บทที่ 3
"เสด็จพี่ สั่งให้บ่าวไพร่เก็บของไปไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวเทียนหลงถามด้วยความแปลกใจที่เห็นทั้งนางกำนัลขันทีวิ่งวุ่นไปหมด
"น้องรอง"จ้าวหรงเอ่ยเรียกน้องชายที่เกิดห่างกันไม่กี่นาทีด้วยรอยยิ้ม
"เสด็จพี่จะไปไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวเทียนหลงถามด้วยความสนใจ
"พี่จะออกจากวังไปอยู่ที่ค่ายทหารของท่าน อาเฟิงเสวียน ท่านอาบอกว่าจะสอนวิชาต่างๆ ให้พี่"จ้าวหรงเล่าให้น้องชายฟังด้วยความตื่นเต้น
"เสด็จพี่จะไม่อยู่ในวังหลวงหรือพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวเทียนหลงถามด้วยความใ เพราะที่ผ่านมาทั้งสองคนถูกเลี้ยงมาด้วยกันตลอด พออีกคนไม่อยู่ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา
"ใช่ เสด็จพ่อบอกว่าถ้าจะเรียนวิชาต่างๆ จากเสด็จอาก็ต้องออกไปพักนอกวังถึงจะสะดวกกว่า"จ้าวหรงตอบน้องชายอย่างไม่คิดอะไร
"แล้วเื่เรียนการปกครองต่างๆ ล่ะพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพี่จะไม่เรียนแล้วอย่างนั้นหรือ เสด็จพ่อบอกว่าเื่พวกนั้นเป็เื่สำคัญกว่าเื่ออกทัพจับศึกซะอีก"จ้าวเทียนหลงบอกกับพี่ชายด้วยความเป็ห่วง
"เ้าก็เรียนสิ พี่จะไปเป็แม่ทัพปกป้องดูแลเสด็จพ่อและก็เ้าด้วย"จ้าวหรงพูดด้วยรอยยิ้ม
"ทำไมเสด็จพี่ต้องไปด้วยเล่า ที่จริงเรียนรู้เื่เหล่านี้อยู่ในวังก็ได้ ไม่เห็นต้องออกไปอยู่ด้านนอกเลย แล้วท่านอาคนใหม่น่ะ ไม่รู้ว่าจะใจดีหรือเปล่า"จ้าวเทียนหลงพูดออกมาอย่างไม่ชอบใจนัก
"ท่านอาจะต้องเป็คนดีอยู่แล้วสิไม่อย่างนั้นเสด็จพ่อจะรักและไว้ใจท่านอาขนาดนั้นหรือ ขนาดไม่ได้มีสายเืเดียวกัน เสด็จพ่อยังไว้ใจขนาดนี้ ดูเสด็จอาคนอื่นๆ สิ เสด็จพ่อไม่ได้ไว้ใจเท่าท่านอาเฟิงเสวียนเลย"จ้าวหรงพูดออกมาตามที่ตัวเองไปรู้มา
"เห้อ ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องอยู่คนเดียวในวังน่ะสิ น่าเบื่อแย่"จ้าวเทียนหลงถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อคิดว่าเขาจะต้องอยู่คนเดียวในวัง ไม่มีพี่ชายมาเป็เพื่อนเล่น
"พี่สัญญา ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่จะขอท่านอากลับมาเยี่ยมเสด็จพ่อและเสด็จแม่รวมถึงเ้าด้วย"จ้าวหรงเอ่ยคำสัญญากับน้องชายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เสด็จพี่สัญญาแล้วนะ"
"สัญญา"จ้าวหรงพูดสัญญาด้วยความหนักแน่นและเด็กน้อยทั้งสองคนก็ยิ้มออกมาแล้วชวนกันวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
"นี่ถือว่าเป็โอกาสอันดีแล้วนะเพคะ ที่จะผลักองค์ชายใหญ่ให้พ้นทาง"นางกำนัลคนสนิทพูดขึ้นมาเบาๆ ขณะที่ตากำลังมองสององค์ชายที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่
"โอกาสอันดีหรือ เ้าคิดว่ามันดีจริงๆ น่ะหรือฉีชิง"เว่ยฮองเฮาหรือเว่ยลั่วอิงถามนางกำนัลคนสนิทที่ตามมาจากบ้านเดิมด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฮองเฮาเพคะ ทำไมทรงถามหม่อมฉันเช่นนั้นเล่า"ฉีชิงถามด้วยความไม่เข้าใจ นี่เป็เื่ดีไม่ใช่หรือผลักองค์ชายใหญ่ออกไป
