ขณะที่โจวเซี่ยกำลังครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอก็ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังลั่นอยู่ข้างหู แม้จะยังไม่สามารถลืมตาขึ้นได้ แต่เธอกลับได้ยินทุกคำพูดอย่างชัดเจน
"ไอ้หยา! แม่คะ! แม่ว่าเซี่ยเซี่ยคิดยังไงถึงได้เอาหัวชนต้นไม้? เป็เพราะเื่ที่สวีกังทิ้งเธอไปหรือเปล่า? ก็นะ ใคร ๆ ก็หัวเราะเยาะว่าเธอประเคนตัวให้ผู้ชาย พยายามเสนอตัวแต่งงานกับสวีกังใจจะขาด ใครจะรู้ว่าพอแต่งงานเสร็จก็โดนเขาทิ้ง ทำเื่น่าอับอายขายหน้าขนาดนี้ลงไป ไม่แปลกใจเลยที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ"
นั่นเป็เสียงเย้ยหยันของผู้หญิงที่มีน้ำเสียงแหบเหมือนเป็ด
"หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้! ใครบอกว่าสวีกังไม่เอาเซี่ยเซี่ยของฉัน สวีกังแค่กลับไปทำธุระในเมือง เขายังบอกไว้ด้วยว่าถ้าเสร็จแล้วจะกลับมารับเซี่ยเซี่ย" ฟังดูเหมือนหญิงชราคนหนึ่งกำลังดุผู้หญิงเสียงเป็ดคนนั้น
"เฮอะ" ผู้หญิงเสียงเป็ดหัวเราะเยาะ "สวีกังจากไปตั้งกี่วันแล้ว ข้อความสักคำก็ไม่มี แล้วจะกลับมารับเซี่ยเซี่ยได้ยังไง มีแต่ยัยโง่เซี่ยเซี่ยนั่นแหละที่เชื่อเขา ฉันว่านะ โดนเข้าไปขนาดนี้ เซี่ยเซี่ยก็น่าจะคิดได้เสียที เกิดมาเป็ไก่ป่าก็อย่าฝันจะเป็หงส์เลย ตอนนั้นน่าจะฟังฉัน แต่งงานกับหวังจู้จื่อจากหมู่บ้านข้าง ๆ เสียก็จบ"
"ถุย! แกเป็อาสะใภ้สามของเธอนะ กล้าพูดคำแบบนี้ออกมาได้ยังไง? เซี่ยเซี่ยเพิ่งจะถูกช่วยชีวิตกลับมา ถ้าแกกล้าพูดเื่พวกนี้ต่อหน้าเธอ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" หญิงชราถ่มน้ำลายอย่างแรง
ผู้หญิงเสียงเป็ดดูเหมือนจะเกรงกลัวอีกฝ่าย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังพึมพำเบา ๆ ว่า "ลำเอียงจริง ๆ รู้จักแต่เอนเอียงเข้าข้างบ้านลูกชายคนโต เห็นเซี่ยเซี่ยเป็แก้วตาดวงใจของแม่นักไม่ใช่เหรอ แล้วเป็ไงล่ะ กรรมตามสนองแล้วไง"
"อู๋เสี่ยวเหมย แกพูดว่าอะไรนะ? ดูซิว่าฉันจะฉีกปากแกให้ขาดได้หรือเปล่า!" หญิงชราตวาดลั่น
และในที่สุดโจวเซี่ยก็ตื่นขึ้นจากอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น
โจวเซี่ยพยายามลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือขื่อบ้านสีเหลืองหม่นที่ทรุดโทรม และแผ่นหลังของเธอก็กำลังัักับพื้นแข็ง ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่ที่ไหน
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองด้านข้าง
คนที่ทะเลาะกันเมื่อครู่ คนหนึ่งคือหญิงชราผมขาวโพลน สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มที่มีรอยปะแล้วปะอีก ในมือถือกล้องยาสูบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
อีกคนเป็ผู้หญิงวัยกลางคน ตาเรียวเล็ก ปากกว้าง อายุประมาณสี่สิบกว่าปี หน้าตาดูเ้าเล่ห์เหมือนลิง สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ซักจนซีด ตอนนี้กำลังเบะปากอย่างไม่พอใจ แต่ดวงตากลับไม่กล้ามองไปทางหญิงชรา
โจวเซี่ยคิดถึงบทสนทนาที่ได้ยินเมื่อครู่ ประกอบกับผู้หญิงสองคนตรงหน้า ทำให้เธออดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่า ทำไมฉากนี้ถึงดูคุ้นเคยขนาดนี้?
‘อู๋เสี่ยวเหมย? ชื่อนี้ รวมถึงรูปร่างหน้าตาแบบนี้ นี่ไม่ใช่ตัวร้ายหญิงในนิยายยุคเก่าที่เธอเพิ่งอ่านไปหรอกเหรอ?’
