ซูเฟยเฟยเด็กสาวธรรมดาที่เกิดมาพร้อมพลังเทพเซียนอันบริสุทธิ์โดยกำเนิดโดยพ่อและแม่ของนางเป็สิทธิ์โดยตรงของเ้าสำนักท่านราชครูซานกงกง เมื่อนางได้ให้กำเนิดลูกสาวนางจึงต้องจำใจส่งมอบลูกสาวของนางให้กับท่านเ้าสำนักราชครูผู้สูงศักดิ์อย่างซานกงกงเป็อาจารย์ของลูกสาวเพื่อปกปิดตัวตนของลูกนางที่มีพลังเซียนอันบริสุทธิ์ป้องกันการแย่งชิงพลังเทพอันบริสุทธิ์จากทั่วแดนภิภพ
ดังนั้นซูเฟยเฟยจึงต้องมีอาจารย์อย่างซานกงกงคอยปกป้องและพ่อแม่ของนางต้องถูกทาง์ลงโทษด้วยการให้ไปเกิดใหม่เนื่องจากแอบคบหาดูใจกับเซียนด้วยกันซึ่งในสำนักห้ามเซียนทุกคนคบหาดูใจหรือมีความรักโดยเด็ดขาด เพราะจะทำให้เกิดกิเลสตัณหาในการฝึกฝน ดังนั้นเหล่าเซียนทุกคนจึงห้ามมีความรักหากพบเห็นจะถูกเนรเทศหรือส่งให้ไปเกิดใหม่ ซึ่งพ่อและแม่ของซูเฟยเฟยแอบคบหาดูใจกับคนในสำนักด้วยกันเองจนตั้งท้องดังนั้นทางเทพจึงมีมติให้ลงโทษโดยการให้ทั้งคู่ได้ไปเกิดใหม่และกลายเป็มนุษย์ธรรมดาที่ไม่สามารถเป็เซียนได้อีกและลบความทรงจำทั้งหมดของทั้งเทพทั้งสอง
ซานกงกงเป็เทพผู้ชำนาญด้านการใช้พิษในการฆ่าศัตรูเป็ผู้ชำนาญด้านการใช้พิษสูงสุดของสำนักเซียนและเป็ถึงอาจารย์ของพ่อและแม่ของนางซึ่งในตอนนี้ซานกงกงมีหน้าที่คอยสอนวิชาเซียนให้กับซูเฟยเฟยเพื่อให้นางได้ขึ้นเป็เทพเซียนอันดับหนึ่งในใต้หล้าและมีคนเคารพนับถือเปรียบเสมือนนางเป็ตัวแทนของซานกงกงซึ่งซูเฟยเฟยเองในตอนนี้ได้ทำตามคำสอนของท่านอาจารย์อย่างซานกงกงอย่างเคร่งครัด ั้แ่เล็กจนโตนางโดนซานกงกงฝึกฝนวิชาให้นางหลายอย่างไม่ว่าจะเป็วิชาด้านการใช้พิษฆ่าศัตรูหรือวิชาของทางเ้าสำนักที่มีแค่นางคนเดียวที่ได้รับการสืบทอดโดยตรงจากซานกงกงที่ใคร ๆ ก็นับถือเป็ผู้าุโสูงสุดของสำนักเซียน
ส่วนในเื่พ่อแม่นาง ซานกงกบอกกับนางว่าพ่อแม่ของนางนั้นโดนทาง์ส่งให้ไปทำภารกิจสำคัญที่โลกมนุษย์ยังไม่สามารถกลับมายังโลกเซียนได้ ซึ่งซานกงกงนั้นได้โกหกนางในเื่นี้เพราะไม่อยากให้ซูเฟยเฟยต้องเสียใจหากรู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองนั้นได้จากไปแล้ว
ฮึบ ฮ้า ฮึบ
ซูเฟยเฟยนางกำลังฝึกกระบวนท่าใช้ใบไผ่ในการทะลวงต้นไผ่ให้กระจายแตกเป็เสี่ยง ๆ
“เฮ้อ ฝึกมาทั้งวันก็ยังไม่ได้ผลอยู่ดีหรือพลังเซียนของข้ายังไม่พอกันนะ”
นางบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะนั่งลงขัดสมาธิตรวจสอบตบะพลังเซียนของตัวเอง
ฟู่ ~ นางหายใจออกก่อนจะทำท่าเอามือประสานกันเพื่อให้พลังเซียนที่นางสะสมมาสมดุลกันเกิดแรงดันขึ้นที่มือ นางลืมตาขึ้นมาเอียงหัวเล็กน้อยพร้อมกับทำหน้านึกคิด ตอนนี้ระดับพลังของข้าถึงไหนกันแล้วนะ นานแล้วที่ท่านี้อาจารย์ไม่ได้ทดสอบเพื่อวัดระดับให้ซูเฟยเฟยครุ่นคิดชั่วครู่
แต่พลังเซียนของนางในตอนนี้ดูเหมือนมันจะสมดุลมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่น่าทำไมพลังของข้าถึงยังฝึกท่ายอดไผ่ไร้ใจไม่ได้สักที นี่ข้าเองก็ทำตามตำราที่ซานกงกงให้มาหมดแล้วนี่
ยังหรอกข้ายังไม่ยอมแพ้หรอก คอยดูเถอะข้าต้องทำได้
พึ่บ ~
สายลมพัดผ่านตัวของนางไปก่อนที่นางจะจับสังเกตได้ไอสังหารของศัตรู
“ใคร” นางเอ่ยปากถามออกมาเมื่อลมเริ่มแรงขึ้นใบไผ่พริ้วไหวไปมา
“เ้ากล้ามากที่เข้ามาในถิ่นของข้า” นางเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง
ฟึ่บ ~
มีเงาสีดำผ่านตัวของนางไป นางหันตัวไปมองตามก่อนจะหลับตาลงใช้ของนางค้นหาตัวศัตรูที่เข้ามาในเขตแดนของนางเปลือกตาของนางปิดลงใช้สมาธิเพื่อจดจ่อหาตำแหน่งของศัตรูก่อนมุมปากเล็กจะหยิบออกมา นางวาดมือขวาของนางออกไปก่อนใบไผ่ที่นางฝึกก่อนหน้านี้ที่ร่วงหล่นที่พื้นจะลอยขึ้นมาหมุนตัวเป็ดั่งคลื่นพายุ นางวาดมือไปที่ศัตรูทำให้ศัตรูที่แอบซ่อนตัวอยู่บนยอดไผ่ร่วงหล่นลงมา
“อะ เฮ้ย” เสียงทุ้มของชายหนุ่ม ร้องเสียงหลงเมื่อโดนสาวงามโจมตีจนเสียหลักตกลงมาจากยอดไผ่ที่เขาใช้วิชาตัวเบาในการยืนอยู่บนนั้นไม่คิดว่านางจะสามารถหาตัวตนของเขาได้แถมยังหล่นลงมาก้น จ้ำเบ้าอีกต่างหาก
“เ้านี่เอง ซิ่วหลาง ข้าก็นึกว่าใครเสียอีก” นางยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากก่อนจะขำในลำคอเล็กเดินเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าของซิ่วหลาง
“เฟยเฟยเ้ายังเล่นแรงเหมือนเดินเลยนะน้องหญิง” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับที่มือเล็กก่อนจะโดนนางดึงตัวให้ลุกขึ้น ซิ่วหลางปัดฝุ่นและใบไผ่ออกจากตัวก่อนจะส่งยิ้มให้กับซูเฟยเฟย
“แน่สิ ก็ท่านพี่แอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของข้าทำไมกันเล่า”
