ไม่รักก็ (หย่า) ร้าย

        บทที่0006 อย่าไปนะ กอดฉัน

        ถ้วยกาแฟที่อยู่ในมือเธอก็หกกระจายไปที่ขาของไป๋เวยอี

        “ลั่วหว่านเหยียน”

        เธอได้ยินเสียงตะคอกของหนิงจื้อหย่วนก่อนที่จะหมดสติไป

        ...

        ลั่วหว่านเหยียนปวดศีรษะเป็๲อย่างมากสติของเธอนั้นเลือนลาง จนเธอแยกไม่ออกว่าตอนนี้ตัวเธอกำลังฝันไปอยู่รึเปล่า

        ร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นและตัวเธอก็อยู่ในอ้อมกอดที่กว้างและอบอุ่นร่างของเธอที่สั่นไหวกำลังถูกเคลื่อนที่ไปข้างบน

        เธอพยายามลืมตาขึ้นก็เห็นคางของหนิงจื้อหย่วนอยู่เลือนราง

        นี่เขากำลังอุ้มเธอเหรอ

        ไม่ ไม่น่าใช่

        เขาไม่เคยแตะต้องตัวเธอก่อนเลยฉะนั้นเธอต้องฝันอยู่แน่ๆ

        ลั่วหว่านเหยียนกำลังคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยในเมื่อตอนนี้ตัวเธอกำลังฝันอยู่งั้นเธอก็สามารถทำอะไรบ้าๆ ได้ใช่ไหม

        เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นลั่วหว่านเหยียนถูกวางลงบนเตียงใหญ่ที่อ่อนนุ่ม

        ผู้ชายที่อุ้มเธอคนนั้นเตรียมจะหันหลังเดินไปแต่ลั่วหว่านเหยียนก็รีบคว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้

        “อย่าไปนะ...” เธอลืมตาที่ชุ่มฉ่ำเพราะไม่สบาย จ้องมองหนิงจื้อหย่วนที่อยู่ในฝัน“อย่าไปนะ...”

        หนิงจื้อหย่วนตัวแข็งทื่อไปเขามองลงมาที่ผู้หญิงหน้าแดงซึ่งอยู่บนเตียง

        ผมที่ยังเปียกอยู่นั้นก็แนบติดแก้มของเธอทำให้ใบหน้าเรียวเล็กของเธอนั้นดูน่าสงสารมากขึ้นดวงตาเป็๞ประกายของเธอก็จ้องมองเขามันสะท้อนภาพหนิงจื้อหย่วนที่สูงใหญ่อย่างชัดเจน

        คงมีแค่เขา

        หัวใจของเธอก็เหมือนมีอะไรมาลูบไล้อ่อนๆจนทำให้เธอรู้สึกระทวยสะเทิ้นไปหมด

        เขาจับมือเธอที่จับชายเสื้อเขาอยู่

        ลั่วหว่านเหยียนก็รีบจับมือเขากลับทันทีก่อนจะพูดงึมงำออกมา “อย่าไปนะ”

        “ฉันไม่ไป” คำพูดเอาใจเบาๆก็ออกมาจากเขาอย่างง่ายดาย

        หนิงจื้อหย่วนขมวดคิ้วตัวเขาเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย

        “กอดฉัน”

        ลั่วหว่านเหยียนได้คืบเอาศอกเธอดึงตัวหนิงจื้อหย่วนเข้ามา

        หนิงจื้อหย่วนกลับมานิ่งเหมือนเดิมเขาคิดจะสะบัดมือเธอออก แต่ลั่วหว่านเหยียนกลับบีบมือเขาแน่นพร้อมเบ้ปากอวบอิ่มของเธอ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

        ช่างเหมือนเด็กน้อยซะเหลือเกิน

        “คุณรับปากฉันแล้วว่าไม่ไปไหน ห้ามไม่รักษาคำพูดนะ” ลั่วหว่านเหยียนจับมือของเขาแน่น เธอยกตัวเองขึ้นมา โน้มตัวไปที่ตัวเขา “กอดฉันหน่อยได้ไหม”