เด็กอย่างองค์ชายใหญ่อาจจะมองไม่ออก แต่สำหรับขุนนางขันทีนางกำนัลต่างก็มองออกกันทั้งนั้นว่าสิ่งที่ฝ่าาทำอยู่ตอนนี้ก็คืออะไร มันไม่ต่างกับการผลักองค์ชายใหญ่ออกไปและดันองค์ชายรองขึ้นมาเป็รัชทายาทไม่ใช่หรือ
ขุนนางคนไหนที่จะเข้าข้างองค์ชายใหญ่ก็จะได้รู้ว่าฝ่าาเลือกใครกันแน่ที่จะเป็รัชทายาท เื่นี้ถือว่าเป็เื่ดีไม่ใช่หรือ แล้วทำไมฮองเฮาถึงดูกังวลอยู่อีกเล่าฉีชิงคิดอย่างไม่เข้าใจนัก
"เ้า ช่างเถอะ"เว่ยฮองเฮาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ก็เปลี่ยนใจ
"ไม่มีองค์ชายใหญ่สักคน ต่อไปองค์ชายรองของเราจะต้องเป็ที่โดดเด่นแน่นอนเพคะ"ฉีชิงพูดออกมาด้วยความดีใจ
"เ้าคิดว่าเทียนหลงด้อยกว่าจ้าวหรงสินะ ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา"เว่ยฮองเฮาถามนางกำนัลคนสนิทด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย
"หม่อมฉันไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้นนะเพคะฮองเฮา ได้โปรดยกโทษให้หม่อมฉันด้วย"ฉีชิงคุกเข่าลงทันทีด้วยความกลัว
"ถึงเ้าไม่พูดออกมาข้าก็รู้ว่าใครหลายๆ คนก็มีความคิดเช่นเดียวกับเ้า เด็กสองคนนี้โดนเปรียบเทียบมาตลอด เทียนหลงได้เปรียบเพราะเขาเป็ลูกของฮองเฮา ส่วนจ้าวหรงได้เปรียบในส่วนที่เขาเป็เด็กที่ฉลาดและโตเกินวัย
และเพราะอย่างนั้นเทียนหลงที่ยังมีความเป็เด็กอยู่มักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับจ้าวหรงอยู่เสมอ แม้เขาจะเป็ลูกของฮองเฮาแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาเหนือกว่าจ้าวหรงที่เป็ลูกของกุ้ยเฟยได้เลย
และเพราะอย่างนั้นฝ่าาถึงต้องทำอะไรบางอย่าง ทำแม้กระทั่งส่งจ้าวหรงออกไปจากวังหลวงทั้งๆ ที่เด็กคนนี้มีอายุเพียงแปดขวบเท่านั้น ฝ่าากำลังประกาศว่าจ้าวหรงไม่ได้รับสิทธิ์ในการแต่งตั้งเป็รัชทายาทอีกต่อไปเมื่อเขาออกไปอยู่ด้านนอก ช่างน่ากลัวเหลือเกิน"เว่ยฮองเฮาถอนหายใจออกมา
"ฮองเฮาอย่าทรงคิดเช่นนั้นสิเพคะ ที่ฝ่าาทำทุกอย่างก็เพื่อฮองเฮาและองค์ชายรองนะเพคะ ถ้าไม่ใช่เพราะจางกุ้ยเฟยในตอนนั้นเล่นอุบายสกปรกมีหรือจะแต่งเข้าจวนอ๋องในฐานะพระชายารอง ทั้งๆ ที่ฝ่าาก็แต่งฮองเฮามาเป็พระชายาเอกแล้ว เพราะแผนร้ายของนางทำให้ความรักของทั้งสองพระองค์ต้องเป็เช่นนี้"ฉีชิงพูดออกมาด้วยความเกลียดชัง
"เลิกพูดเื่นี้เถอะ"เว่ยฮองเฮาสั่งเสียงเรียบ
"เพคะ"ฉีชิงรับคำอย่างจำยอม แม้ภายในใจของนางจะมีเื่คัดค้านมากมายก็ตาม
"เสด็จแม่"จ้าวเทียนหลงะโเรียนเว่ยฮองเฮามาแต่ไกล ก่อนจะวิ่งนำจ้าวหรงมา
"ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะฮองเฮา"จ้าวหรงที่วิ่งตามมาติดๆ ถวายพระพรก่อนจะก้มหน้าลงยืนนิ่งๆ อยู่ข้างๆ จ้าวเทียนหลง
"พวกเ้าเพิ่งจะหายป่วยไม่ใช่หรือ ทำไมถึงออกมาวิ่งเล่นกันแบบนี้"เว่ยฮองเฮาถามเด็กทั้งสองด้วยน้ำเสียงดุๆ เพราะเด็กทั้งสองคนป่วยพร้อมๆ กันแต่จ้าวหรงจะมีอาการหนักกว่า
"กระหม่อมหายป่วยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยฮองเฮาที่เป็ห่วง"จ้าวหรงตอบเสียงเรียบ
