สิทธา ขับรถพารดาไปพบลูกค้าทั้งหมดจนครบทุกที่ๆเธอจะไป
เขาขับรถพาเธอไปเรื่อยๆ หญิงสาวนั่งมองบรรยากาศข้างทางอย่างเหม่อลอย ไม่มีคำพูดใดๆ
“กลับเลยหรือจะไปไหนต่อครับ” สิทธาเอ่ยถามในที่สุด
“กลับเลยฉันหมดธุระแล้ว” รดาตอบตื่นจากภวังค์ การที่มีสิทธธงขับรถให้ก็ดีอย่สงหนึ่งคือ รดาได้พักผ่อน นั่งรถชิวๆ คิดอะไรได้เรื่อยเปื่อย ปกติแล้วเธอต้องรีบเร่งอยู่ตลอดเวลา
“ผมว่าเราน่าจะไปเที่ยวบ้างนะครับ ไหนๆก็ออกมาไกลขนาดนี้แล้ว “ สิทธาเสนอ
“ไม่อ่ะ..ฉันขี้เกียด “ ณดาตอบ
“ไปน่าคุณ ไปดูพระอาทิตย์ตกดินกัน “ สิทธารบเร้า
“ ที่ไหน” รดาถามเริ่มสนใจ
“ทะเลใกล้ๆนี่ก็ได้ ขับรถสักชั่วโมงกว่าๆก็ถึง” สิทธาพูด
“แต่ถ้าคุณอยากค้างคืนกับผมด้วยก็ได้ครับ บวกเพิ่มนิดหน่อย” สิทธากล่าพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แล้วทำไมฉันต้องอยากค้างคืนกับนายด้วยไม่ทราบ นายนี่มันชักจะมั่นหน้าเกินไปหน่อยล่ะ” รดาพูดอย่างหมั่นไส้
“คุณควรจะฉวยเอาโอกาสดีๆแบบนี้ไว้บ้างนะ
ครับคุณ รดา..” สิทธาพูดอย่างกับเป็เื่สำคัญ
“โอกาสอะไรล่ะที่ว่าดีๆน่ะ” รดาถาม
“ก็คุณอุตส่าห์ได้มีแฟนหนุ่มๆ หล่อๆ แบบผมทั้งทีก็ต้องควงโชว์ให้คุ้มสิ ให้คนอื่นๆเค้าอิจฉาไง …อุ้ย ผู้หญิงคนนั้นมีแฟนหล่อจังเลย..อุ้ย เธอเดินมากับใครน่ะผู้ชายยังดูเด็กอยู่เลย…ประมาณนี้ไง” สิทธาพูดพร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อย
รดาหัวเราะพร้อมกับมองดูท่าทางของสิทธาไปพลาง หญิงสาวอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด เธอชำเลืองมองใบหน้านั้นด้วยหางตานิดๆ
ดวงตาคมเข้มรับกับสันจมูกที่โด่งเป็สัน พร้อมด้วยริมฝีปากได้รูปนั้น ที่จริงถ้าไม่พูดจากวนประสาท นายสิทธาดูหล่อมากในสายตาของรดาที่เคยพบปะกับผู้คนมามากมาย การแต่งตัวก็ดูดีมีสไตล์ ดูภูมิฐานมีการศึกษา แต่ทำไมถึงมาขับไรเดอร์ ไม่หางานประจำทำ รดาได้แต่คิดแต่ไม่ได้ถามออกไป เพราะไม่ใช่หน้าที่ๆเธอต้องรู้ขนาดนั้น
“นี่คุณ..คิดนานไปนะ ขับรถมาไกลแล้วเนี่ย จะไปมั้ย ดูพระอาทิตย์ตกดินน่ะ” สิทธาทักท้วงขึ้น
“ไปก็ไปสิ…นายรู้จักที่สวยๆเงียบๆมั้ยล่ะ” รดาถาม
“จัดให้ครับ…ว่าแต่ไปกลับหรือค้างคืนครับ” สิทธาถามหน้าทะเล้น
“ไปกลับสิยะ จะไปค้างเพื่อ ..ฉันต้องทำงานพรุ่งนี้เช้าย่ะไม่ได้ว่างเหมือนนาย” รดาตอบ
“เสียดายจัง “ สิทธาพูดเบาๆ
“ เสียดายอะไรยะ” รดาถามเสียงเขียว
“ก็เสียดายไงคิดว่าจะได้อยู่สองต่อสองกับคุณอีก” สิทธาพูดพร้อมกับอมยิ้มมองหน้ารดา
“ถ้านายพูดมากฉันจะไม่ไปแล้วนะ” รดาตัดบท
“เคๆๆ…ไม่พูดแล้ว ..ไ
ปทะเลกันครับ…” สิทธารีบพูดกลัวรดาเปลี่ยนใจ