Fall in love : 25
กลับแล้ว
อะตอมขับรถออกมาจากหอพักมุ่งตรงไปยังร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง เขาลงมาจากรถแล้วเดินมาที่หน้าร้าน มองดูั้แ่ดอกไม้ที่อยู่ด้านหน้าร้านจนถึงด้านในร้าน
"ว่าไงสุดหล่อ~ สนใจดอกไม้แบบไหนดีจ๊ะ~?"เมื่อชายหนุ่มย่างกายเดินเข้ามาภายในร้าน มีเสียงหญิงสาวเ้าของหุ่นสวยเซ็กซี่คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาทันที
"สวัสดีครับพี่เจสซี่ ผม...ผม้าดอกคัตเตอร์ครับ"อะตอมพูดบอก
"หื้ม...เอาแค่ดอกคัตเตอร์อย่างเดียวใช่ไหม?"เธอเอ่ยถามกลับ อะตอมพยักหน้าเป็การให้คำตอบ หญิงสาวเ้าของร้านจึงเดินไปเลือกดอกคัตเตอร์ที่สวยๆออกมา
"เท่าไหร่หรอครับ?"อะตอมเอ่ยถาม
"ไม่ต้องจ่ายหรอกจ่ะ ลูกค้าคนแรกของวัน และรู้จักกัน แถมดูท่าแล้วน่าจะเป็คนที่โรแมนติกน่าดู ถ้าคนที่ได้รับดอกไม้ช่อนี้ได้เป็แฟนกับเธอคงจะโชคดีน่าดู"หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับยิ้มออกมา
"ของซื้อของขายน่ะครับ บอกราคามาเถอะ"อะตอมเอ่ยกลับด้วยสีหน้าเกรงใจ แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าปฏิเสธ
"เธอรู้ความหมายของดอกคัตเตอร์แล้วใช่ไหม? ถึงเลือกดอกนี้"เจสซี่เอ่ยถามกลับอีกครั้ง
"รู้แล้วครับ"อะตอมตอบพร้อมกับส่งยิ้ม หญิงสาวจึงส่งยิ้มกลับ
"ให้แค่ดอกไม้ระวังจะไม่สมหวังเอานะ ถ้าอยากจะสมหวังต้องบอกความรู้สึกของตัวเองให้ผู้หญิงคนนั้นได้รู้เลย"เธอพูดขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่เดินไปที่โต๊ะเคาน์เตอร์แล้วจัดดอกไม้ให้เป็ช่อขนาดกลางๆพอดีๆ อะตอมเดินตามแล้วหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของหญิงสาวเ้าของร้าน
"ไม่น่าจะสมหวังหรอกมั้งครับ เธอคนนั้นเป็โรคกลัวผู้ชายด้วย มันยากที่จะเข้าหา ก่อนหน้านี้อาการเธอเริ่มดีขึ้นแล้ว...แต่เมื่อคืนกลับเกิดปัญหาซะก่อนเลยทำให้อาการกำเริบอีก"อะตอมตอบกลับ
"โถๆ...อย่างนี้ก็น่าเสียดายแย่เลยสิ"เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างดูผิดหวังและแอบสงสารเขาเล็กน้อย
"แถมพรุ่งนี้แม่ของเธอ...แม่ที่เป็คนเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะครับ จะมารับเธอกลับไป และอีกไม่กี่สัปดาห์ผมจะกลับอเมริกาแล้วด้วย"อะตอมพูดบอกอีกครั้ง
"อ้าว...นี่จะกลับแล้วหรอ? ก็ไหนเคยบอกว่ารอเรียนจบก่อนไม่ใช่หรอ?ถึงจะกลับ"เจสซี่เอ่ยถามด้วยสีหน้าใ
"มีปัญหานิดหน่อยน่ะครับ"อะตอมตอบแล้วส่งยิ้มแหยๆออกไป เจสซี่หรี่ตามองชายหนุ่มอย่างจับผิด
