“เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมหนูพร้อม?”
พันธ์ธีราถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะอยู่ ๆ คุณพ่อของกะทิก็ถามขึ้นมาไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยคนมีชนักติดหลังอยู่ถึงกับเสียวในอกเพราะจะว่าไปเธอเหมือนแมวขโมยแอบมากินลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของพวกท่านถึงในบ้านเลยทีเดียว
วันนี้คุณพ่อของกะทิท่านเป็คนไปส่งพวกเธอที่ทำงาน คงกลัวเธอกับลูกสาวสุดที่รักจะต้องลำบากนั่งรถเมล์ไปทำงานอีกเป็แน่
“เอ่อ…หลับสบายดีค่ะคุณพ่อ”
“กะทิขอยืนยันอีกเสียง คุณพร้อมกับกะทิหลับสบายมากเลยจ้ะพ่อจ๋ายันหว่างเลย”
“จริงหรอ…ทำไมพ่อจ๋าดูสีหน้าของแต่ละคนเหมือนคนนอนไม่พอเลยล่ะ ดวงตาก็ดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน”
“คงจะเป็เพราะคุณพร้อมกับกะทินอนเยอะเกินไปละมั้งพ่อจ๋า ตามันก็เลยดูบวมเหมือนคนไม่ได้นอน”
“ไม่ใช่อะไรหรอก พ่อจ๋ากลัวพวกหนูจะทำงานกันไม่ไหว โดยเฉพาะหนูพร้อมเมื่อคืนดื่มพยาช้างสารเข้าไปตั้งหลายโขลงทีเดียว ฮ่า ๆ ”
“เอ…แต่ทำไมวันนี้ดูพ่อจ๋าของกะทิอารมณ์ดีแต่เช้าน้า เมื่อคืนมีเื่ราวดี ๆ เกิดขึ้นมาหรือเปล่าเอ่ย เอ๊ะ! หรือว่าเมื่อคืนนี้?...ฮั่นแน่สงสัยเร็ว ๆ นี้กะทิจะมีน้องกับคนอื่นเขาแล้วแน่เลย คิก ๆ ”
“อุบ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้นี่พูดถูกใจ อยากได้อะไรเดี๋ยวพ่อจ๋าจัดให้เอาเ้าแดงไปเปลี่ยนเป็ล้อแม็กหรือเปล่าเอาให้แจ่ม ๆ ไปเลยให้ไอ้ด่างแถวบ้านไม่กล้าฉี่ใส่เลยเอาเปล่า?”
“โฮ่ว ๆๆ ไม่เอาก็บ้าแล้วพ่อจ๋า จัดไปอย่าให้เสียพ่อจ๋าสัญญาแล้วนะห้ามคืนคำ เอ๊ะ! แต่ว่าพ่อจ๋าเอาเงินมาจากไหนอ่ะ? รอดพ้นสายตาคุณนายแก้วมาได้เยี่ยงไรเหลามาเลยนะพ่อจ๋า”
“มันเป็ความลับบอกไม่ได้เดี๋ยวลูกหลุดปากบอกแม่จ๋า พ่อก็แย่นะสิปล่อยให้มันเป็ความลับของพ่อเถิดลูกจ๋า แค่แม่จ๋าหาเงินเก่งคนเดียวก็พอ ไม่รู้ไปเรียนวิชาดีมาจากอาจารย์ท่านไหน พ่อเอาซ่อนไว้ที่ไหนหาเจอหมด ฮ่า ๆๆๆๆ ”
“โอเค หยวน ๆ ก็ได้กะทิเห็นว่าพ่อจ๋าบอกว่าจะเปลี่ยนล้อแม็กให้เ้าแดงใหม่หรอกนะรอดตัวไป แต่ว่ากะทิสงสัยพ่อเก็บยังไงหรอ?”
