ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        มุมปากของหานโม่กระตุกเล็กน้อย

        แน่นอนว่าสิ่งที่นางคาดการณ์นั้นถูกต้อง

        เด็กชายผู้นี้เหมือนหานเทียนถึงห้าส่วน ดูจากอายุแล้วก็น่าจะใกล้เคียงกับนายน้อยหานเสี่ยวมู่ของตระกูลหานที่เสี่ยวเยว่เคยบอกนางไปเมื่อวานนี้ดังนั้นหานโม่จึงเดาว่าเขาจะต้องเป็นหานเสี่ยวมู่แน่นอน

        หานเสี่ยวมู่เป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลหาน และถือว่าเป็นหลานชายคนโตของตระกูลหานอีกด้วยดังนั้นเขาจึงถูกอู๋ซื่อกับหานเฉินต้งคอยดูแลประคบประหงมราวกับไข่มุกอันแสนล้ำค่าอยู่เสมอ

        หานโม่ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กชายที่แสนล้ำค่าขนาดนั้นถึงได้มาอยู่ที่แห่งนี้คนเดียวกัน

        "ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวเล่า? บ่าวรับใช้ของเจ้าอยู่ที่ไหนกัน?" หานโม่มักจะปฏิบัติต่อเด็กดีกว่าผู้ใหญ่เสมอแม้ว่านางจะเกลียดหานเทียนมากแต่นางก็ไม่ได้มีความรู้สึกเกลียดชังต่อเด็กคนนี้เลย

        นอกจากนี้ หนุ่มน้อยผู้นี้ยังน่ารักน่าชังยิ่งนัก ไหนจะแก้มป่องๆที่สามารถทำให้ผู้ที่พบเห็นอยากจะเอื้อมมือไปหยิกนั่นอีก

        “ข้ามาที่นี่เองคนเดียว คนพวกนั้นน่ารำคาญนัก พวกเขาไม่เคยปล่อยให้ข้าได้ทำในสิ่งที่ข้าอยากทำเลยสักครั้งข้าก็เลยถือโอกาสตอนที่พวกเขาไม่สนใจวิ่งออกมาเลย พี่สาวคนสวย ท่านเป็นใครงั้นหรือ? ใช่สาวใช้ที่นี้หรือไม่?” แม้ว่าหานเสี่ยวมู่จะยังเด็กแต่ก็มีทักษะการสังเกตที่ดี

        หานโม่ก้ลงมองตัวเอง ความจริงแล้วเมื่อวานนี้อู๋ซื่อได้ส่งเสื้อผ้ามาให้มากมายแต่กลับไม่มีชุดไหนเลยที่หานโม่ชอบ ดังนั้นหานโม่จึงสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมที่นางซื้อจากมาจากร้านข้างนอกอยู่เหมือนเดิม

        เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าของหานเสี่ยวมู่แล้ว ชุดที่หานโม่สวมนี้ก็ดูเหมือนสาวใช้มากจริงๆ

        นางนั่งลงบนม้านั่งหินอีกตัวในศาลาและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า "ข้ามิใช่สาวใช้ ข้าเป็นท่านป้าเล็กของเจ้า"

        หานโม่เป็นบุตรสาวคนสุดท้องของตระกูลหาน แน่นอนว่านางก็ต้องเป็นท่านป้าเล็กของหานเสี่ยวมู่

        ดวงตาของหานเสี่ยวมู่เบิกกว้าง "จริงหรือขอรับ? ท่านคือท่านป้าเล็กของข้าหรือ ท่านป้าเล็ก ท่านงดงามยิ่งนักแล้วเจ้านกน้อยตัวนี้ของท่านก็น่ารักมากจริงๆ มันพูดได้จริงหรือไม่ขอรับ?"

        เจ้าเด็กน้อยคนนี้ช่างพูดคุยเก่งยิ่งนัก ตากลมจดจ้องไปที่หานโม่พลางส่งเสียงพูดคุยดังเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด

        หานโม่ฟังหานเสี่ยวมู่พูดพลางหัวเราะเบาๆ รอจนเขาพูดเสร็จนางจึงค่อยพยักหน้าตอบว่า "ใช่ ข้าเป็นท่านป้าเล็กของเจ้าจริงๆ ข้าเองก็รู้สึกว่าเจ้าก็น่ารักเช่นกันเจ้านกตัวนี้ของข้ามีนามว่าโตวโตวมันเป็นสัตว์เทพของข้าเองแล้วมันก็ยังสามารถพูดได้อีกด้วย”

        ยิ่งหานเสี่ยวมู่ได้ฟังมากเท่าไหร่ ประกายตื่นเต้นในดวงตาของเด็กน้อยก็ยิ่งส่องสว่างมากขึ้นเท่านั้น

        แต่โตวโตวกลับมองหานโม่ด้วยสายตาแปลกประหลาด

        เขาอยู่ข้างกายหานโม่มานานนี่เป็นครั้งแรกเลยที่โตวโตวได้เห็นว่าหานโม่ดูมีความอดทนอะไรขนาดนี้

       ในยามปกตินางมักจะเป็นนายท่านที่แสนเย็นชาไม่สนใจใครเสมอหรือว่าหานโม่จะชอบเด็กชายที่นุ่มนวลน่ารักหรือ?

