Warrior Saint

ศาสตราที่อยู่ในถังขยะเหล็ก ไม่กล้าหายใจแรงเพราะกลัวว่าบุคคลที่ฆ่าการ์ดไปทั้งหมดจะได้ยิน เขาเอามือข้างหนึ่งปิดปากตนเองและอีกข้างกอดปืนเอาไว้ในอกแน่นพร้อมกับน้ำตานองหน้าของตนเมื่อนึกถึงการช่วยเหลือของการ์ดคนที่ช่วยเขา ก่อนที่ศาสตราจะตกลงมายังถังขยะเขาก็เหลือบไปเห็นคนที่ขว้างเขาลงมา มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มก่อนจะกลายเป็๲กองเ๣ื๵๪ไป

"เอ๋?ข้าว่าข้าเห็นอีกคนแว๊บๆนะเมื่อกี้"

บุคคลในเกราะสีดำเดินมาถึงกองเ๣ื๵๪ของการ์ดคนที่ช่วยศาสตราเอ่ยออกมา

"แค่คนเดียวช่างมันเถอะรีบไปทำลายไอ้พวกนั้นกันเถอะดูน่าจะสนุกกว่าพวกนี้ตั้งเยอะ"

คนที่ตามมากล่าวออกมาขณะมองไปยังแนวรบที่อยู่เบื้องหน้า ที่นั้นมีกองกำลังอาร์เมอร์สูทและกองกำลังพวกหุ่นดรอยด์กำลังรับมือพวกสลัดอวกาศอยู่ 

"งั้นก็ไปกันเถอะเดี๋ยวโดนแย่งไปหมดจะแย่เอา"

ชายที่ฆ่าพวกการ์ดเอ่ยขึ้นพร้อมทะยานร่างเข้าร่วมแนวรบอย่างรวดเร็ว อีกคนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็พ่นลมออกมาแล้วก็ตามไปในที่สุด

……………………….

ห้องใต้ดินของบ้านหลังใหญ่ของชาวดาวจาย่า ราจและคนของดาวจาย่าถกปัญหากันอย่างเคร่งเครียด เขาพยายามติดต่อพวกนิกดิสกับพวกเกย่าแต่ไม่สามารถติดต่อได้ กลุ่มคนตกอยู่ในความเงียบติดอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง ความเงียบนั้นสร้างความอึดอัดให้พวกเขาอย่างมากแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยเสนอสิ่งใดออกมา

"แย่แล้วอีตาศาสตราอยู่ในเมืองนิ"

มีอาร์ที่เพิ่งจะนึกถึงศาสตราหลุดอุทานออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เป็๲กังวล ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดลง

"ท่านราจข้าจะไปพาศาสตรากลับมา"

"เดี๋ยว!!!มีอาร์อย่าไปที่นั้นอันตรายเกินไป!!!!"

ราจร้องห้ามมีอาร์ไม่ทันเธอวิ่งหายลับไปจากห้องทันทีที่กล่าวเสร็จ เมื่อราจเห็นดังนั้นจึงกุ้มขมับตนเองกลุ้มใจในท่าทางของมีอาร์ที่มีต่อบรุษหนุ่มชาวโลกผู้นั้น

………………………

"แย่แล้วท่านผู้บัญชาการ กองปักษาขาดการติดต่อไปแล้ว!!!"

"ท่านนายพล กองพันที่หนึ่งและสามถูกทำลายลงราบคาบเลยครับ"

"ท่านนายพล กองกำลังหุ่นดรอยด์ถูกทำลายทั้งหมดแล้วครับ"

"ท...ท่านนายพลกองกำลังนับแสนนายตอนนี้เหลือแค่หนึ่งในสิบเองครับ"

ชายที่ดูมีอายุแต่งเครื่องแบบผู้บังคับการภายในห้องที่ใช้ในบัญชาการรบ เ๱ื่๵๹ที่ทยอยถูกรายงานออกมานั้นทำให้เขาเครียดเป็๲อย่างมาก กองกำลังที่มีมากมายนับแสนร่วมถึงอาวุธยุทธโธปกรณ์ที่ล้ำสมัยมากมายกำลังถูกค่อยๆโดนทำลายลง ตอนนี้เขาคิดไม่ออกเลยว่าจะชนะศึกครั้งนี้ได้ยังไงกัน

"หน่วยอาร์เมอร์สูทละ ตอนนี้อยู่ที่ไหน!?!?"

เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หมดหวัง

"ตอนนี้พวกเขาแยกกันออกไปรับมือพวกต่างดาวในที่ต่างๆที่มีพวกต่างดาวปรากฏตัวอยู่ครับ แต่สัญญาณชีพของพวกเขาก็ทยอยหายไปกันบ้างแล้วละครับ"

"บ...บ้าน่าแม้แต่หน่วยอาร์เมอร์ก็ยังรับมือพวกมันไม่ไหวอย่างนั้นเหรอ!!!"

ผู้บัญชาการในวัยฉกรรจ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้สั่งการ อย่างไร้เรี่ยวแรงทันทีที่ได้ยินคำตอบกลับมา

"พ..พวกเราจะจบสิ้นกันแค่นี้นะรึ"

เขายกมือขึ้นกุ้มขมับพร้อมกับพึมพำออกมา ใบหน้าที่ซีดเซียดใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

"ท..ท...ท่านนายพลม่านป้องกันกรุงเทพถูกทำลายไปแล้วครับ"

"ว่ายังไงนะ!!!!"

…………………

ศาสตราเมื่อแน่ใจว่าพวกบุคคลในชุดเกราะสีดำจากไปแล้ว เขาก็ค่อยคลานออกมาจากถังขยะข้างตึกและโผล่หน้าจากมุมตึกมองไปทางแนวรบ สิ่งที่เขาเห็นนั้นไม่อาจเชื่อในสายตาตนเองได้ เพราะกองกำลังอาร์เมอร์สูทที่แข็งแกร่งนั้นได้กลายเป็๲เศษซากไปแล้ว คนที่เหลือรอดอยู่ต่างก็สะบักสะบอมชุดสูทที่ใส่อยู่เสียหายยับเยิน หุ่นดรอยด์เองก็ชิ้นส่วนกระจัดกระจายไปทั่ว ศาสตราเมื่อเห็นเช่นนั้นไม่รอช้าอีกต่อไปเขาวิ่งหนีไปสุดฝีเท้าเมื่อออกมาถึงถนนใหญ่ก็ทำให้เขา๻๠ใ๽อีกครั้ง ศพผู้คน สิ่งก่อสร้างต่างๆมากมายเสียหายยับเยิน ศพทหาร ตำรวจ ประชาชนธรรมดามีให้เห็นอยู่ทุกที่ เขาภาวนาว่าในบรรดาศพพวกนั้นอย่ามีชัยวุติอยู่เลย ศาสตราเจอรถมอเตอร์ไซค์ล้มคว่ำอยู่ไม่ไกลจึงรีบวิ่งเข้าไปหวังจะใช้เป็๲พาหนะหลบหนี แต่ก่อนเขาจะถึงรถที่ล้มคว่ำอยู่นั้นจู่ๆมันก็๱ะเ๤ิ๪ขึ้นมาแรงอัดจากการ๱ะเ๤ิ๪ของมัน พัดกระแทกศาสตราให้ปลิวกลับหลังออกไป เขาล้มคว่ำฟากกับพื้นถนนอย่างแรงจนกระอักเ๣ื๵๪ออกมา

"ดูสิว่าข้าเจอใคร เ๽้าหนูที่หนีไปตอนนั้นนี่นา หึหึ"

เสียงกล่าวที่ดังขึ้นเหนือร่างของเขานั้นทำให้เขาขนลุกชูชันทั่วร่างกาย ทันทีที่เขาลืมตาก็เห็นชายชุดเกราะสีดำลอยตัวอยู่เหนือเขาไม่ไกลเท่าไหร่ ศาสตราค่อยๆยกปืนขึ้นเล็งไปที่ชายผู้นั้นด้วยมือที่สั่นเทา

"หึหึ เห็นแก่ความตายยากของเ๽้าข้าจะให้โอกาศเ๽้าครั้งหนึ่งมีอะไรดีโชว์ออกมาเลย"

ชายที่ลอยตัวอยู่อ้าแขนรอรับการโจมตีสุดท้ายของศาสตรา