"ใช่พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ลูกกับเสด็จพี่หายป่วยแล้ว เสด็จแม่รู้ข่าวหรือยังเสด็จพี่จะออกจากวังไปอยู่ที่ค่ายทหารอีกสามวันลูกไม่อยากให้เสด็จพี่ไปเลยพ่ะย่ะค่ะ เสด็จแม่ช่วยพูดกับเสด็จพี่หน่อยสิพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวเทียนหลงอ้อนให้พระมารดาช่วยพูดกับจ้าวหรงให้เปลี่ยนใจ
"องค์ชายใหญ่ ถ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ เดี๋ยวข้าจะไปคุยกับฝ่าาให้"เว่ยฮองเฮาถามจ้าวหรงด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฮองเฮาเพคะ"ฉีชิงพูดออกมาด้วยความใ
"เ้าเงียบไปได้แล้วฉีชิง"เว่ยฮองเฮาดุนางกำนัลคนสนิทเสียงดังก่อนจะพูดกับจ้าวหรงต่อ" ถ้าเ้าเปลี่ยนใจก็มาบอกกับข้าได้ ข้าจะไปคุยกับฝ่าาให้"
"กระหม่อมอยากจะออกไปอยู่นอกวังเองพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอยากจะเรียนรู้จากเสด็จอาเยอะๆ "จ้าวหรงตอบกลับด้วยความมั่นใจ คนอื่นจะคิดอย่างไรเขาไม่สนใจอยู่แล้ว
"ทั้งๆ ที่เ้าก็เพิ่งเคยเจอเขาในวันนี้นี่นะ เ้าเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเขาจะเป็อาจารย์ที่ดีให้กับเ้าได้"เว่ยฮองเฮาถามด้วยความสงสัย
"เสด็จพ่อบอกว่าท่านอาเป็คนเก่ง มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊และเป็คนที่เสด็จพ่อไว้ใจมากที่สุด ถึงกระหม่อมจะเพิ่งได้เจอท่านอา
กระหม่อมก็มั่นใจว่าสิ่งที่เสด็จพ่อพูดเป็เื่จริงพ่ะย่ะค่ะ และกระหม่อมก็อยากจะเป็แม่ทัพที่แข็งแกร่งปกป้องคุ้มครองทุกคนได้ เหมือนที่ท่านอาทำมาตลอด"จ้าวหรงเงยหน้าขึ้นมาสบตามองเว่ยฮองเฮาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว
"ในเมื่อเ้าเลือกหนทางนี้ข้าก็ไม่ขัดขวาง เมื่อออกไปแล้วเ้าก็ตั้งใจเรียนรู้และพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นล่ะ"เว่ยฮองเฮาที่ได้ยินคำพูดของเด็กน้อยทำให้นางชะงักนิดหนึ่ง ตอนนี้จ้าวหรงอาจจะยังเด็กเลยทำให้ไม่รู้เื่ราวอะไร แต่ถ้าเขาโตขึ้นเขาจะยังมีความคิดแบบนี้อยู่อีกหรือไม่
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฮองเฮา"
"เสด็จแม่ ทำไมเสด็จแม่ถึงตามใจเสด็จพี่ด้วยเล่าพ่ะย่ะค่ะ"จ้าวเทียนหลงหน้ายู่ทันที เพราะคิดว่าเสด็จแม่จะช่วยพูดจนจ้าวหรงเปลี่ยนใจที่จะอยู่ในวังต่อ
"ในเมื่อองค์ชายใหญ่ตัดสินใจเช่นนี้แม่จะไปขัดความตั้งใจขององค์ชายใหญ่ได้อย่างไร เอาเถอะตอนนี้พวกเ้าทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเถอะเล่นกันจนเหงื่อออกไปทั้งตัวเช่นนี้เดี๋ยวจะไม่สบายอีก"เว่ยฮองเฮาบอกกับเด็กน้อยทั้งสอง
"เสด็จแม่ ถ้าลูกจะขอไปกับเสด็จพี่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ลูกอยากไปกับเสด็จพี่ด้วย"จ้าวเทียนหลงถามด้วยความหวัง
"ไม่ได้เพคะ/พ่ะย่ะค่ะ"ฉีชิงรวมไปถึงนางกำนัลขันที่คนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็คนที่มาจ้าวหรงเองก็ตามต่างพูดออกมาเป็เสียงเดียวกัน
"หึ"เว่ยฮองเฮาส่งเสียงในลำคอออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินแยกออกไปทันที
1K
![สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736070346_97601708.webp)