“ก็ข้าเห็นว่าเ้าไม่ได้ออกมาหลายวัน ข้าคิดถึงเ้านี่นา แถมตาเฒ่านั่นก็ไม่ยอมอนุญาตให้ข้าเข้ามาน้องหญิงสักที ข้าเลยต้องแอบเข้ามา” ซิ่วหลางคงหมายถึงซานกงกงอาจารย์ของนางกระมัง ซูเฟยเฟยคิด
“ท่านนี่นะ เรียกอาจารย์ของข้าซะเสียหมด” ข้าเอ็ดชายหนุ่ม
“ก็ข้าคิดถึงเ้านี่ ขอข้าเห็นหน้าเ้าสักครั้งก็ยังดี” ซิ่วหลางเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาจับมือทั้งสองข้างของซูเฟยเฟยพร้อมกับทำออดอ้อนนาง
ซูเฟยเฟยยิ้มออกมา ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นไปจับที่ใบหน้าของชายคนรัก
“ท่านพี่นี่นะ ท่านก็รู้ว่าทางสำนักห้ามมีความรัก ท่านก็ยัง” ซูเฟยเฟยเอ่ยขึ้น
ชู่ว~
นั่นเป็กฎของทางสำนักไม่เกี่ยวกับข้า ข้าไม่เข้าใจทำไมถึงต้องห้ามมีความรักกันด้วยเล่า ข้าไม่สนเื่พวกนั้นหรอกข้าสนแค่แม่นางเฟยเฟยของข้าผู้เดียว” ซิ่วหลางเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มกับนางก่อนจะเอาหน้าเอียงไปที่มือของซูเฟยเฟยที่แตะอยู่ใบหน้าของตน
“หากท่านอาจารย์ของข้ารู้เื่นี้ ท่านจะทำอย่างไร”
“ข้าก็จะพาเ้าหนี ไปให้สุดขอบฟ้า ยังไงข้าก็จะอยู่กับเฟยเฟยของข้า” ซิ่วหลางพูดขึ้นพร้อมกับดึงนางมากอด ซึ่งซูเฟยเฟยนางเองก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืน นางและซิ่วหลางแอบคบกันอย่างลับ ๆ โดยทางราชสำนักเซียนไม่รู้ว่าพวกนางทั้งสองแอบคบกัน
ทางสำนักรู้แค่ว่าพวกนางสองคนนั้นเป็คู่ที่สนิทกันมากน้อยคนนักที่จะรู้ว่านางทั้งสองนั้นคบกัน จะมีเพียงแต่เจียงหนานและหลิงหยุนที่เข้ามาร่ำเรียนวิชาเซียนในรุ่นราวคราวเดียวกันถึงจะรู้ว่าพวกเขาสองคนอบคบกันซึ่งเจียงหนานและหลิงหยุนเองช่วยกันปกปิดเื่ราวของทั้งสองคนเอาไว้พวกเขาทั้งสี่คนสนิทกันมากจนกลายมาเป็พี่น้องร่วมสำนัก
เจียงหนานถูกขนานนามเรียกว่าพี่ใหญ่เข้าสำนักเซียนเพื่อร่ำเรียนทางด้านวิชาเพลงดาบส่วนหลิงหยุนเป็น้องชายของเจียงหนานเข้าสำนักร่ำเรียนวิชาทางด้านกระบี่ ซึ่งเจียงหนานนั้นสนิทกับซูเฟยเฟยเป็อย่างยิ่งและนับถือซูเฟยเฟยเสมือนเป็สิทธิ์พี่ร่วมสำนัก ส่วนหลิงหยุนนั้นเคารพซิ่วหลางเสมือนเป็พี่ชายแท้ ๆ ไม่แพ้พี่สาวร่วมสายเือย่างเจียงหนานเลย จึงทำให้ทั้งสี่คนนั้นร่วมสาบานกันว่าจะเป็สิทธิ์ร่วมสำนักกันไปจนตายและไม่มีวันเป็ศัตรูของกันและกันเด็ดขาดไม่ว่าจะภพชาติไหนก็ตาม
