สันติหันไปตามเสียงที่ได้ยินแล้วก็ต้องใมากขึ้นไปอีก เมื่อหญิงวัยกลางคนที่เดินเข้ามาได้ดึงตัวของสันติเข้าไปกอดเอาไว้ พร้อมกับเสียงร้องไห้ที่ดังออกมาให้สันติได้ยิน
"..!.."
"เหวินเซียว ลูกเป็อย่างไรบ้างรู้ไหม ว่าแม่เป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน..."
"คือ..?.." สันติพยายามที่จะพูดออกไปแล้วแต่ดูเหมือนว่า เ้าตัวจะไม่มีจังหวะได้พูดออกมาเลยแม้แต่น้อย สันติจึงทำได้แต่ยืนให้หญิงวัยกลางคนได้กอดและร้องไห้ออกมาเท่านั้น...
จางซีผิง มองไปที่ใบหน้าของบุตรชายของตนเองแล้วยิ้มออกมา นางรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่บุตรชายของนางไม่เป็อะไรไปมากกว่านี้ ั้แ่ที่จางเหวินเซียวบุตรชายของนางไปมีเื่กับท่านแม่ทัพหยางจ้าวฉวนในวันนั้น และมีสภาพกลับมาที่จวนอย่างสะบักสะบอม ในที่แรกที่นางได้เห็นว่าจางเหวินเซียวได้รับาเ็กลับมา ก็รู้สึกใอยู่ไม่น้อยที่เห็นว่าบุตรชายของนางมีสภาพไม่ต่างจากคนใกล้ตาย จางซีผิงยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด และใช้มือของนางไปเตะที่ใบหน้าของจางเหวินเซียว เพื่อที่นางจะได้รู้ว่าที่นางได้เห็นอยู่ในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่ความฝันแต่เป็เื่จริง ก่อนที่จะได้มีเสียงพูดที่ดังขึ้นมา และครั้งนี้เป็ชายวัยกลางคนที่ได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า...
"น้องหญิงเ้าก็อย่าได้ร้องไห้ไปเลย อาเซียวก็ฟื้นขึ้นมาแล้วเราควรจะดีใจกันไม่ใช่หรืออย่างไร" จางตงฉวนพูดจบเขาก็ได้หัวเราะออกมาเสียงดัง
"ก็น้องดีใจนี่เ้าค่ะท่านพี่ ที่อาเซียวฟื้นขึ้นมาเสียที" จางซีผิงพูดจบ นางก็มองค้อนที่สามีของตนเองเพียงเล็กน้อย
"ขอโทษนะครับ...ไม่ทราบว่าคุณลุงกับคุณป้าเป็ใครกันครับ แล้วที่นี่ที่ไหนเหรอครับ?" สันติถามออกไปด้วยความสงสัยและรอคำตอบว่าที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่ เพราะเขาเองก็ยังมีงานที่จะต้องทำอยู่ที่ห้อง สันติยังคงมองไปที่ทั้งสองคนสลับกันไปมา แต่ดูเหมือนว่าคำถามที่สันติได้พูดออกไปมันจะทำให้นายท่านจางตงฉวนและฮูหยินจาง ถึงหุบรอยยิ้มที่มีทันทีทั้งสองจึงมองไปที่จางเหวินเซียวด้วยความสงสัย ว่าทำไมบุตรชายถึงได้พูดออกมาเช่นนี้
"อาเซียว นี้เ้าจำท่านพ่อและแม่ของเ้าไม่ได้หรือ..?."
"..?.." สันติกำลังจะพูดตอบออกไปแต่ดูเหมือนว่า เขากับรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ มันเหมือนกับมีอะไรมากดทับและบีบที่ศีรษะของเขาเอาไว้ สันติจึงใช้มือของตนเองจับกุมที่ศีรษะเอาไว้ทันที ความเ็ปที่เขาได้รับไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเสียด้วยซ้ำแต่มันกับมีมากขึ้น จนสันติต้องร้องออกมาด้วยความเ็ป นายท่านจางตงฉวนและฮูหยินจางซีผิงเห็นว่าบุตรชายของตนเองได้ร้องออกมาอย่างเ็ป ทั้งสองจึงรีบเดินเข้าไปหาจางเหวินเซียวด้วยอาการใ
"อาเซียว..!.."
สันติได้รับความเ็ปที่ศีรษะของตนเองเป็อย่างมากเขาร้องออกมาอย่างทรมาน ก่อนที่จะมีภาพเหตุการณ์ต่างๆ ของใครก็ไม่รู้ที่สันติเองก็ไม่ได้รู้จัก ได้ไหลเข้ามาในหัวของเขาไม่หยุด ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เ่าั้ได้ไหลเข้ามาดั่งสายน้ำที่ไหลหลาก สันติรู้สึกทรมานจนหัวของเขาเองแทบจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ ก่อนที่เ้าตัวจะร้องออกมาจนสุดเสียงที่ตนเองมีและได้สลบลงไปในอ้อมกอดของฮูหยินจางซีผิง...
"อาเซียว...อาเซียว..." ฮูหยินจางร้องเรียกชื่อของจางเหวินเซียวไม่หยุด นางยังกอดตัวของจางเหวินเซียวเอาไว้
"พ่อบ้านหลิว ให้คนไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า..." จางตงฉวนพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังอยู่พอสมควร
"ขอรับ..."
จางตงฉวนเองก็ใอยู่ไม่น้อยที่เห็นบุตรชายของตนเองมีอาการเช่นนี้ จึงรีบเข้าไปจับที่ชีพจรของจางเหวินเซียวทันที ก่อนที่สีหน้าของจางตงฉวนจะดีขึ้น เมื่อได้รับรู้ถึงชีพจรของบุตรชายที่ยังเต้นเป็ปกติ จึงทำให้นายท่านจางได้เบาใจขึ้นมาบ้าง
"น้องหญิงอาเซียวไม่ได้เป็อะไรมากหรอก เ้าอย่าห่วงไปเลยอาเซียวแค่สลบไปเท่านั้น"
"จริงๆ นะเ้าค่ะท่านพี่ ท่านพี่ไม่ได้หลอกน้องใช่ไหมเ้าค่ะ"
"พี่จะหลอกน้องทำไมกันซีผิง อาเซียวก็เป็บุตรชายของพี่เช่นกันไม่ใช่หรือ"
"เ้าค่ะท่านพี่ น้องเชื่อท่านพี่เ้าค่ะ"
3K
