(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่ลูกสามกับสามีคลั่งรักยุค 80

        บทที่ 13 ทางเดียวเท่านั้น

        หลินม่านม่านเริ่มจะมีสีหน้าลำบากใจ 

        ‘นี่มันอะไรกัน แม้แต่เด็ก ๆ ก็ยังไม่ต้อนรับฉันเลยเหรอ?’ เว่ยหนานหลินมองดูเด็กทั้งสามคนที่ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ เขาเหลือบมองหลินม่านม่านแล้วพูดกับเธอว่า 

        "เธอออกไปก่อนเถอะ เด็ก ๆ อาจจะไม่ชอบกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเธอก็ได้"

        เมื่อเว่ยหนานหลินพูดเช่นนี้ หลินม่านม่านก็มีสีหน้าผ่อนคลายลง เเละรีบลุกขึ้นยืนพลางพูดว่า "งั้นพวกเราก็ออกไปก่อนเถอะ ฉันมีเ๱ื่๵๹จะคุยกับคุณพอดี!"

        เว่ยหนานหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

        ใบหน้าของหลินม่านม่านกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้งในทันที เธอรีบเดินออกไปข้างนอก แต่ดูเหมือนว่าเธอไม่อยากอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวนนี้แม้แต่วินาทีเดียว

        "หมอหลิน ยาฉัน!" หลิวถวนหยวนเอ่ยปากเตือนเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หลินม่านม่านจึงวางขวดยาในมือลง ก่อนจะเดินออกไปยืนรอเว่ยหนานหลินอยู่ที่หน้าประตู

        เว่ยหนานหลินมองขวดยา เขาหันไปมองหลิวถวนหยวนแล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

        "ไม่เป็๲ไร ฉันทายาเองได้ ไม่รบกวนนายหรอก!" หลิวถวนหยวนพูด

        เว่ยหนานหลินหน้าแดงก่ำ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป  หลังจากที่ทั้งสองคนเดินออกไปแล้ว หลิวถวนหยวนก็แตะแขนเล็ก ๆ ของลูกคนโตเบา ๆ “ไม่ร้องแล้วนะ ไม่ร้องแล้ว คนไปหมดแล้วนะคนเก่ง!”

        แปลกจริง ๆ เลยที่ลูกคนโตดันหยุดร้องไห้ขึ้นมาจริง ๆ ดวงตากลมโตที่ยังคงมีน้ำตาคลออยู่ เอื้อนเอ่ยเสียงอู้อี้เหมือนกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง

        “เ๽้าเด็กฉลาด รู้เ๱ื่๵๹จริงๆ เลย ราวกับว่าเข้าใจที่แม่พูดอย่างนั้นแหละ!” หลิวถวนหยวนไม่รู้ว่าเป็๲เ๱ื่๵๹บังเอิญหรือลูกของเธอสามารถสื่อสารกับเธอได้จริงๆ แต่ในตอนนั้น เธอก็รู้สึกได้ว่าลูกสาวกำลังปกป้องเธออยู่!

        ฟ้ามืดแล้วเว่ยหนานหลินออกไปนานมาก จนหลิวถวนหยวนทายาเสร็จ เธอก็เตรียมตัวที่จะเข้านอน เธอวางลูก ๆ ไว้ด้านใน ส่วนเธอนอนด้านนอก เตียงเล็ก ๆ พอดีสำหรับทุกคน

        หลิวถวนหยวน คิดว่าคืนนี้เว่ยหนานหลินคงไม่กลับมาแน่ ๆ ยังไงซะ เขาก็เคยใช้ชีวิตกับผู้หญิงคนนี้โดยที่อีกฝ่ายไม่เคยกลับบ้านในตอนกลางคืนมาก่อน แต่ใครจะไปคิดว่าตอนที่เธอตื่นขึ้นมากลางดึก เธอกลับเห็นเงาของใครบางคนกำลังอุ้มลูก พลางยืนเดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าต่าง บุคคลนั้นคือเว่ยหนานหลิน

        หลิวถวนหยวนกำลังจะลุกขึ้นถามว่าต้องให้นมลูกหรือไม่ แต่กลับเห็นขวดนมวางอยู่บนโต๊ะแล้ว เว่ยหนานหลินเริ่มป้อนนมผงให้ลูกแล้วงั้นเหรอ ทั้งที่น้ำนมของเธอดีขนาดนี้ ทำไมต้องป้อนนมผงด้วย

        หลิวถวนหยวน  แสร้งทำเป็๲หลับต่อจิตใจของเธอพลันหม่นหมองลงในทันทีผู้ชายคนนี้เอาแต่พูดว่าจะไม่หย่า แต่กลับไปพบกับหลินม่านม่านอยู่เรื่อย ๆ  ทำไมเขาถึงทำดีกับเธอต่อหน้าคนอื่น หรือว่านี่ก็เป็๲แค่ละครฉากหนึ่ง ที่๻้๵๹๠า๱แสดงให้คนในค่ายทหารเห็นเหรอ?