“ไม่บอกไม่ต้องมาหลอกถามพ่อจ๋าเลย”
พันธ์ธีราถึงกลั้นขำจนไหล่บางสั่นไหว เพราะเธออดจะขำไม่ได้เมื่อได้ฟังการสนทนาของคู่พ่อลูกที่คุยกันเหมือนเพื่อนหยอกล้อกันไปมาช่างน่ารักจริงเชียว
“พ่อจ๋ากะทิมีคำถามที่จะถามพ่อจ๋าในฐานะที่พ่อจ๋าอาบน้ำร้อนมาก่อนและก็เป็คุณพ่อจ๋าสุดหล่อของกะทิ”
“อืมไม่ต้องมายอคนแก่ จะถามอะไรก็ถามมา”
“อับดุลเอ้ย ถามอะไรตอบได้?”
“เอ้ย... จะถามอะไรว่ามา”
“กะทิอยากรู้ว่าความชอบกับความรักความหมายมันเหมือนหรือต่างกันยังไงจ้ะ?”
“อะฮ่า…ลูกก็กำลังอยู่ในวัยที่จะมีความรักได้แล้วเนอะ… เอาเป็ว่าพ่อจ๋าจะอธิบายให้ฟังเข้าใจง่าย ๆ แล้วกันว่า… ถ้าลูกชอบดอกไม้ลูกก็จะเด็ดดอกไม้ แต่ถ้าลูกรักดอกไม้ลูกก็จะรดน้ำให้มัน เข้าใจที่พ่อจ๋าพูดไหมเ้าตัวแสบ”
“ว้าวเฉียบมากเลยพ่อจ๋า กะทิพึ่งรู้นะเนี่ยว่าพ่อจ๋าของกะทินี้สุดยอด มิน่าละที่แม่จ๋าเป็ฝ่ายจีบพ่อจ๋าก่อน”
“ใช่ไหมล่ะ พ่อจ๋าไม่อยากโม้หรอกนะ” ก่อนที่พ่อจ๋าจะหันหน้ามาหาลูกสาวสุดที่รักแล้วยักคิ้วเข้มไปให้ลูกสาวด้วยท่าทีว่าฉันละแน่ที่สุดแล้วในย่านนี้
“ว่าแต่ว่าเราน่ะตัวแสบไปแอบชอบใครเขามาแล้วละสิ จะปรึกษาพ่อจ๋าก็ได้นะ”
“รอให้กะทิมั่นใจก่อนแล้วกะทิจะบอกพ่อจ๋าแม่จ๋าเป็คนแรกนะจ้ะ”
“เยี่ยมมากลูกรัก อ้าวหนูพร้อมเลยนั่งฟังเราเงียบเลย”
“ไม่เป็ไรค่ะ คุณพ่อฟังแล้วเพลินดี”
“ฮ่า ๆๆๆ อย่างนี้แหละหนูพร้อมลูกเรากำลังอยู่ในวัยโฮโมนส์ว้าวุ่น เลยต้องคอยรับฟังลูกจะได้ไม่ออกนอกลู่นอกทาง”
ทั้งสองสาวพอได้ฟังคำพูดของผู้เป็พ่อได้แต่มองหันมามองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่เหมือนน้ำท่วมปาก ได้แต่แอบขอโทษพ่อจ๋าแม่จ๋าอยู่ภายในใจ ถึงเวลาเมื่อไหร่ลูกจะบอกทุกเื่นะคะ
“อ้าวเด็ก ๆ จะถึงที่ทำงานแล้วจะแวะซื้อกาฟงกาแฟก่อนไหมลูก พ่อจ๋าจะพาได้แวะก่อน”
“ไม่ต้องก็ได้พ่อจ๋า กะทิบอกให้นังป๋องมันซื้อแล้วจ้ะ”
“โอเค งั้นพ่อก็ไปต่อไม่รอแล้วนะ”
เมื่อถึงบริษัท ทั้งสองสาวก็เดินเคียงข้างกันเข้าไป โดยระหว่างทางผู้เป็เ้านายก็อดที่จะถามเลขาสาวไม่ได้ถึงเื่ที่เลขาสาวคุยกับพ่อเมื่อตอนอยู่บนรถ ด้วยความที่อยากรู้จึงถามเลขาสาวออกไป
“ไปแอบรักชอบใครเข้าละ ถึงได้ไปถามหาความหมายของคำว่าชอบและรัก”
“เปล๊า!! กะทิแค่สงสัยว่าชอบกับรักความหมายมันเหมือนหรือต่างกันยังไงก็แค่นั้นเองค่ะ”
“แล้วเธอรู้แล้วว่างั้น”
“ก็พอจะเข้าใจแล้วค่ะ” พอเข้าใจว่าตอนนี้กะทิไม่ได้แค่ชอบคุณพร้อมนะสิคะ แต่ตอนนี้กะทิทั้งชอบและรักคุณพร้อมไปแล้ว พอรู้ว่าตนเองรักเ้านายสาวไปแล้วใจมันก็จะฟู ๆ แปลกใจตนเองอยู่เหมือนกัน
“ตุ๊บ! โอ๊ย! เจ็บจมูกเลย คุณพร้อมหยุดเดินทำไม?” เล่นหยุดกะทันหันแบบนี้ใครจะทันมองละคะ คนกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เหม่!