ยังไม่ทันที่โจวเซี่ยจะได้คิดอะไรต่อ ผู้คนจำนวนมากก็กรูเข้ามาจากนอกประตู มีทั้งชาย หญิง และเด็ก ทุกคนสวมชุดผ้าฝ้ายสีดำและน้ำเงิน ใบหน้ามอมแมม ร่างกายผอมแห้ง เห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหาร
เมื่อเห็นคนเหล่านี้ โจวเซี่ยก็ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้น
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุค 80 ที่เธออ่านก่อนนอนจริง ๆ ด้วย
หญิงชราที่ถือกล้องยาสูบนั่นก็คือย่าโจว ย่าของนางเอกในเื่ไม่ผิดแน่
โจวเซี่ยเป็สาวโสดวัยสามสิบปี พ่อแม่หย่าร้างกันั้แ่เธอเกิด เธอจึงไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่เลยั้แ่เด็ก ด้วยเหตุนี้ เธอจึงระมัดระวังเื่การแต่งงานเป็อย่างมาก จนปล่อยให้ตัวเองกลายเป็สาวโสด
แม้เธอจะถูกตัดสินให้ไปอยู่กับแม่ แต่ต่อมาแม่ก็ได้สร้างครอบครัวใหม่ เธอจึงเติบโตมากับคุณตาคุณยายที่เป็ตระกูลแพทย์แผนจีน ปกติในเวลาว่าง เธอมักจะอ่านนิยายเพื่อฆ่าเวลา และ่นี้เธอก็กำลังเสพติดนิยายแนวทะลุมิติไปยุคอดีตเป็พิเศษ
เมื่อคืน เธอหานิยายย้อนยุคมาอ่านก่อนนอนตามความเคยชิน ไม่นึกเลยว่าจะเจอนางเอกที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โจวเซี่ยจึงกดเปิดอ่าน
ผลปรากฏว่า ยิ่งอ่านก็ยิ่งหดหู่ เพราะพบว่านี่คือนิยายแนวบีบคั้นอารมณ์ที่หาได้ยากยิ่ง
ในเื่ นางเอกที่ชื่อโจวเซี่ยตกหลุมรักพระเอกคือสวีกัง ยุวปัญญาชนที่ลงมาทำงานในชนบท ตอนแรกสวีกังเป็ฝ่ายเข้ามาทำดีด้วยก่อน ทั้งเอาอกเอาใจ ห่วงใยถามไถ่ และยังช่วยงานที่บ้านของเธออีกด้วย
แต่นางเอกไม่รู้เลยว่า เหตุผลที่สวีกังทำทั้งหมดนี้ก็เพราะพ่อของนางเอกเป็พนักงานบัญชีของกองผลิต และยังเป็ทหารผ่านศึกที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเลขาธิการกองพลน้อย ซึ่งสามารถช่วยให้เขากลับเข้าเมืองได้
นางเอกโง่เขลา คิดว่าสวีกังรักเธอจริง ๆ เธอจึงทุ่มเททุกอย่างให้สวีกัง แม้กระทั่งยอมไปช่วยเขาสกัดหินจนขาตัวเองหัก ตอนแต่งงาน ไม่เพียงแต่ไม่เรียกสินสอดแม้แต่หยวนเดียว ของใช้ทุกอย่างในงานแต่ง บ้านนางเอกก็เป็คนออกทั้งหมด แม้แต่เงินห้าร้อยหยวนที่ที่บ้านเตรียมไว้ให้ ก็ถูกพระเอกหลอกเอาไปจนหมด
ด้วยเหตุนี้ คนในหมู่บ้านจึงหัวเราะเยาะนางเอกว่า เป็สินค้าไร้ค่าที่เร่ไปเสนอตัวให้ผู้ชาย
ก่อนแต่งงาน พ่อของนางเอกได้ช่วยสวีกังวิ่งเต้นจนได้โควตากลับเข้าเมืองมา และมอบให้สวีกังในคืนวันแต่งงาน แต่ใครจะไปคาดคิดว่า วันรุ่งขึ้นสวีกังจะถือเอกสารนั้นเดินทางกลับเข้าเมืองไปทันที
เขารับปากว่า พอกลับไปทำเื่เสร็จจะมารับนางเอก แต่ตอนนี้ลากยาวมาครึ่งปีแล้วก็ยังไม่กลับมา
ใน่เวลานี้ มีข่าวลือหนาหูในหมู่บ้าน นางเอกถูกเยาะเย้ยจนทนไม่ไหว ประกอบกับสวีกังขาดการติดต่อไป เธอจึงตัดสินใจเอาหัวพุ่งชนต้นไม้ด้วยความโกรธและเสียใจ โชคดีที่คนในครอบครัวพบตัวทันและช่วยชีวิตกลับมาได้
ต่อมา พ่อของนางเอกเดินทางไปหาสวีกังที่เมืองหลวง และข่มขู่ว่าถ้าไม่ยอมรับนางเอกไปอยู่ด้วย จะแจ้งความจับเขาข้อหาอนาจารและล่อลวง พร้อมทั้งจะไปฟ้องผู้อำนวยการโรงงานของเขา ทำให้สวีกังจำใจต้องรับนางเอกเข้าไปอยู่ในเมือง
