“นั่นหัวหน้าหน่วยตรวจการณ์ที่ 3 นี่นา” ชายคนหนึ่งที่เลือกซื้อของอยู่พูดขึ้น
“เอลรอนจากตระกูลฟลูตันสินะ ข้าได้ยินว่าเขาเป็ผู้หลอมเวทย์ขั้นสูงั้แ่อายุ 19 เป็พร์ที่น่าอิจฉาจริงๆ” ชายอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ กันกับเขากล่าวขึ้น
แกรนด์มองไปที่เอลรอนด้วยสายตาเ็า ในความทรงจำของเขาไม่ได้มีความรู้สึกหรือความประทับใจในตัวเอลรอนเลย เพราะเอลรอนนั้นคอยแต่จะกลั่นแกล้งและเอาเปรียบเขาอยู่ทุกเมื่อที่มีโอกาส เป็คนที่คอยเหยียบย่ำเขาและเห็นแกรนด์เป็แค่เพียงขี้ข้าคนหนึ่งในบ้านเท่านั้น คงมีแต่เอลซ่าที่เป็เพื่อนเล่นกับเขาในบางครั้งคราวเท่านั้น เพราะมาเรียน่า แม่ของทั้งสองพยายามกีดกันพวกเขาออกจากกันเพราะรังเกียจคนที่พวกเขาเรียกว่าสายเืสามัญชน พวกเขาที่เป็ตระกูลชนชั้นสูงไม่ควรไปเกลือกกลั้วอยู่กับคนเหล่านี้ แม้ว่าแกรนด์จะเป็ลูกชายของดูเอลก็ตาม ในสายตาของหล่อนนั้นรังเกียจสองแม่ลูกเข้ากระดูกดำ คงเป็เพราะความริษยาเลล่าเป็ทุนเดิมด้วยอยู่แล้ว
กองทหารเดินตรวจตราไปตามย่านการค้าของเมืองกลอเซน แกรนด์ก็หันหลังและทำเป็หาเลือกสินค้าให้กองทหารเดินผ่านไป หลังจากเดินดูสินค้าสักครู่เขาก็ยังไม่ตัดสินใจที่จะซื้ออะไร ตอนนี้ก็คงมีอาหารกับลูกธนูหัวเหล็กล่ะนะ อาวุธที่ได้มาจากหมู่บ้านโอ๊คแลนด์เป็อาวุธที่ดี ถึงพวกเขาจะใช้อย่างสมบุกสมบันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะพังง่ายๆ โดยเฉพาะขวานของบ๊อบ เขาจะดูเเลดีเป็พิเศษเหมือนกับของชิ้นสำคัญเลยทีเดียว
กลับมาที่ร้านของอริส แกรนด์เห็นของจำนวนมากตั้งเรียงรายกันเป็ระเบียบ มีชายฉกรรจ์หลายคนยืนคุยกันอยู่ข้างๆ
“เอาล่ะ เตรียมสินค้าเสร็จแล้ว พวกเ้าไปพักผ่อนได้” อริสเอ่ยสั่งกับคนเ่าั้ด้วยเสียงนุ่มนวล
“ขอบคุณครับคุณหนู” คนเ่าั้เอ่ยขอบคุณพร้อมกันแล้วเดินเข้าไปที่หลังร้าน
“โอ้ รวดเร็วดีนะ” แกรนด์เดินมามองหน้าอริสพร้อมกับส่งยิ้มให้ ดูเหมือนวันนี้อริสจะอารมณ์ดีเป็พิเศษ คงเพราะได้สินค้าเพื่อไปขายทำกำไรมากมาย รวมทั้งขายของไปมากมายเช่นกัน
“ทางเราได้จัดเตรียมอย่างสุดความสามารถเท่าที่จะหาได้ ท่านจะเข้ามาอีกเมื่อไหร่ล่ะ ข้าจะได้เตรียมการเพื่อต้อนรับและเพื่อความรวดเร็วในการตรวจเช็คสินค้า”