“เ้าหิวหรือเปล่า ข้าทำกับข้าวให้กินไหม” ซิ่วหลางผละตัวออกจากหญิงสาวก่อนจะจับไปที่ไหล่ทั้งสองข้างของนาง
ซูเฟยเฟยส่ายหน้า
“ท่านพี่นี่ท่านลืมไปหรือเปล่า พวกเราเป็เซียนไม่กินอาหารและไม่หิว”
“แฮะ แฮะ นั่นสินะ” ซิ่วหลางติดนิสัยเคยชินการใช้ชีวิตเป็มนุษย์มาก่อน ก่อนกลับสำนักเซียนเพราะได้รับคำสั่งจากทางผู้าุโอย่างซานกงกงให้ลงไปช่วยมนุษย์ปราบโจรชั่วที่ขโมยเสบียงชาวบ้านจึงทำให้ชายหนุ่มต้องเร่ร่อนอยู่โลกมนุษย์นานไปหน่อยจึงติดนิสัยของการเป็มนุษย์มาด้วย
“ท่านนี่นะ เรากลับกันเถอะนี่ก็ดูเหมือนจะเย็นแล้วสิ วันนี้ข้าต้องเข้าไปหาซานกงกงด้วยสิ”
“หืม ไปหาตาเฒ่านั่นทำไม ปกติตาเฒ่านั่นไม่เคยเรียกน้องหญิงเข้าเฝ้านี่”
“ข้าก็มิรู้เหมือนกัน คงจะมีเื่อยากคุยกับข้ากระมัง”
“อืม งั้นเราไปกันเถอะ”
ขมับ
ก่อนจะออกไปด้านนอก ซิ่วหลางคว้าหมับที่ข้อมือเล็กดึงหญิงสาวคนรักเข้ามาประกบปากเพื่อจูบลงที่ปากของนาง
ซูเฟยเฟยมีท่าทีใเล็กน้อย แต่ก็ยอมจูบตอบกลับชายหนุ่มคนรักกลับไปทั้งสองจูบแลกลิ้นกันไปมา ก่อนสายลมในป่าไผ่จะพัดผ่านไป ซิ่วหลางจึงถอนจูบออกจากปากเล็ก
“หลายวันแล้วนะน้องหญิงที่ข้าไม่ได้จูบเ้า”
ซูเฟยเฟยหน้าแดงด้วยความเขินอายก่อนจะตีมือไปที่หน้าอกล่ำของซิ่วหลางเบา ๆ
“ท่านนี่นะ ชอบทำอะไรประเจิดประเจ้อให้ข้าใอยู่เรื่อย”
“แล้วเ้าชอบไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล
“บ้า ข้าไปดีกว่า ซิ่วหลางท่านออกไปแล้วห้ามเรียกข้าว่าน้องหญิงเข้าใจไหม” ซูเฟยเฟยใช้ก้าวพริบตาบวกกับพลังเซียนหายตัวออกไปทิ้งให้ซิ่วหลางยืนยิ้มให้อยู่คนเดียวก่อนจะใช้ก้าวพริบตาตามนางออกไปเช่นกัน
ทั้งคู่ตกลงกันไว้ว่าห้ามเรียกท่านพี่และน้องหญิงให้เทพเซียนท่านอื่นได้ยินเป็อันขาด หากถูกจับได้ขึ้นมาจะกลายเป็เื่ใหญ่หากอยู่กันเพียงสองคนหรือสี่คนก็สามารถเรียกได้
ซูเฟยเฟยเหาะตัวเข้าไปยังตำหนักส่วนพระองค์ของซานกงกงก่อนจะหยุดลงเดินเข้าไปในตำหนัก นางเดินเข้าไปด้านใน
“ซานกงกง” นางยกมือทำความเคารพอาจารย์
“เฟยเฟยเ้ามาแล้วหรือ”
“เ้าค่ะ”
“มานั่งนี่สิ มานั่งใกล้ ๆ ข้า” ซานกงกงเอ่ยขึ้น มือเหี่ยวย่นยกกาน้ำชาขึ้นมาเทก่อนจะยกมันขึ้นดื่ม
“ซานกงกงเรียกข้ามามีเื่อันใดหรือ”
“ข้าก็แค่อยากเจอหน้าเ้า ข้าจะเรียกเ้ามาพบเป็ครั้งคราวไม่ได้หรืออย่างไร” ซานกงกงเอ่ยขึ้น
ซูเฟยเฟยเดินเข้าไปนั่งก่อนจะหันหน้าไปหาอาจารย์ของนาง