        โตวเย่ว์เองก็นุ่มนวลแล้วก็ยังน่ารักมากด้วย เหตุใดทำไมนายท่านถึงไม่ชอบมันกันเล่า?

        เหยียดชาติพันธุ์งั้นหรือ?

        โตวโตวทำท่าทางฮึดฮัดไม่พอใจมาก

        และสายตาที่มองหานเสี่ยวมู่ก็ดูไร้ความปราณีเช่นกัน

        แม้ว่าหานเสี่ยวมู่จะยังเด็ก แต่ความรอบรู้ช่างสังเกตเฉียบแหลมมากเมื่อเขาเห็นสายตาของโตวโตวที่จ้องมองมาก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า "ท่านป้าเล็กขอรับ โตวโตวมันกำลังจ้องข้าด้วยสายตาเช่นนี้เป็นเพราะว่ามันกินน้ำส้มสายชู [3] เรื่องข้ากับท่านป้าเล็กงั้นหรือขอรับ?"

        เขาพูดเองและยังหัวเราะเองอีกด้วย

        หานโม่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวของหานเสี่ยวมู่ นางพยักหน้าให้เด็กน้อยตรงหน้าและพูดว่า "โตวโตวค่อนข้างจะชอบกินน้ำส้มสายชูน่ะ"

        หานเสี่ยวมู่หัวเราะออกมาเสียงดังทันที เขาหันไปมองโตวโตวและถามอีกว่า "โตวโตว เจ้าชอบกินน้ำส้มสายชูสินะ รู้สึกว่าเปรี้ยวหรือว่าไม่เปรี้ยวหรือ? "

        โตวโตวกลอกตาอย่างไร้มารยาท

        ไม่! ได้! เปรี้ยว!

        เพื่อการทำให้เจ้าเด็กคนนี้มีความสุขนายท่านของเขาถึงกับให้เขาต้องมีการมากินน้ำส้มสายชูอะไรเช่นนี้! ฮึ! เขาเป็นสัตว์เทพที่น่าเกรงขามจะต้องไปอิจฉาอะไรกับเด็กตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวด้วยงั้นหรือ?

        ไม่มีทาง ตลอดชีวิตนี้อย่างไรก็ไม่มีทาง!

        เขาแค่เพียงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเท่านั้น!

        โตวโตวเบือนหน้าหนีไม่หันมามองหานเสี่ยวมู่ด้วยท่าทางเย่อหยิ่งหานเสี่ยวมู่คิดว่าโตวโตวน่าสนใจมากจึงเอื้อมมือออกมาหมายจะสัมผัสตัวมัน

        เดิมทีโตวโตวอยากจะเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ถูกสายตาของหานโม่ตรึงเอาไว้นิ่ง ด้วยเหตุนี้มันจึงทำได้แค่เกาะอยู่บนไหล่ของหานโม่เฉยๆปล่อยให้หานเสี่ยวมู่ "ย่ำยี" ต่อไป

        หานเสี่ยวมู่เล่นกับโตวโตวอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็รู้สึกหิวขึ้นมาเล็กน้อยจึงหันกลับไปมองบนโต๊ะหินในศาลาตามความเคยชินแล้วก็พบว่าไม่มีอะไรให้กินเลย พลันในใจก็บังเกิดความรู้สึกเศร้าสร้อยเล็กน้อย

        เมื่อหานโม่เห็นก็ถามว่า "มีอะไรหรือ?"

        หานเสี่ยวมู่ลูบท้องน้อยๆ ของเขาแล้วยิ้มให้หานโม่ "ท่านป้าเล็ก เสี่ยวมู่หิวแล้วขอรับ"

        สายตาของหานโม่อ่อนแสงลงทันใด นางค้นไปตามร่างกายของตนเองและได้พบของว่างที่แรกเริ่มเดิมทีตั้งใจซื้อมาให้โตวโตวแต่ไม่ว่าโตวโตวจะร้องไห้คร่ำครวญโหยหวนเสียสติเพียงใด นางก็ยังคงเลือกเอาบางชิ้นที่ดูน่าอร่อยออกมายัดลงไปในอ้อมแขนของหานเสี่ยวมู่อยู่ดี

        “นี่เป็นขนมที่ข้าซื้อมาจากในเมือง เจ้ากินรองท้องเสียก่อนเถอะ”