"แม่ของเธอกลับมาเป็เหมือนเดิมแล้วใช่ไหม?"เธอเอ่ยถามอย่างรู้ทัน อะตอมถอนหายใจออกมาทันทีแล้วพยักหน้าตอบ "เธอควรลองคุยกับแม่ให้เคลียร์นะ เพราะเธอน่ะโตมากพอแล้ว"
"ผมพยายามจะคุยด้วยแล้วครับ แต่ก็ไม่เป็ผลอะไรเลย น่าจะเพราะเครียดจากงานด้วยล่ะมั้งครับเลยทำให้กลับมาเป็แบบเดิม"อะตอมตอบกลับ
"งั้นก็คงต้องเชื่อฟังต่อไป แต่ถ้ายังไงก็ลองคุยกันดูอีกทีนะ"เจสซี่พูดพร้อมกับส่งช่อดอกไม้ขนาดกลางให้กับอะตอม อะตอมพยักหน้าแล้วรับดอกไม้มา
"เอาแช่น้ำในแจกันได้ไหมครับ?"อะตอมเอ่ยถาม หญิงสาวจึงพยักหน้าเป็การให้คำตอบ "ขอบคุณครับ"
ชายหนุ่มเอ่ยพูดแล้วเดินออกไปทันที เขาขับรถออกมาที่ร้านที่ตนเองทำงาน เมื่อมาถึงพบว่ามีคนเริ่มเข้ามาบ้างแล้ว
"สวัสดีครับพี่"เขาเดินเข้ามาในร้านมุ่งตรงไปยังหน้าเคาน์เตอร์แล้วเอ่ยทักทาย
"อ้าวอะตอม! ไงสวัสดี มาทำอะไรล่ะ?"พนักงานที่รู้จักกันเอ่ยทักทายแล้วถามกลับ
"มาซื้อคุกกี้น่ะครับ เอาคุกกี้ช็อกโกแล็ตชิพ 100 บาท 2 ห่อนะครับ"อะตอมพูดสั่ง พนักงานพยักหน้ารับแล้วนำคุกกี้ใส่ถุงกระดาษ
"อ่ะ จ่ายเงินที่หน้าแคชเชียร์เลยครับ"เขาพูดบอกพร้อมกับส่งยิ้ม อะตอมหยิบคุกกี้ถือเดินนำไปจ่ายเงิน
"ไปแล้วนะครับ สู้ๆครับพี่"อะตอมพูดบอกพร้อมกับโบกมือลา พนักงานที่ทำงานด้วยกันส่งยิ้มแล้วโบกมือลาเช่นกัน
จากนั้นอะตอมขึ้นรถขับกลับหอพักของตนเองอีกครั้ง เมื่อมาจนถึงที่ห้องชายหนุ่มนำของไปไว้ในห้องนอนของตนเองก่อน แล้วนำดอกไม้แช่น้ำในแจกันไว้
วันต่อมา~
ชายหนุ่มร่างสูงลืมตาตื่นขึ้นมาั้แ่เช้าตรู่ เขาลุกมาทำอาหารเช้าด้วยความว่องไว เมื่อทำเสร็จแล้วอะตอมนำช่อดอกไม้และคุกกี้มาด้วย
เขามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องนอนของหญิงสาวและค่อยๆแง้มประตูดู พบว่าเธอยังคงนอนหลับสนิทอยู่ จากนั้นอะตอมค่อยๆก้าวฝีเท้าเดินเข้าไปอย่างช้าๆ พยายามเดินให้เงียบเชียบที่สุด
เขาวางถาดที่มีอาหารเช้าไว้ให้ญารินแล้ววางคุกกี้กับดอกไม้ไว้ข้างๆ จากนั้นอะตอมรีบเดินออกไปทันที
หลายชั่วโมงผ่านไปหญิงสาวร่างเล็กตื่นขึ้นมา เธอบิดเร่าร่างกายเพื่อไล่ความเมื่อยตัวสักพักแล้วหยุดนิ่ง
จากนั้นหญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางงัวเงียเล็กน้อย เมื่อหันไปเห็นอาหารเช้า คุกกี้ และดอกไม้บนโต๊ะ เธอถึงกับชะงักนิ่งค้างมองตาปริบๆ
"นี่...แอบเอาเข้ามาให้หรอเนี่ย..."ญารินเดินมาดูแล้วเอ่ยถามพึมพำเบาๆคนเดียว ก่อนที่เธอจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น ใช้เวลาไม่นานมากนักหญิงสาวก็เดินออกมาแล้วเริ่มทานอาหารเช้า
กริ๊งงง~! กริ๊ง~!