        พอหลิวถวนหยวนคิดถึงตรงนี้ เธอก็รีบลุกขึ้นนั่งแล้วพูดว่า 

        "ส่งลูกมาให้ฉันเถอะ นมผงไม่มีสารอาหารเท่านมแม่หรอก!" เว่ยหนานหลินหันไปมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง "ฉันให้นมเสร็จแล้ว เธอนอนต่อเถอะ"

        หลิวถวนหยวน มองเว่ยหนานหลินพลางพูดว่า "ต่อไปถ้าน้ำนมฉันพอ ก็ให้ลูกดื่มนมฉัน เราจะรอจนกว่าน้ำนมจะไม่พอแล้วตอนนั้นค่อยให้นมผง ฉันไม่ได้กำลังปรึกษาคุณนะ นี่มันเป็๲เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับหลักการต่างหาก!" เว่ยหนานหลินลังเลเล็กน้อย เขาไม่ได้โต้เถียงกับหลิวถวนหยวนแต่อย่างใด เพียงแค่หันไปพยักหน้าเบาๆ

        หลิวถวนหยวนมองลูกน้อยคนที่สามในมือของเว่ยหนานหลิน เธอยื่นมือออกไปจะรับมา "ฉันจะวางเขาเอง"

        เว่ยหนานหลินหันมาพูดว่า "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวตัวเล็กพลิกตัวแล้วจะตื่นอีก"

        เว่ยหนานหลินพูดพลางก้าวเข้ามา ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลง ข้ามตัวหลิวถวนหยวนไป สองมือของเขาประคองร่างของลูกน้อยคนที่สามอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อย ๆ วางเขาลงข้าง ๆ หลิวถวนหยวน

        หลิวถวนหยวนที่เดิมทีนั่งอยู่ แต่ตอนนี้กลับมีร่างของชายหนุ่มโน้มกายลงมา เธอรู้สึกเขินอายเลยต้องนอนลง แต่ใครจะรู้ว่าพอนอนลงกลับยิ่งเขินกว่าเดิม ราวกับว่าเธอกำลังยั่วเขา

        หลิวถวนหยวนคิดจะลุกขึ้นอีกครั้ง พอดีกับที่ร่างกายของเธอชนเข้ากับแขนของเว่ยหนานหลิน น้ำนมของเธอคัดมาทั้งคืนแล้ว พอชนเข้าก็รู้สึกเจ็บนิดหน่อย

        “อ๊ะ!” หลิวถวนหยวนอดไม่ได้ เธอต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

        เว่ยหนานหลินวางเด็กน้อยลง และหันไปมองเธออย่างไม่เข้าใจ "เป็๲อะไรไป"

        "น้ำนมคัดน่ะ ต้องรีดออก ฉันถึงได้บอกว่าไม่ให้เอานมผงให้เขาไง" หลิวถวนหยวนพูดพลางยกมือขึ้นนวดหน้าอก เว่ยหนานหลินพอเห็นแบบนั้นก็หน้าแดงก่ำ เขาอยากจะอธิบายแต่กลับพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ยืนอยู่ข้างเตียงแล้วถามว่า 

        "แล้วจะทำยังไงดีล่ะ" และจะทำยังไงได้... ก็ต้องรออีกสองชั่วโมง สำหรับเด็กทารกทั่วไป สองชั่วโมงพวกเขาก็หิวแล้ว! 

        หลิวถวนหยวน เหลือบมองเว่ยหนานหลินแล้วแกล้งพูดว่า 

        "ตอนนี้เด็ก ๆ อิ่มแล้ว คงดูดนมไม่ได้หรอก แต่ถ้าฉันปล่อยให้คัดแบบนี้จนถึงพรุ่งนี้เช้า ฉันอาจจะเป็๲เต้านมอักเสบก็ได้นะ นายบอกฉันหน่อยสิว่ามีวิธีไหนที่จะช่วยรีดนมออกได้บ้าง"

        พอได้ยินแบบนั้น เว่ยหนานหลินก็ยืนนิ่ง  วิธีที่จะช่วยรีดนมเนี่ยนะ?