“เฟยเฟยมิกล้าเ้าค่ะ ท่านเป็อาจารย์ของเฟยเฟย ซานกงกสามารถเรียกพบเฟยเฟยได้ตลอดเวลา” นางยกมือขึ้นเอ่ยขอโทษ
“อั้ยยะ ไม่ต้องมากพิธีกับข้าหรอก ข้าแค่อยากรู้่นี้เ้าฝึกวิชายอดไผ่ไร้ใจไปถึงไหนแล้ว”
ซูเฟยเฟยสีหน้าเจื่อนลง ในเมื่อนางยังคงฝึกมันไม่สำเร็จ นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงยังฝึกมันไม่สำเร็จสักที พลังภายในของนางยังคงไม่สมดุลหากแต่ไม่มีปัญหาอะไร
“…”
“เ้าไม่ตอบข้าแบบนี้ แสดงว่าเ้ายังฝึกมันไม่สำเร็จสินะ นี่ก็ผ่านมาสองร้อยปีจนตอนนี้เ้าอายุยี่สิบแล้วไยเ้ายังฝึกมันไม่สำเร็จ”
“ท่านอาจารย์ เฟยเฟยขอเวลาอีกสักหน่อยข้าต้องฝึกมันสำเร็จแน่” นางต้องรีบหาสาเหตุที่ฝึกมันไม่สำเร็จให้จนได้
“เอาเถอะ เ้ายังเหลือเวลา ข้าจะให้เวลาเ้าอีกหน่อย”
“เ้าค่ะ ท่านอาจารย์” ซูเฟยเฟยยกมือขึ้นคำนับ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกมาจากตำหนัก
ภายนอกตำหนัก
“เฟยเฟย”
“ซิ่วหลาง”
ซิ่วหลางยืนรอนางอยู่ด้านหน้าทางเข้าของตำหนักผู้าุโ
“เ้ามาทำอะไรที่นี่” ซูเฟยเฟยมีท่าทีใก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่มลากตัวชายหนุ่มออกไปจากด้านหน้าของตำหนักเพราะมีคนพลุ่นพล่านเยอะเกินไป
“อะ เ้าจะลากข้าไปไหน”
“มานี่ ตามข้ามา” นางลากชายคนรักหลบไปยังพุ่มไม้ด้านข้างของตำหนัก โดยไม่ทันสังเกตเห็นอาจารย์ของนางที่ตามออกมาเพื่อที่จะบอกให้นางเตรียมจัดงานเลี้ยงประจำปีให้กับทางสำนักเซียนแต่กลับเห็นลูกศิษย์ซูเฟยเฟยจูงมือซิ่วหลางศิษย์สำนักที่เข้ามาร่ำเรียนวิชากระบี่เดินออกไป
จึงได้เอะใจเื่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลัวจะเป็เหมือนพ่อและแม่ของนาง ซานกงกงจึงต้องหาวิธีแยกซิ่วหลางออกจากซูเฟยเฟยก่อนที่จะโดยสวง์จับได้เื่ของพวกเขาทั้งสอง
ซานกงกงกลับเข้าตำหนักก่อนจะเรียกประชุมเหล่าเทพ เหล่าเทพทั้งสามรวมตัวกันก่อนจะหารือเื่ของซิ่วหลางและเฟยเฟย
“พวกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร” ซานกงกงถามหนึ่งในเทพรองจากตนขึ้นเมื่อเล่าเื่ราวทั้งหมดที่ตนพบเห็นให้เทพอีกสององค์ฟัง
“ผู้าุโ เื่นี้อันตรายยิ่งนัก ท่านต้องขับไล่ซิ่วหลางออกจากสำนักโดยเร็วที่สุด”
“ข้าเห็นด้วย เราให้ซิ่วหลางไปเกิดใหม่และลบความทรงจำของเขาซะ”
