กลรัก หนุ่มปริศนา

    16. ใจลอย

    สิทธา ขับรถพารดาไปพบลูกค้าทั้งหมดจนครบทุกที่ๆเธอจะไป 


    เขาขับรถพาเธอไปเรื่อยๆ หญิงสาวนั่งมองบรรยากาศข้างทางอย่างเหม่อลอย ไม่มีคำพูดใดๆ 


    “กลับเลยหรือจะไปไหนต่อครับ” สิทธาเอ่ยถามในที่สุด


    “กลับเลยฉันหมดธุระแล้ว” รดาตอบตื่นจากภวังค์ การที่มีสิทธธงขับรถให้ก็ดีอย่สงหนึ่งคือ รดาได้พักผ่อน นั่งรถชิวๆ คิดอะไรได้เรื่อยเปื่อย ปกติแล้วเธอต้องรีบเร่งอยู่ตลอดเวลา 


    “ผมว่าเราน่าจะไปเที่ยวบ้างนะครับ ไหนๆก็ออกมาไกลขนาดนี้แล้ว “ สิทธาเสนอ


    “ไม่อ่ะ..ฉันขี้เกียด “ ณดาตอบ


    “ไปน่าคุณ ไปดูพระอาทิตย์ตกดินกัน “ สิทธารบเร้า


    “ ที่ไหน” รดาถามเริ่มสนใจ


    “ทะเลใกล้ๆนี่ก็ได้ ขับรถสักชั่วโมงกว่าๆก็ถึง” สิทธาพูด


    “แต่ถ้าคุณอยากค้างคืนกับผมด้วยก็ได้ครับ บวกเพิ่มนิดหน่อย” สิทธากล่าพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย


    “แล้วทำไมฉันต้องอยากค้างคืนกับนายด้วยไม่ทราบ นายนี่มันชักจะมั่นหน้าเกินไปหน่อยล่ะ” รดาพูดอย่างหมั่นไส้


    “คุณควรจะฉวยเอาโอกาสดีๆแบบนี้ไว้บ้างนะ

    ครับคุณ รดา..” สิทธาพูดอย่างกับเป็๞เ๹ื่๪๫สำคัญ


    “โอกาสอะไรล่ะที่ว่าดีๆน่ะ” รดาถาม

    “ก็คุณอุตส่าห์ได้มีแฟนหนุ่มๆ หล่อๆ แบบผมทั้งทีก็ต้องควงโชว์ให้คุ้มสิ ให้คนอื่นๆเค้าอิจฉาไง …อุ้ย ผู้หญิงคนนั้นมีแฟนหล่อจังเลย..อุ้ย เธอเดินมากับใครน่ะผู้ชายยังดูเด็กอยู่เลย…ประมาณนี้ไง” สิทธาพูดพร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อย


    รดาหัวเราะพร้อมกับมองดูท่าทางของสิทธาไปพลาง หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด เธอชำเลืองมองใบหน้านั้นด้วยหางตานิดๆ 


    ดวงตาคมเข้มรับกับสันจมูกที่โด่งเป็๲สัน พร้อมด้วยริมฝีปากได้รูปนั้น ที่จริงถ้าไม่พูดจากวนประสาท นายสิทธาดูหล่อมากในสายตาของรดาที่เคยพบปะกับผู้คนมามากมาย การแต่งตัวก็ดูดีมีสไตล์ ดูภูมิฐานมีการศึกษา แต่ทำไมถึงมาขับไรเดอร์ ไม่หางานประจำทำ รดาได้แต่คิดแต่ไม่ได้ถามออกไป เพราะไม่ใช่หน้าที่ๆเธอต้องรู้ขนาดนั้น


    “นี่คุณ..คิดนานไปนะ ขับรถมาไกลแล้วเนี่ย จะไปมั้ย ดูพระอาทิตย์ตกดินน่ะ” สิทธาทักท้วงขึ้น


    “ไปก็ไปสิ…นายรู้จักที่สวยๆเงียบๆมั้ยล่ะ” รดาถาม


    “จัดให้ครับ…ว่าแต่ไปกลับหรือค้างคืนครับ” สิทธาถามหน้าทะเล้น


    “ไปกลับสิยะ จะไปค้างเพื่อ ..ฉันต้องทำงานพรุ่งนี้เช้าย่ะไม่ได้ว่างเหมือนนาย” รดาตอบ


    “เสียดายจัง “ สิทธาพูดเบาๆ


    “ เสียดายอะไรยะ” รดาถามเสียงเขียว


    “ก็เสียดายไงคิดว่าจะได้อยู่สองต่อสองกับคุณอีก” สิทธาพูดพร้อมกับอมยิ้มมองหน้ารดา


    “ถ้านายพูดมากฉันจะไม่ไปแล้วนะ” รดาตัดบท


    “เคๆๆ…ไม่พูดแล้ว ..ไ

    ปทะเลกันครับ…” สิทธารีบพูดกลัวรดาเปลี่ยนใจ