        หลิวถวนหยวนเงยหน้ามองท่าทางของเขา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลก เธอกำลังจะบอกเขาว่ารออีกสองชั่วโมงก็ได้ แต่ทันใดนั้นเขาก็เดินเข้ามาอุ้มเธอขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขน

        "นาย... นี่นายจะทำอะไร" หลิวถวนหยวนถูกเขาอุ้ม แต่เธอกลับไม่อยากกอดคอเขา แต่เขาก็สูงเกินไป ความสูงที่เธอลอยอยู่มันน่ากลัว ถ้าหล่นลงไปจะทำยังไง

        แต่พอเธอเอื้อมมือไปกอดคอเขา ใบหน้าของทั้งสองคนก็ใกล้ชิดกันมาก จนเธอได้กลิ่นสบู่อ่อนๆจากตัวเขา จนทำให้เธอรู้สึกเขินอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ เธอกำลังน้ำนมคัดการถูกอุ้มแบบนี้ มันช่างน่าอึดอัดจริง ๆ! 

        “ฉันจะช่วยเธอรีดนมเอง!” เว่ยหนานหลินพูดเสียงเบา 

        "ห้ะ!!!?" หลิวถวนหยวนรีบเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าอกโดยอัตโนมัติ ผู้ชายคนนี้คงไม่คิดจะใช้วิธีนั้นจริง ๆ ใช่ไหม? ทั้งหมดนั่นเธอแค่พูดเล่นนะ! เว่ยหนานหลินอุ้มหลิวถวนหยวนเดินไปสองสามก้าว เขาเดินไปหยิบเสื้อโค้ทที่แขวนอยู่มาคลุมไหล่หลิวถวนหยวน บดบังหน้าอกของเธอไว้

        ไม่ใช่จะดูดนมหรอกเหรอ? แบบนี้จะดูดยังไง? 

        หลิวถวนหยวนรู้สึกมึนงง เธอเห็นเพียงผู้ชายคนนั้นอุ้มเธอเดินออกไป

        "นายจะทำอะไรน่ะ" หลิวถวนหยวนรู้สึกได้ถึงลางร้าย

        "เ๽้าหมาใหญ่ในสนามเพิ่งคลอดลูกหกตัว น้ำนมของมันไม่พอ งั้นใช้น้ำนมของเธอแทนก็แล้วกัน!" เว่ยหนานหลินกล่าว

        ‘เอานมให้หมาเนี่ยนะ!?’ หลิวถวนหยวนเบิกตากว้าง ตบหน้าเว่ยหนานหลินฉาดใหญ่ เว่ยหนานหลินพอโดนตบเข้าจังๆก็ถึงกับผงะ ในสมองของเขาเต็มไปด้วยความมึนงง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่หลิวถวนหยวน

        "ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!" หลิวถวนหยวนเบิกตากลมโตสั่ง เว่ยหนานหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงวางหลิวถวนหยวนลง

        “เว่ยหนานหลิน นี่นายอยากให้ลูกชายกับลูกสาวของของนายไปเป็๲พี่น้องกับหมางั้นเหรอ ฉันไม่ยอมเป็๲แม่หมาหรอกนะ!” หลิวถวนหยวนชี้นิ้วด่าเว่ยหนานหลินชุดใหญ่ 

        “ตอนแรกฉันนึกว่านายกำลังเปลี่ยนตัวเอง ทำตัวดีขึ้น ที่แท้ก็ยังคิดร้ายกับฉันแบบนี้ นายหวังจะทำให้ฉันเสียหายใช่ไหม!” เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว เขาไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแต่มองไปที่หลิวถวนหยวนนิ่งๆ

        “ฉันจะบอกนายให้นะ ต่อให้ฉันน้ำนมคัดจนจะตาย ฉันก็ไม่ให้หมาดูดนมฉันหรอก!” หลิวถวนหยวนพูดพลางถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปนอนต่อ

        เว่ยหนานหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหา เขาโน้มตัวลงไปทาบทับหลิวถวนหยวนไว้ใต้ร่าง ตอนที่เขากดตัวลงไปแบบนั้น เขายังกลัวว่าจะไปกดทับร่างกายของหลิวถวนหยวน เขาจึงใช้มือทั้งสองข้างยันข้างลำตัวหลิวถวนหยวนเอาไว้ เพียงแค่ใช้เอวแนบชิดกับร่างของหลิวถวนหยวน แล้วก้มลงมองเธอจากมุมสูงเท่านั้น

        "ถ้าเธอไม่ยอมให้ลูกหมาดูด ก็มีทางเดียวเท่านั้นแหละ!" เว่ยหนานหลินพูดเสียงเบา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาลูบไล้เสื้อผ้าของหลิวถวนหยวนอย่างเชื่องช้า และค่อย ๆ ก้มศีรษะลง...