10 1-2
ตอนที่18 ซูเฮ่าเทียน
เสียงทายทักด้วยความประหลาดใจของชายหนุ่ม ปลุกให้ซูหนี่ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความฉงนงุนงง
เธอหรี่ตาเอียงศีรษะ พยายามเพ่งพินิจมองอย่างมาก เพื่อจะนึกให้ออกว่าชายที่อยู่เบื้องหน้านี้คือใครกันแน่
เห็นว่าซูหนี่น่าจะจดจำตนเองไม่ได้ ชายคนนั้นจึงก้มศีรษะลงเล็กน้อย สีหน้าฉายแววผิดหวัง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอู้อี้ติดประหม่าเล็กน้อยว่า
“สงสัยหนี่หนี่จะลืมหน้ากันไปแล้วสินะ แต่ไม่เป็ไร ไม่ต้องคิดมากหรอก ช่างเถอะ เดี๋ยวผมช่วยยกสัมภาระขึ้นวางให้เอง”
พูดจบ ชายหนุ่มคนนั้นก็ลุกขึ้น อาสารับเป้กระสอบในมือของเธอสอดเข้าไปในชั้นวาง้า
สำรวจหน้าตาอยู่อีกพักใหญ่ ซูหนี่ต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะนึกออกได้ว่า ชายตรงหน้าเธอนั้นหาใช่ใครอื่น เขาก็คือพระรองลำดับที่สามในนวนิยายนั่นเอง ซูเฮ่าเทียนเป็ลูกพี่ลูกน้องอุปถัมภ์ของเ้าของร่างเดิม
“เอ๊า พี่เฮ่าเทียนเองเหรอ? มาทำอะไรบนนี้คะเนี่ย? บังเอิญจริงๆนั่นแหละ!”
สำหรับซูเฮ่าเทียน ซูหนี่ยังไว้ไมตรีห่วงใยอยู่บ้างเล็กน้อย นั่นเพราะกระทั่งนวนิยายจบลง ซูเฮ่าเทียนแทบจะไม่เคยทำเื่เลวร้ายอะไรเลย มิหนำซ้ำยังมีบาง่บางตอนที่แอบให้การช่วยเหลือซูหนี่อยู่เื้ัอีกด้วย
เมื่อได้ยินว่าซูหนี่จดจำตนเองได้แล้ว สีหน้าหดหู่เมื่อครู่ของซูเฮ่าเทียนก็เปลี่ยนจากร้ายกลายเป็ดีทันที เ้าตัวยิ้มแย้มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า
“หนี่หนี่ เรานี่ก็ถามแปลกนะ คนที่อยู่บนรถไฟขบวนนี้ก็ต้องออกเดินทางไปชนบทไม่ใช่เหรอ? คราวนี้พี่เองก็ต้องออกไปชนบทเหมือนกัน พ่ออยากให้กลับไปช่วยงานที่นั่นน่ะ”
ซูหนี่รับฟังพร้อมพยักหน้าตอบรับไปพลาง คิดกับตัวเองไปพลาง ซูเฮ่าเทียนเป็ชายหนุ่มผู้รักในความยุติธรรม เกลียดใครชอบใครก็แสดงออกค่อนข้างชัดเจน ถือเป็อีกหนึ่งคนที่ควรคบหาเป็พันธมิตรด้วย
แต่ถึงกระนั้น หากจะให้เธอย้ายไปอยู่ที่เดียวกันกับเขาก็คงจะไม่ได้เช่นกัน ในอนาคต หากกู่กัวเฉิงคิดจะมาเยี่ยมเยือน นั่นไม่เท่ากับว่าแผนการทุกอย่างที่เธอวางไว้ได้ถูกเปิดโปงพอดีเหรอ?
“ก็บังเอิญจริงๆนั่นแหละ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไหนๆได้เจอแล้วก็นั่งข้างกันนี่ล่ะ มารื้อฟื้นเื่ราวเก่าๆกันหน่อยดีกว่า”
สิ้นเสียงพูดจบ ซูหนี่ก็ย้ายก้นลงไปนั่งข้างๆซูเฮ่าเทียนอย่างเป็กันเอง
และนั่นทำให้ซูเฮ่าเทียนต้องรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องคนนี้ที่ปกติมักไม่ค่อยสุงสิงกับตนเท่าไหร่ กลับทำตัวสนิทสนมกันถึงเพียงนี้
“ว่าแต่หนี่หนี่เถอะ มาอยู่อะไรตรงนี้คนเดียว แล้วพ่อแม่บุญธรรมของเราล่ะ?”