หากทำแบบนี้เฟยเฟย ลูกศิษย์ของข้าต้องเสียใจเป็แน่ซานกงกงคิด ซานกงกงไม่อยากให้เื่มันเกิดขึ้นแบบนี้และไม่อยากกรีดกันเื่ความรักของทั้งสอง แต่ว่ากฎของ์และกฎของการเป็เซียนเราต้องทำตามอย่างเคร่งครัดมิอาจขัดลิขิตของ์ได้ หากจะหาผู้สืบทอดขึ้นมาแทนตนนั้น ซูเฟยเฟยต้องสำเร็จวิชายอดไผ่ไร้ใจและขึ้นเลื่อนระดับเซียนเป็อันดับหนึ่งในใต้หล้าตัวนางถึงจะปลอดภัย
“เราจะดำเนินการในคืนนี้”
ทั้งสามเทพลงมติกันแล้วว่าจะจัดการซิ่วหลางในค่ำคืนนี้ และนี่เป็ทางเดียยวที่จะคงสภาพของซิ่วหลางเอาไว้ได้ไม่ให้ดวงจิตของซิ่วหลางต้องแตกสลายและยังคงอยู่ คือต้องให้ชายหนุ่มไปเกิดใหม่และแยกตัวอกจากซูเฟยเฟย เพราะเหตุนี้การมีความรักทำให้ซูเฟยเฟยฝึกยอดไผ่ไร้ใจไม่สำเร็จและไม่สำเร็จการเลื่อนระดับเป็ซ่างเสินสักที
“ข้าฝากพวกท่านด้วย” ซานกงกงกล่าวก่อนจะเงยหน้ามองออกไปด้านนอกของหน้าต่าง
ข้าผิดต่อนางแล้ว เ้าจะอภัยให้อาจารย์ผู้นี้หรือไม่ล้วนแล้วแต่เ้าข้ามิอาจเป็ผู้ลิขิต์ ซานกงกงพูดขึ้นในใจ
“เฟยเฟยเ้าจะลากข้าไปไหน” ซิ่วหลางเห็นว่านางลากเขาไปไกลจึงดึงมือนางไว้
“เ้ารู้หรือเปล่า เข้าเขตตำหนักผู้าุโโดยไม่ได้รับอนุญาต โทษเป็อย่างไร”
“แล้วยังไง ข้าแอบเข้ามาหรือ ข้าเดินเข้ามาไม่ได้แอบ” ซึ่งการแอบเข้ามาที่ตำหนักผู้าุโได้รับอนุญาตโทษสถานเดียวคือตาย
ป้าบ !
ซูเฟยเฟยตีไปที่แขนของซิ่วหลางอย่างแรงหนึ่งที
“เ้าตีข้าทำไม ข้าไม่ได้แอบเข้ามา ท่านอาจารย์สำนักข้าเรียกเข้าเฝ้า” ซิ่วหลางอธิบายให้นางฟัง
“อ้าว แล้วทำไมเ้าไม่รีบบอกข้ากันเล่า”
“ข้าจะบอกเ้าทันได้อย่างไร ในเมื่อเ้าเจอหน้าข้า เ้าก็ลากข้าออกมานี่แล้ว”
“แล้วท่านอาจารย์ของเ้าเรียกพบทำไม”
“ข้าก็ไม่รู้ข้าก็เพิ่งจะตามหลังเ้ามา หลิงหยุนก็มาบอกว่า ท่านอาจารย์เรียกพบข้า”
“งั้นก็ไปสิ” ซูเฟยเฟยโบ้ยหน้าหนี
ซิ่วหลางยกยิ้มขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นดึงแก้มกลมของนางไปหนึ่งที
“เ้านี่นะ น้องหญิง”
“โอ๊ย ๆ ปล่อยมือออกจากแก้มของข้านะ”
“ไปปล่อย” ซิ่วหลางทำหน้าทะเล้น เมื่อดึงจนพอใจจึงยอมปล่อยมือออกจากแก้มของนาง
“รีบไปสิ ท่านอาจารย์รอท่านอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“อืม” ชายหนุ่มขานรับก่อนจะเดินแยกจากนางไป
ซูเฟยเฟยมองตามหลังก่อนจะส่ายหัวให้ชายคนรักและเดินกลับตำหนักของตัวเองไป
11K