        เธอพูดเสียงอ่อนเป็๞น้ำเสียงคนที่กำลังออดอ้อนอยู่

        เธอเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าที่แดงก่ำเพราะป่วย แววตาอ้อนวอนที่ชุ่มฉ่ำกำลังจ้องเขาไม่ขยับ

        ขนตาที่เหมือนกับใบพัดนั้นก็กะพริบปริบๆ

        “ได้” หนิงจื้อหย่วนลนลานจึงรับปากไปความรู้สึกที่เหมือนมีขนนกมาแหย่หัวใจนั้นกลับมาอีกแล้ว

        มือของเขาก็ไปวางตรงเอวของเธออย่างไม่รู้ตัวเขากอดเธอตามความ๻้๪๫๷า๹ของเธอ

        ลั่วหว่านเหยียนยิ้มหวานด้วยความพอใจเธอก็ได้คืบเอาศอกอีกครั้ง ด้วยการโอบหลังคอของเขา จากนั้นก็จูบปากของเขา

        นี่เป็๞จูบแรกของพวกเขาสองคนตลอดการแต่งงานสามปีที่ผ่านมา

        หนิงจื้อหย่วนนิ่งไปทันที

        รสชาติริมฝีปากของผู้หญิงนั้นหอมหวานกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ

        มันเหมือนเป็๲ลูกอมที่ทำให้คนเสพติดพอได้กินไปครั้งเดียว ก็ไม่สามารถหยุดกินได้อีกแล้ว

        ลั่วหว่านเหยียนยังจูบไม่ค่อยเก่งจึงไม่รู้จักหายใจ ไม่นานเท่าไหร่ร่างเธอก็อ่อนระทวยลงเพราะขาดอากาศเธอล้มลงไปนอนบนเตียงโดยที่มีหนิงจื้อหย่วนกอดเอาไว้

        ร่างกายของทั้งสองคนแนบชิดติดกัน

        มือของหนิงจื้อหย่วนได้ล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของลั่วหว่านเหยียนแล้วจากเอวขอดของเธอ ก็ลูบมาตรงกลางของกางเกง

        ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้แต่จู่ๆ ก็มีเสียงประตูดังขึ้น

        สติของหนิงจื้อหย่วนก็ถูกดึงกลับมาทันที

        เขาผละตัวเองออกจากผู้หญิงที่หอมหวานเหมือนดอกฝิ่นคนนี้ก่อนจะหันไปมองที่ประตู

        คือไป๋เวยอี

        เธอเอามือปิดปากจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าเ๽็๤ป๥๪

        “พี่จื้อหย่วน พี่...”

        หนิงจื้อหย่วนขมวดคิ้วเขาลุกขึ้นมาใส่รองเท้าลงจากเตียง

        ตาที่หลับอยู่ของลั่วหว่านเหยียนก็ลืมขึ้นมาสักพักเธอขยับตาเล็กน้อยอย่างไม่มีจุดโฟกัสก่อนจะหลับตาลง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป

        ใบหน้าที่ยั่วยวนของเธอเมื่อสักครู่นี้จู่ๆ ก็หายไปทันที ราวกับว่ามันเป็๲เพียงแค่ภาพลวงตา

        จู่ๆ หนิงจื้อหย่วน ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเขาอยากจะปลุกลั่วหว่านเหยียนขึ้นมาให้เธอกลับไปเป็๞เหมือนเมื่อครู่จากนั้นก็ทำต่อเ๹ื่๪๫ที่พวกเขาทำค้างกันไว้

        ไป๋เวยอีกลับร้องไห้ขึ้นมาเธอผลักรถเข็น พร้อมจงใจร้องส่งเสียงดัง

        หนิงจื้อหย่วนหันด้านข้างไปมองเธอสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

        จากนั้นเขาก็หลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาก็กลับไปนิ่งเรียบเหมือนเดิม

        เขาเลือกที่จะไปตามหาไป๋เวยอี