ซูเฮ่าเทียนอดที่จะถามด้วยความสงสัยไม่ได้ เขารู้ดีว่าซูหนี่ไม่ค่อยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่บุญธรรมสักเท่าไหร่นัก
แต่อย่างน้อยที่สุด คนเป็ลูกสาวบุญธรรมต้องออกชนบททั้งที ก็ควรเดินทางมาส่งกันบ้าง ที่สำคัญ ตัวเขาเองก็ไม่ได้พบเจอหน้าคนทั้งคู่มานานแล้ว หากมีโอกาสได้ร่ำลาสักครั้งก่อนออกเดินทางก็คงจะดีไม่น้อย
ทันทีที่ได้รับฟังคำถามประโยคนั้นจากปากซูเฮ่าเทียน ซูหนี่ก็ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ สีหน้าน้ำเสียงดูประหม่าขณะเอ่ยตอบไปว่า
“พอดีเกิดเื่ขึ้นนิดหน่อยกับน้องสาวของฉันน่ะ ตอนนี้ทั้งพ่อทั้งแม่ก็กำลังวิ่งเต้นช่วยแก้ปัญหากันให้วุ่น ก็เลยไม่มีเวลาแม้แต่จะร่ำลากัน”
ได้ฟังซูหนี่ตอบมาเช่นนี้ ซูเฮ่าเทียนก็พอจะเดาได้คร่าวๆเช่นกัน แม้เขากับทางฝั่งครอบครัวสกุลกู่จะไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน แต่ใช่ว่าจะไม่เคยติดตามข่าวสารการเคลื่อนไหวกันและกัน
ทว่าอย่างไร เหตุการณ์ของกู่หวานหวานเมื่อวานยังคงสร้างความปั่นป่วนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน อีกทั้งยังไม่มีวี่แววว่าจะจบลงโดยง่าย กระทั่งเขาเองที่ได้ยิน ยังไม่อยากทำใจให้เชื่อได้ลง
“อืม คงเป็เหตุสุดวิสัยจริงๆ แต่หนี่หนี่ไม่ต้องเป็ห่วงไปนะ ระหว่างนี้จนกว่าจะถึงที่หมาย พี่จะคอยดูแลเธอเอง อยากกินอะไรก็บอก ไม่ต้องเกรงใจ!”
ซูหนี่พยักหน้าขานรับอย่างเชื่อฟัง และั้แ่นั้น ซูเฮ่าเทียนก็พยายามชวนพูดคุยเป็เพื่อนเธอมาตลอดทาง
เผชิญพบกับร้อยแปดเื่ราวที่ซูเฮ่าเทียนพรรณนาพูดไม่หยุดหย่อน เธอได้แต่ผงกศีรษะถามคำตอบคำ ระหว่างนั้นก็ถามตัวเองไปพลางๆว่า ผู้ชายคนนี้สามารถให้ประโยชน์อะไรกับตัวเธอได้บ้าง? หากไม่มี คงต้องเร่งหาวิธีออกห่างจากอีกฝ่ายทีหลัง
รถไฟเครื่องจักรไอน้ำในยุคสมัยนี้เชื่องช้าเยี่ยงเต่าคลาน การคมนาคมยังไม่สะดวกเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเส้นทางสู่ชนบท การเดินทางครั้งนี้ของซูหนี่จำต้องใช้ระยะเวลากว่าสามวัน
“หนี่หนี่ บนรถไฟขบวนนี้มีขายข้าวกล่องด้วยนะ สนใจมั้ย? ท่าทางยังไม่ได้กินอะไรมาเลยสิท่า?”
เหตุที่ซูเฮ่าเทียนเอ่ยถามเช่นนั้น เพราะรู้สึกกังวลเมื่อเห็นร่างกายที่ซูบผอมของซูหนี่
ตลอดค่ำคืนก่อนหน้าบนขบวนรถไฟ นอกจากจะเห็นเธอเอาแต่เดินเข้าออกห้องน้ำแล้ว ก็เห็นเธอนั่งจิบน้ำอุ่นในกระติกแล้วก็เข้านอน ดูแล้วช่างน่าสงสารจับใจ
แต่สิ่งที่ซูเฮ่าเทียนไม่รู้ก็คือ ทุกครั้งที่เธอเดินเข้าออกห้องน้ำ ซูหนี่มักจะแอบหยิบขนมปังออกมานั่งกินระหว่างอยู่ด้านใน หรือหากไม่ไหวจริงๆ ก็จะะโเข้าไปในห้วงมิติพื้นที่ทำอาหารง่ายๆกินเอง
คนอย่างซูหนี่ไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน
567