ในขณะที่หญิงสาวร่างเล็กกำลังนั่งทานอาหารเช้าของตนเองอยู่ แต่จู่ๆโทรศัพท์มีเสียงดังขึ้นมา เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายพร้อมกับรับประทานอาหารเช้าต่อ
"ฮัลโหล?"ญารินเอ่ยรับ
:แม่กำลังจะไปรับแล้วนะ ได้เตรียมตัวเก็บของรึยัง?:คนปลายสายเอ่ยถาม หญิงสาวถึงกับชะงักนิ่งไปนิด
"เก็บของแล้วค่ะ...ตอนนี้กำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่"ญารินตอบ
:โอเค/ติ๊ด:คนปลายสายเอ่ยตอบรับแล้ววางสายทันที หญิงสาวมองโทรศัพท์ในมือของตนเองด้วยสายตาราบเรียบแล้ววางไว้บนโต๊ะ
เธอเริ่มรับประทานอาหารเช้าต่อจนหมดแล้วนำจานไปล้าง เมื่อล้างจานเก็บเรียบร้อย...หญิงสาวหยิบปากกามาเขียนบางอย่างลงบนกระดาษโน้ตของอะตอม
และเมื่อเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้วญารินฉีกกระดาษใบนั้นถือมันเดินไปที่หน้าห้องนอนของอะตอม จากนั้นเธอสอดเข้าไปทางด้านล่างลอดช่องว่างของประตู แล้วรีบวิ่งกลับเข้าห้องนอนของตนเองทันที
ชายหนุ่มที่เห็นว่ามีกระดาษอะไรบางอย่างถูกสอดเข้ามา เขาจึงค่อยๆก้าวฝีเท้าลงจากเตียงไปหยิบขึ้นมาดู
'ขอบใจ...สำหรับทุกอย่าง'
อะตอมอ่านข้อความบนกระดาษในใจ ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆยกยิ้มขึ้นมา
ไม่นานมากนักแม่ของญารินเดินทางมาถึงที่หอพักที่ญารินอยู่ เธอเริ่มเดินขึ้นมาที่ห้องพักทันที เมื่อมาถึงที่หน้าห้องพักแม่ของหญิงสาวจึงเคาะประตูก่อน...
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
อะตอมที่ได้ยินเสียงว่ามีคนเคาะประตูเขารีบวิ่งออกไปดูทันที พบว่าเป็แม่ของญารินที่ยืนรออยู่เขาจึงเปิดประตู
"สวัสดีครับ"อะตอมเอ่ยทักทายพร้อมกับเบี่ยงตัวให้หญิงสาวตรงหน้าเข้ามา
"จ้า~ แล้วญารินล่ะ?"เธอตอบรับแล้วเอ่ยถาม
"อยู่ในห้องครับ ผมจะเข้าไปอยู่ในห้องนะครับ ถ้า้าอะไรก็เรียกได้เลย"อะตอมตอบแล้วพูดบอก แม่ของหญิงสาวพยักหน้ารับก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเอง
ก๊อกๆๆ!
"รินจ๊ะ"เสียงของแม่เอ่ยเรียก แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ...ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เป็ผู้เปิดประตู
"สวัสดีค่ะ"ญารินเอ่ยทักทาย แม่ของเธอส่งยิ้มแล้วพยักหน้ารับ
"ไปกันเถอะ"
"ค่ะ..."หญิงสาวร่างเล็กเอ่ยตอบรับแล้วเดินไปลากกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเองออกมา โดยมีแม่เดินนำหน้าอยู่ ระหว่างที่กำลังจะเดินออกมาจากห้อง...เธอเหลือบไปมองทางห้องของอะตอมด้วยสีหน้านิ่งเฉยแล้วเดินออกจากห้องไป โดยที่ไม่ได้พูดอะไรหรือเอ่ยบอกลากัน
อะตอมที่ได้ยินเสียงประตูปิดลงจึงค่อยๆก้าวฝีเท้าเดินออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง ชายหนุ่มเดินออกมานั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวด้วยท่าทางเรียบนิ่ง
โสตประสาทขาวโพลนไม่รู้ว่าต่อจากนี้ควรจะทำอะไรอย่างไรต่อดี คงทำได้เพียงแค่นอนอยู่บ้านเฉยๆรอจนกว่าจะถึงวันกลับต่างประเทศ
"ยังไม่ได้บอกรินเลยนี่หว่าว่ากลับอเมริกาเดือนหน้า..."ชายหนุ่มพูดขึ้นมาเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ สีหน้าแอบใขึ้นมาเล็กน้อย
459