ทันทีที่เข้าเมือง นางเอกก็ถูกครอบครัวของสวีกังรังเกียจ แม่สามีดูถูก น้องสามีมองค้อน แต่นางเอกกลับเลือกเก็บความทุกข์ไว้ในใจ และยังคงปฏิบัติกับสวีกังด้วยความจริงใจเหมือนเดิม
ทว่าการที่นางเอกไม่ตั้งครรภ์สักที นั่นก็เพราะแม่ของสวีกังแอบผสมยาขับเืและยาปรอทลงในอาหารให้เธอกินติดต่อกันหลายปี จนทำให้นางเอกมดลูกพิการ ไม่สามารถมีลูกได้อีกเลย
สวีกังจึงเริ่มเ็ากับเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนั้น โจวเจวียน ลูกพี่ลูกน้องของนางเอกก็เข้าเมืองมาและย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของนางเอก โดยที่นางเอกไม่รู้ตัวเลยว่า สวีกังกับโจวเจวียนแอบลอบมีความสัมพันธ์กัน
ตอนที่นางเอกจับได้คาเตียง สวีกังไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับกัน เขากลับตำหนินางเอกว่าเป็แม่ไก่ที่ไม่ออกไข่ ในเมื่อมีลูกไม่ได้ ก็อย่ามาโทษที่เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น
ในขณะเดียวกัน สวีกังยังบอกนางเอกว่า โจวเจวียนตั้งท้องแล้ว ถ้าเธอไม่อยากไสหัวออกไปจากบ้านนี้ ก็จงช่วยเลี้ยงลูกให้พวกเขาเสียดี ๆ
นางเอกเสียใจจนแทบขาดใจ แต่เธอก็ให้อภัยสวีกังอีกครั้ง หลังจากโจวเจวียนคลอดลูก เธอก็ดูแลชีวิตความเป็อยู่ของโจวเจวียนและลูกราวกับเป็คนรับใช้...
โจวเซี่ยเลิกอ่านนิยายเื่นี้ตอนที่เื่มาถึงจุดนี้นี่แหละ
ตอนแรก เธอคิดว่านางเอกจะถูกรังแกใน่แรกเท่านั้น แล้ว่หลังจะเข้มแข็งขึ้น กลับมาแก้แค้นผู้ชายสารเลวกับเมียน้อย ใครจะไปคิดว่าพล็อตเื่จะเป็แบบนี้ เธอโกรธจนเจ็บไปทั้งอก แทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งอยู่แล้ว
โจวเซี่ยไม่เคยเห็นนางเอกที่ไร้สมองและโง่เง่าขนาดนี้มาก่อน ที่สำคัญคือ นางเอกคนนี้ดันมีชื่อเดียวกับเธอ เธอรับไม่ได้จริง ๆ จึงกดเข้าไปในช่องคอมเมนต์เพื่อด่านางเอกชุดใหญ่
[นางเอกคนนี้สมองบวมหรือโดนลาเตะมากันแน่ ผู้ชายสารเลวแบบนี้ยังจะอยู่ด้วยอีก โลกนี้ไม่มีผู้ชายคนอื่นแล้วหรือไง?]
[นางเอกอ่อนแอชะมัด สมควรแล้วที่ต้องทนทุกข์ ถ้าเป็ฉันนะ จะจัดการไอ้สารเลวนั่นให้ร้องไห้โฮจนฟ้าไม่รับดินไม่ฟัง ให้มันร้องไห้จนจับต้นชนปลายไม่ถูก ต้องลงไปกราบเท้าขอร้องชีวิตต่อหน้าฉันเท่านั้น!]
หลังจากระบายอย่างหนัก เธอก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่โจวเซี่ยไม่คาดคิดเลยว่า พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอจะหลุดเข้ามาในนิยายเื่นี้เสียแล้ว
โจวเซี่ยกวาดสายตามองผู้คนในห้อง ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
‘หรือเป็เพราะเมื่อคืนเธอระบายอารมณ์ด้วยการด่านางเอกอย่างหนัก เลยถูกโยนเข้ามาในนิยายเื่นี้?’
เมื่อคิดได้ดังนั้น โจวเซี่ยก็อยากจะตบปากตัวเองสักสองที ‘พูดจาไม่ระวังเลยจริง ๆ !’
‘เธอเป็สาวโสดวัยทองแห่งศตวรรษที่ 21 ที่มีความสามารถติดตัวแท้ ๆ กลับต้องมาติดอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนูเาในยุค 70-80 แบบนี้ จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!’
4K
