างแน่!

        ซูเจินตัดสินใจว่าจะหลบออกไปทันทีแต่ก่อนที่เขาจะทันได้ยืนขึ้น สาวใช้อีกคนก็วิ่งเข้ามารายงานว่าบิดาของเขาเรียกพบ 

        ซูเจินเดินไปห้องหนังสืออย่างไม่เต็มใจนัก

        ทันทีที่ซูเจินก้าวเข้าไปในห้องชายวัยกลางคนที่นั่งรออยู่ก่อนก็กล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า “เจินเอ๋อช่วงนี้เจ้าควรงดเว้นการไปหอจุ้ยฮวนก่อน มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นที่นั่น”

        ซูเจินเลิกคิ้ว“ลูกเข้าใจแล้ว”

        หลังจากพูดจบเขาก็หมุนตัวและเตรียมจะจากไปทันที 

        อย่างไรก็ตามชายวัยกลางคนก็ถามขึ้นอีกครั้ง“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าต้องการไถ่ตัวหญิงสาวจากศาลาฉีอวิ๋น นี่เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”

        ซูเจินพยักหน้าและกล่าวว่า“ใช่”

        เขากล่าวอย่างจริงจังว่า“เจินเอ๋อ เจ้าต้องรู้ว่าสตรีที่มาจากหอคณิกา…”

        “โหดเหี้ยมที่สุด!” 

        ซูเจินเลียนแบบน้ำเสียงของบิดาในขณะที่กำลังจะเดินออกจากประตูเขาก็มองเห็นหนวดเคราที่ขาวโพลนของบิดา ฝีเท้าของเขาจึงช้าลงเล็กน้อย

        ซูเจินกล่าวว่า “หญิงสาวคนนั้นเดิมมาจากตระกูลที่ร่ำรวยแต่ตอนนี้ตระกูลของนางได้ล่มสลายไปแล้วนางมีรูปโฉมที่โดดเด่นและมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา หายากมากที่จะมีสตรีคนใดต้องตาเย่เช่อข้าจะรับนางเป็นน้องสาวบุญธรรม ท่านพ่อเห็นด้วยหรือไม่?”

        ผู้ว่าการซูขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของนางแล้วหรือ?”

        ซูเจินพยักหน้าแต่ไม่ได้กล่าวอะไร

        “เย่เช่อก็รู้ด้วยหรือ?”ผู้ว่าการซูถาม 

        ซูเจินไอเบาๆ เขากะพริบตาและกล่าวว่า“เขายังไม่รู้ แต่หญิงสาวคนนี้จะไม่ทำร้ายเขา”

        ผู้ว่าการซูมองดูบุตรชายด้วยความสงสัยสุดท้ายเขาได้แต่ถอนหายใจและกล่าวว่า “อย่าเพิ่งลงมือทำสิ่งใดในฐานะบิดาข้าต้องตรวจสอบอีกครั้ง”

        “ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ”ซูเจินกล่าว “ข้ารู้ว่าคงปิดบังท่านพ่อไม่ได้ อันที่จริงนางเป็นลูกของสหายเก่าท่านพ่อเอง”

        ดวงตาของซูเจินสั่นไหวเขาไม่กล้าสบตาผู้เป็นบิดา

        ‘ลูกของสหายเก่า?’

        ผู้ว่าการซูขบคิดก่อนจะมองบุตรชายด้วยสายตาลึกล้ำ“คำพูดของเจ้าฟังดูชอบกลผู้ที่เรียกได้ว่าเป็นสหายเก่าของข้ามีอยู่ไม่กี่คนเท่านั้น แต่พวกเขาล้วนตายไปหมดแล้วเพราะฉะนั้นคนที่เจ้าพูดถึงย่อมไม่ใช่สหายเก่าของข้าอย่างแน่นอน”

        ซูเจินพ่ายแพ้ในที่สุด

        เขากระซิบว่า“ท่านพ่อยังจำบทกวีที่ว่า ‘ถนนทรายกลางป่าหลิวไร้โคลนสะอาดตา ยามสายฝนสนธยา นกกาเหว่าร้องครวญ[1]’ ได้หรือไม่?”

        ใบหน้าของผู้ว่าการซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพึมพำกับตัวเองว่า “เจ้าหมายถึงเขาเองหรือ? เป็นบุตรีของเขาจริงๆ น่ะหรือ? ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้พบเด็กคนนั้นอีก”

        ทั้งสองสบตากันโดยไม่พูดอะไรจากนั้นซูเจินก็เดินออกจากห้องไป

        …

        ณ ศาลาฉีอวิ๋น

        อวิ๋นจื่อที่รอจินเหนียงมาหลายวันรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมากสุดท้ายนางจึงอดไม่ได้และถามเรื่องนี้กับหงจินตรงๆ 

        แต่ก่อนที่หงจินจะทันได้กล่าวอะไรสาวใช้ของหวังฉีอวิ๋นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าโศกว่า 

        “ขอแสดงความเสียใจกับแม่นางด้วยจินเหนียงจากไปแล้วเจ้าค่ะ”

        อวิ๋นจื่อรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางใจของนางภาพของผู้คนและสิ่งต่างๆ รอบตัวนางค่อยๆ พร่ามัวและเลือนหายไป

        ------------------------

        [1] ถนนทรายกลางป่าหลิวไร้โคลนสะอาดตา ยามสายฝนสนธยา นกกาเหว่าร้องครวญ [潇潇暮雨子规啼] หรือเซียวเซียวมู่อวี่จื่อกุยถี เป็นส่วนหนึ่งของบทกวีชมวัดชีฉีสุ่ยชิงฉวนของซูซื่อกวีสมัยราชวงซ่ง

        潇潇 หรือเซียวเซียว คือการอธิบายถึงเสียงฝน

        暮雨 หรือมู่อวี่ หมายถึง ฝนตกตอนเย็น

        子规啼 หรือจื่อกุยถี หมายถึง นกกาเหว่าซึ่งมักส่งเสียงร้องไปทางทิศเหนือโดยเฉพาะในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม ทั้งกลางวันและกลางคืน เสียงร้องนั้นเศร้ามากราวกับรอคอยการกลับมาของลูกของมัน