“แล้วเธอจะเดินมาชนฉันทำไมเล้ากะทิ ซุ่มซ่ามจริงเชียว”
“อ้าว… ก็คุณพร้อมหยุดกะทันหันทำไมอ่า กะทิก็เบรกไม่ทันนะสิคะ”
“ชอบเถียงนี้ ปากเล็ก ๆ นี้ทำไมชอบเถียงผู้ใหญ่คำไม่ตกฟากห่ะ” พันธ์ธีราไม่พูดเปล่าพลางยื่นมือบางเข้าไปดึงแล้วก็บีบกลีบปากแดง ๆ นั้นไปด้วยความหมั่นไส้
“โอ้ย! คุณพร้อมกะทิเจ็บนะคะ”
“สมควรโดน”
“กะทิคะ รอพี่พายด้วย”
พันธ์ธีราแอบเซ็งนิดหน่อยเมื่อมีศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่งกำลังมุ่งตรงเข้ามาหาพวกเธอที่กำลังยืนรอลิฟท์อยู่
“สวัสดีค่ะ คุณพร้อม” คุณพายก้มศีรษะเพื่อเป็การทักทายเ้านายตามมารยาท
“สวัสดีค่ะ คุณพายมาทำงานแต่เช้าเหมือนกันนะคะ”
“อ๋อพายกลัวรถติดเลยออกมาแต่เช้าขับรถแล้วถนนโล่งดีคะ อืมจริงสิกะทิคะ พี่ซื้อกาแฟกับขนมครัวซองต์เ้าอร่อยมาฝากกำลังร้อน ๆ เชียว” ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟและขนมไปให้กะทิ
กะทิได้หันหน้าไปมองเ้านายสาว ก่อนจะยิ้มแหย ๆ ไปให้แล้วหันหน้ากลับไปยิ้มหวานขอบคุณคุณพายที่อุตส่าห์ซื้อของมาฝาก “ลำบากพี่พายแย่เลย ขอบคุณนะคะ”
“ไม่ลำบากเลยค่ะ พี่พายเต็มใจทานให้อร่อยนะคะ พี่ขอตัวไปทำงานก่อน”
เมื่อลับร่างของผู้จัดการฝ่ายบุคคลคนสวย พันธ์ธีราถึงกับออกอาการร้อนรนขึ้นมาทันที “คงจะอร่อยมากละมั้งกาแฟกับครัวซองต์หรือไม่ฉันว่าไม่ต้องกินก็คงจะอิ่มใจไปตลอดทั้งวัน”
“แฮะ ๆ ก็คงอร่อยอยู่มั้งคะ”
“กะทิ! จะขึ้นไปทำงานไหมลิฟท์มาแล้วเห็นไหมนั้น” พันธ์ธีราอดน้อยใจเลขาสาวไม่ได้จึงเดินดุ่ม ๆ เข้าลิฟท์ไปทันที
อ้าว!! เป็อะไรอีกละทีนี้ เมื่อกี้ยังอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เลย ตอนนี้หน้าก็บึ้งแถมยังส่งรังสีอำมหิตออกมาเสียน่ากลัวบึ้ยขนลุก “คุณพร้อมรอกะทิด้วยสิคะอย่าพึ่งปิดประตูลิฟท์สิ”
“ชักช้า”
“อ้าว!! กะทิไม่ได้ช้….”
“ไม่ต้องพูด หุบปาก!”
“อ้าว…อิหยังวะ?! กะทิงงเด้อ”
1K
