อภิบาลคนดีย่ำยีคนเลว
ตอน รับจ้างฆ่าทั้งสองฝ่าย
มีตำนานเล่าขานถึงเด็กสาวที่ลากดาบยาวเดินไปทั่วทั้งแผ่นดิน เื้ัของนางจะมีอัศวินเกราะเหล็กที่น่าเกรงขามตามมาอยู่เสมอ ทั้งสองรับจ้างฆ่าคนชั่วเพื่อเงินทองและของมีค่า
ว่ากันว่าเด็กสาวได้รับพรจากการกำจัดคนเลว ถึงแม้เธอจะอายุยี่สิบแล้วแต่ร่างกายยังเยาว์วัยดั่งสาว12ปีและไม่แก่ขึ้นอีกเลย
อัศวินหนุ่มก็สามารถเปลี่ยนอวัยวะที่เสียหายได้ในทุกครั้งที่ฆ่าคนชั่ว กระนั้นพวกเขาก็ยังละโมบโลบมากรับเงินทองของมีค่าจากชาวบ้านที่รวบรวมกันว่าจ้างให้ฆ่าคนเลวที่กดขี่ข่มเหง
"หากจะถามว่าเราทั้งสองเจอกันได้ยังไงน่ะเหรอ?"
"ก็ไม่รู้สิวะ"
แซ่ก! ๆ ๆ ดาบยาวในมือน้อยลากไปตามทุ่งข้าวสาลี ร่างเพรียวบางโอนเอนไปตามลม ใบหน้าเล็กขาวซีดเซียว
แกร๊ง! ๆ ๆ เสียงชุดเกราะเหล็กดังอยู่ข้างหลัง เงาทมิฬสูงใหญ่ของบุรุษรูปงามบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยไม่ให้สาวตรงหน้าต้องร้อนระอุ
"แซก! เ้ามันบ้า รับงานมาฆ่าาาชั่วทีเดียวสองฝั่งได้ยังไง ใครจะทำไหว" เสียงแหลมสูงดังก้องไปทั่วทุ่งข้าวสาลี
"เธอนั่นแหละโง่ เอธิก เคยเห็นงูเหลือมไหม มันหากินปีละครั้ง อิ่มแล้วก็นอนสบายไปอีกอีกทั้งปี"
"เหอะ! ี้เีแต่อยากรวย งานนี้ข้าไม่ช่วยนะ แค่คอยลากดาบไปไหนมาไหนให้ก็ร่างจะแหลกแล้ว
"แล้วเธอเคยช่วยด้วยหรือ ก็แค่เด็กรับใช้อัศวินเท่านั้นแหละ"
"ว่าไงนะ" สาวน้อยหันมาเงยหน้าะโก้อง
ยิง!
ยิง! เสียงทหารทั้งสองฝั่งกำลังยิงธนูข้ามแม่น้ำเข้าใส่กันและกันเพื่อเริ่มต้นาใหญ่
"ว่าฉันเป็แค่เด็กรับใช้เนี่ยนะ หนอย ถ้าข้าจบงานคนเดียวได้ล่ะ" สาวน้อยะโลั่น
"ก็เอาสิ" อัศวินเกราะเหล็กท้าทายฝ
"ถ้าข้าทำให้าาชั่วสองคนตายได้แกต้องเรียกฉันว่าลูกพี่นะแซก"
"เออ! ได้เลย"
"ลูกพี่ตลอดไป"
"ตลอดไป"
ตุ๊บ! ๆ ๆ ๆ เด็กสาวโยนดาบลงพื้นแล้ววิ่งไปะโโลดเต้นอยู่ริมแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว
"เห้ย! ๆ พวกโง่ พวกแกรับคำสั่งมาตายหรือไง"
"อะไรของมัน ยัยนั่น"
"ยิงต่อไป เพื่อาา"
เสียงทหารสองฝั่งะโลั่น ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ ลูกธนูแหวกอากาศเบื้องสูง เด็กสาวเอามือป้องปากะโขึ้นฟ้า
"พวกแกรู้ไหมตอนที่มาเสี่ยงชีวิตเนี่ย าาของพวกแกแต่ละฝั่งทำอะไรอยู่"
"พวกมันคงกำลังดริ้งไวน์ นั่งหัวเราะ ไม่ก็ดูหญิงเต้นระบำเปลือยยังไงล่ะ"
"ฝ่ายใดแพ้ก็ไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่ลูกเมีย ฝ่ายชนะก็ได้แค่เศษเงิน เผลอๆไม่ได้กลับบ้าน"
"แล้วแกจะบอกอะไร ยัยหนู ใช่ๆ มีอะไรจะบอก" แม่ทัพสองฝั่งะโถาม
"ทำไมพวกแกไม่ไปตัดหัวาาชั่วล่ะ.ฆ่าเพียงหนึ่งสงบสุขทั้งแผ่นดิน แค่นี้ก็ได้กลับไปเจอหน้าลูกหน้าเมียแล้ว หรืออยากจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ก็เชิญ"
"ยังไงให้ตายก็ไม่มีใครจำชื่อพวกแกได้หรอก เผลอๆหิมะหน้ามาเมียพวกแกก็ได้สามีใหม่แล้ว"
พลธนูทั้งสองฝั่งลดคันศรลง
"เออ! ๆ ๆ ถอย ๆ ๆ กลับไปตัดหัวาา" แม่ทัพสองฝั่งสั่งทหารม้าและพลธนูกลับหลัง
"เดี๋ยว! ๆ ๆ" สาวน้อยโบกมือและร้องสุดเสียงจนคอเป็เอ็น
"อะไรอีกยัยหนู นั่นสิจะรีบไปฆ่าคนชั่วนะเว้ย" แม่ทัพสองฝั่งบังคับม้าวิ่งกลับมาบ่น
"ทำไมพวกแกไม่ไปตัดหัวาาฝั่งตรงข้ามล่ะ แลกกันไง ทีนี้ทั้งสองฝั่งก็สงบสุขและพวกแกก็ได้เป็วีรบุรุษด้วยไง" สาวน้อยตอบ
"เออ! ว่ะ"
"นั่นสิ"
"แกข้ามมา ฉันจะข้ามไปฝั่งโน้น ได้ๆ มาสิอย่าชักดาบนะ"
แม่ทัพสองฝั่งพาทหารข้ามแม่น้ำมุ่งไปตัดหัวาาฝั่งตรงข้ามกันและกัน
"ฮ่า! ๆ ๆ แค่นี้ก็สิ้นเื่ ใช้แค่สมอง ไม่เห็นต้องใช้กำลังเหมือนควายเหล็กแถวนี้เลย" สาวน้อยเอธิกหัวเราะและเดินกลับมาเก็บดาบที่ยาวเท่าคนสองคน
"แล้วหัวล่ะ ถ้าไม่ได้หัวแล้วจะเอาไปขึ้นเงินรางวัลได้ยังไง ยัยทึ่ม" อัศวินเหล็กบ่น
ตุบ! ๆ ๆ ๆ เด็กสาววิ่งกลับมาที่แม่น้ำ หันหน้าหันหลังะโลั่น
"เห้ย! ๆ ๆ ถ้าตัดหัวแล้วเอากลับมาให้ด้วยนะ
"ได้ยินไหม พวกโง่ เห้ย! ขอหัวนะ เอากลับมาให้ด้วย"
โครม! อัศวินหนุ่มทิ้งตัวลงนอนทับต้นข้าวสาลี
"พลาดอีกแล้ว เงินจะกินข้าวก็แทบจะไม่มีแล้วเนี่ย หรือว่าจะกลับตัวไปเป็โจรดีวะ"