“อือออออ......”
อัญชิษฐาส่งเสียงร้องครวญครางออกมาเบาๆจากในลำคอระหง คิ้วโก้งโค้งคู่สวยขมวดเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกหนักหัวเป็อย่างมาก เปลือกตาที่มีขนตาเป็แผงยาวงอนค่อยๆ ขยับเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เมื่อไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ที่เธอกำลังนอนอยู่นี้แต่อย่างใดเลย
อ๊ะ!!!!!!......
O_O
“ที่นี่ที่ไหนกัน? เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างอย่างใ ร่างบางรีบผุดลุกขึ้นอย่างเร็วไว เมื่อรับรู้ว่าสถานที่นี้เป็ที่ที่เธอไม่รู้จักเลยสักนิด แล้วมันคือที่ไหนของประเทศไทยกัน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมเธอถึงไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย พลันความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ทำให้เธอใมากยิ่งขึ้น
“โอ๊ะ! หรือว่าเราถูกลักพาตัว”
*^*
อัญชิษฐาคิดได้อย่างนั้น ก็ให้รู้สึกหวาดหวั่นเกรงกลัวขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ไม่เข้าใจทำไมคนที่จับตัวเธอมาถึงได้คิดจะจับมาอย่างนี้ ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ร่ำรวยเป็เศรษฐี มหาเศรษฐี ไม่ได้สวมใส่ของมีค่าเหมือนตู้ทองเคลื่อนที่ ทั้งไม่มีนามสกุลโด่งดัง ที่พอจะถูกลักพาตัวมาเช่นนี้
อัญชิษฐาก้มลงสำรวจเนื้อตัวเสื้อผ้าของตัวเอง ก็ให้โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง ที่เห็นเสื้อผ้าอยู่ครบทุกชิ้น เนื้อตัวไม่มีตรงไหนผิดปกติไปจากเดิม เธอลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินตรงไปที่ประตู ยื่นมือเรียวเล็กไปจับลูกบิด แล้วทำการบิดและดันให้ประตูเปิดออก และก็เปิดออกได้จริงๆ
“ฟื้นแล้วอย่างงั้นเหรอ ฟื้นได้สักทีนะ”
แต่พออัญชิษฐาก้าวขาออกไป ก็ต้องชะงักและใอีกคำรบ เมื่อเห็นสายตาคมกริบ ที่กำลังจับจ้องมองมาที่เธอ ซึ่งดวงตาคู่นั้นช่างดูโกรธแค้นเธอเสียนี่กระไร หากสามารถพุ่งไฟแค้นออกมาได้ล่ะก็ คงจะเผาไหม้เธอกลายเป็เถ้าถ่านไปแล้ว แต่ทำไมเขาถึงได้โกรธแค้นเธอเช่นนี้ล่ะ หากจำไม่ผิดเธอไม่เคยรู้จักมักจี่กับเขามาก่อนเลยนี่นะ
“นาย... นายเป็ใคร? แล้ว... ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ถึงแม้ว่าอัญชิษฐาจะรู้สึกหวาดกลัวกับทั้งดวงตาคมกริบคู่นั้น และทั้งใบหน้าที่มีหนวดเครารกรุงรัง แต่เธอพยายามทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ เพราะยังไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน ไม่แน่ว่าเธออาจจะไม่ได้ถูกลักพาตัวมาก็ได้ คิดในทางที่ดีเอาไว้ก่อน
“ฉันเป็ใครน่ะเหรอ... เธอยังไม่ต้องรู้ในตอนนี้หรอก ส่วนที่บอกว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง... ก็เป็เพราะว่าฉันจับตัวเธอมาน่ะสิ”
ขณะที่เสียงเข้มดุพูดให้หญิงสาวตัวเล็กรับรู้รับทราบ เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอช้าๆ เพื่อเป็การข่มขวัญไปด้วยในตัว ซึ่งก็ได้ผล เพราะใบหน้าสวยหวานซีดแล้วซีดอีก ร่างบางก้าวถอยหลังกลับเข้าไปในห้อง อย่างเป็การถอยห่างไม่ให้เขาเข้าถึงตัวเธอได้ แต่หารู้ไม่ว่า การถอยเข้าไปในห้อง นับเป็การถอยเข้าไปติดกับ
“แก!!!!!!...... แกจับตัวฉันมาทำไม? จับฉันมาเรียกค่าไถ่อย่างงั้นเหรอ ฉันไม่มีเงินทองอะไรให้แกหรอกนะ หรือว่าแกจับมาเพื่อจะเอาไปขาย”
อัญชิษฐาได้ยินว่าชายหนุ่มตัวโตจงใจจับเธอมา ก็ต้องใ หวาดกลัวมากยิ่งขึ้น จึงเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานเขาในตอนแรกไปในทันที ทั้งพูดเองตอบเองไปด้วย และทั้งให้หวาดกลัวจับใจไปด้วยเช่นกัน ขณะที่พูดก็ก้าวถอยหลังไปจนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับฝาผนังห้อง
“ไอ้ที่เธอว่ามานี่ มันน้อยไปสำหรับความชั่วร้ายของเธอ ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอก คนอย่างเธอจะต้องได้รับผลกรรมมากกว่านั้น ให้สาสมกับที่เธอเคยทำไม่ดีกับคนอื่นเอาไว้ และจะได้สาแก่ใจฉันด้วย”
นายหัวแสนยื่นมือใหญ่ไปจับกระชากแขนเรียว พร้อมกับบีบแขนเรียวแรงๆ จนใบหน้าสวยหวานเยเกด้วยความเจ็บ แต่เขาหาได้ปรานีแต่อย่างใดไม่ ยิ่งเห็นเธอเ็ปเขาก็ยิ่งรู้สึกสะใจ แต่นี่มันเป็เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าเขานี้ยังต้องเจออะไรมากกว่านี้อีก
“ฉะ ฉันเจ็บนะ”
อัญชิษฐาอดรนทนความเ็ปไม่ไหว เธอจึงร้องอุทธรณ์ออกมา ขณะเดียวกันนั้นมือเรียวเล็กที่ว่าง พยายามแกะมือใหญ่ออกจากแขนเรียวของเธอไปด้วย
“เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำกับน้องฉัน จำเอาไว้”
ปังงงง......
นายหัวแสนเข็ญเขี้ยวพูดด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะปล่อยแขนเรียวอย่างกระแทกกระทั้น แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป อย่างไม่สนใจไยดีหญิงสาวตัวเล็กอีกเลย พอเขาก้าวพ้นประตู เขาก็ปิดประตูเสียงดังสนั่น จนหญิงสาวตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง
๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔
12K