        หานเสี่ยวมู่มองไปยังขนมในอ้อมแขนของตนเอง ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับและเผยรอยยิ้มน่ารักเต็มใบหน้า "ขอบคุณขอรับท่านป้าเล็ก ท่านป้าเล็กใจดียิ่ง"

        หานโม่ยิ้ม "รีบกินเสียสิ"

        หานเสี่ยวมู่พยักหน้า เขาเปิดห่อกระดาษออกแล้วหยิบขนมออกมากิน

        หานโม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังเฝ้าดูหานเสี่ยวมู่กินขนมอย่างเอร็ดอร่อยด้วยรอยยิ้มเต็มดวงตา

        ภายในสวนดอกไม้ห่างออกไปไม่ไกลนัก หานซินกำลังเดินเคียงข้างมากับหญิงสาวงดงามผู้หนึ่งพร้อมเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สื่อถึงความไม่เข้าใจและไม่สบอารมณ์"พี่สะใภ้ใหญ่ เรือนก็กว้างใหญ่ขนาดนี้ ทำไมท่านไม่ให้บ่าวใช้ช่วยค้นหาเสี่ยวมู่เล่า? พวกเราหากันเองเช่นนี้เมื่อใดจะหาเจองั้นหรือ?”

        หญิงสาวผู้นั้นคือ จินซื่อ ภรรยาของหานเทียน นางมีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของหานซินนางเหลือบมองหานซินด้วยเพราะรู้จักนิสัยอารมณ์ร้อนของน้องสามีคนนี้เป็นอย่างดีเมื่อเห็นท่าทางที่หงุดหงิดเช่นนี้ ประกายเย้ยหยันจางๆ ฉายอยู่ในดวงตาของนางแต่บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มเอาอกเอาใจประดับอยู่ "น้องสาวที่น่ารัก ความรักของท่านแม่ที่มีต่อเสี่ยวมู่นั้นทุกคนที่นี่ย่อมรู้ดีหากนางรู้ว่าเสี่ยวมู่หายไปภายในเรือนของข้าแน่นอนว่าจะต้องโดนด่าว่าเป็นแน่ ข้าเลยก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้เจ้าไปช่วยข้าตามหาด้วยกันอย่างไรเล่า”

        เมื่อหานซินได้ฟังคำพูดของจินซื่อ ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยประกายของความรังเกียจ

        ตั้งแต่พี่สะใภ้ใหญ่ให้กำเนิดหานเสี่ยวมู่ ท่านแม่อู๋ซื่อก็มอบความสนใจแก่หานเสี่ยวมู่มากมายโดยจะเรียกว่าเจ้าแก้วตาดวงใจทุกวัน เดิมทีนางมีพี่สาวคนโตคอยกดข่มนางอยู่เสมอแต่เพราะนางคอยอยู่ข้างกายท่านแม่เสมอมาในช่วงที่พี่สาวคนโตออกไปศึกษาด้านนอกตระกูลหานท่านแม่จึงยังไม่ลืมเลือนนาง แต่ทว่าหลังจากที่หานเสี่ยวมู่เกิดมาท่านแม่ก็ปฏิบัติต่อนางแปลกไป

        แล้วยังมีจินซื่ออีก พอนางให้กำเนิดบุตรชายก็มักจะนำเรื่องนี้มาโอ้อวดอยู่บ่อยครั้งซึ่งมันน่ารำคาญจริงๆ !

        "งั้นท่านก็รีบหาเข้า! ข้าไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันหรอกนะ!" หานซินพูดอย่างหมดความอดทน

        จินซื่อยิ้มและหลังจากตอบตกลงก็หันไปมองรอบๆอย่างละเอียดเพื่อดูว่ามีร่องรอยของหานเสี่ยวมู่หรือไม่

        ทั้งสองเดินผ่านสวนดอกไม้ไปยังฝั่งของทะเลสาบ แล้วก็เห็นหานเสี่ยวมู่ที่อยู่ในอ้อมกอดของหานโม่บนศาลาที่ห่างออกไปไม่ไกลแถมหานโม่ก็กำลังป้อนขนมให้หานเสี่ยวมู่ทีละคำทีละคำ

        ถึงแม้ว่าจินซื่อจะไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ แต่นางก็รู้เรื่องของหานโม่ด้วยเช่นกันดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลง "หานโม่! เจ้ากำลังทำอะไร? เสี่ยวมู่ของพวกเรากับเจ้าไม่ได้มีความแค้นอันใดต่อกัน เจ้ายังกล้าจะทำร้ายเขาอีกงั้นหรือ?"

        หานซินไม่คิดว่าจะเห็นหานโม่ที่นี่ ความโกรธและเกลียดชังที่มีต่อหานโม่ได้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมจากงานเลี้ยงเมื่อคืนจนทำให้แววตาของหานซินเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดอย่างรวดเร็ว