“น่าจะอีกสักครึ่งเดือนนะ ข้าอาจต้องมาสั่งอาหารเพิ่มอีก แล้วก็ลูกธนูด้วย”
“ทางเราจะเตรียมการต้อนรับท่านในอีกครึ่งเดือน”
“อ้อ ข้าจะพาเพื่อนข้ามาเลือกอาวุธใหม่ด้วย เ้าเตรียมขวานใหญ่ที่มีทั้งหมดมาด้วยล่ะ ยิ่งหนักยิ่งดี” แกรนด์ตอบพลางหัวเราะเล็กน้อย ครั้งหน้าเขาจะพาบ๊อบมาด้วย ในเมืองนี้ไม่ได้ห้ามเผ่าพันธุ์อื่นเข้ามาในเมือง สังเกตได้จากในบางคนที่คุ้มกับขบวนสินค้าไม่ใช่เผ่ามนุษย์ แถมในย่านการค้ายังมีผู้คุ้มกับขบวนสินค้าแห่งหนึ่งที่มีออร์ครวมอยู่ด้วยหนึ่งตน
“ทางเราจะจัดเตรียมไว้ให้ค่ะ” อริสตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม หลังจากแกรนด์เก็บของทุกอย่างใส่ไว้ในตุ้มหูทองคำก็เดินทางออกจากเมืองไป
ด้วยความเร็วสูงสุดในตอนนี้ แกรนด์วิ่งมาถึงที่พักโดยใช้เวลาไม่นานนัก บ็อบที่กำลังเหวี่ยงขวานเพื่อฝึกอยู่ก็ได้หยุดและเดินมาหาแกรนด์
“ลูกพี่ ของที่สั่งได้รึเปล่า” บ็อบถามด้วยแววตาที่มีความหวัง
“ข้าไม่ลืมหรอกน่า ช่วยกันจัดมันเข้าที่ด้วยแล้วกัน” พูดจบแกรนด์ก็เอาของที่ซื้อทั้งหมดออกมา บ็อบตาเป็ประกายพลางน้ำลายไหลจนเลอะหญ้าที่พื้น ทั้งสองช่วยกันจัดเสบียงไว้ในห้องเก็บอาหารถังเบียร์และเหล้ารัมหลายแถวสูงท่วมหัว ขนมปังแห้งและชีสถูกจัดไว้ที่ชั้นข้างๆ ให้เป็ระเบียบ มองเผินๆ อาจนึกว่าเป็การตุนอาหารสำหรับคนเป็ร้อย
“บ็อบ พรุ่งนี้เราจะไปสำรวจป่าลึกทางด้านทิศเหนือกันเตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ”
“ไว้ใจได้เลย!” บ็อบพูดออกมาพร้อมกับเอากำปั้นทุบหน้าอกด้วยความภาคภูมิ ในคืนนั้นแกรนด์ได้ทำแผนที่จุดที่เคยไปล่าและสำรวจมาแล้วในป่า ในแผนที่มีทั้งเส้นทาง ลักษณะภูมิประเทศ จุดที่สัตว์อสูรชนิดต่างๆ อาศัยรวมถึงทรัพยากรที่พบ ถึงแม้จะระบุแค่คร่าวๆ เขาก็คิดว่าถ้าค้นพบอะไรเพิ่มเติมจะระบุลงไปทีหลัง ซึ่งทรัพยากรบางอย่างเขาก็ไม่รู้จักว่ามันคืออะไรและเอาไปใช้ทำอะไรได้เช่นพวกสมุนไพรต่างๆ
เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งสองมุ่งหน้าไปยังป่าทางด้านทิศเหนือ ทั้งสองเดินทางสำรวจลึกเข้าไปกว่าทุกครั้งที่มาแค่ล่าสัตว์ใกล้ๆ เท่านั้น ป่าด้านทิศเหนือที่ลึกเข้าไปนั้นมีลักษณะโปร่งไม่ค่อยแตกต่างกับด้านชายป่าสักเท่าไหร่ มีสัตว์อสูรที่น่าสนใจอยู่หลายชนิด โดยเฉพาะ “ตัวนิ่มเกราะเหล็ก” สัตว์อสูรระดับกลาง จากการที่คุยกับอริสก็รู้ว่าร้านทำชุดเกราะ้ามันจำนวนมาก เกราะเหล็กที่ห่อหุ้มตัวมันอยู่มีราคาสูง สามารถเอาไปทำชุดเกราะที่มีคุณภาพเป็ที่้าเพราะทั้งแข็งและเบาอีกทั้งยังเรียงตัวกันสวยงาม แต่วิธีจัดการมันเพื่อให้ได้ค่อนข้างยาก เพราะมันขี้ระแวงมาก ถ้าหากมันโดนจู่โจมมันจะม้วนตัวเป็ทรงกลมเหมือนลูกบอลและกลิ้งหนีอย่างรวดเร็ว ซึ่งการจะล่าเพื่อเอาเกราะมันนั้นจะทำให้เกราะเสียหายด้วยการเอาค้อนทุบไม่ได้ นักธนูมือฉมังสามารถล่ามันได้ถ้าโชคดีก็ครั้งละตัวเท่านั้น โดยการซุ่มยิงเข้าที่ใต้คางหรือที่ท้องของมันตอนมันเผลอ ซึ่งเป็จุดที่ไม่มีเกราะ ถ้าตัวนึงโดนโจมตีพวกที่เหลือที่อยู่ใกล้ๆ จะม้วนตัวกลิ้งหนีทันที
แกรนด์มองไปที่ฝูงตัวนิ่มเกราะเหล็กพลางยิ้มที่มุมปากเหมือนมีแผนการอะไรสักอย่าง จากนั้นก็บันทึกพิกัดตรงนี้ไว้
‘ซี๊!!!!!!!!!’
เสียงที่ฟังแล้วแสบแก้วหูดังมาจากทางด้านซ้ายมือ สิ่งมีชีวิตต่างๆ ในบริเวณนั้นใวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น นี่เป็เสียงของอสรพิษแน่นอน และดูเหมือนว่ามันจะเป็สัตว์อสูรระดับสูง!
“บ็อบ ทางนี้!” แกรนด์ส่งเสียงเรียกบ็อบ ทั้งสองะโขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่เพื่อสังเกตการณ์
“สัตว์อสูรระดับสูงหรอ ถ้าจัดการมันได้คงรวยเละแน่เรา มันต้องขายได้ราคากว่าสัตว์อสูรกิ๊กก๊อกเป็ร้อยตัวแน่ๆ” แกรนด์แววตาเป็ประกาย เขาดูตื่นเต้น เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่มาอยู่ที่นี่แล้วเจอสัตว์อสูรชั้นสูง อยู่ชายป่าคงไม่ได้เจอแน่นอน เขาคิดว่าถ้าประเมินดูแล้วมันแข็งแกร่งเกินรับมือจะหนี ถ้าพอฟัดพอเหวี่ยงได้ต้องลุยแล้วแหละ
‘ซี๊!!!!!!!!’
เสียงอสรพิษค่อยๆ เข้ามาใกล้เรื่อยๆ แกรนด์ขึ้นไปบนต้นไม้ที่สูงกว่าเดิมเพื่อประเมินเหตุการณ์ข้างหน้า เมื่อมองเห็นก็พบว่าเป็งูเห่าไฟดำ ตัวมันยาวสิบกว่าเมตร ลำตัวขนาดเท่าต้นมะพร้าว กำลังแผ่แม่เบี้ยไล่คนผู้หนึ่งอย่างเกรี้ยวกราด
“อืม ถ้าแค่เ้านี่ก็คงพอที่จะจัดการได้ล่ะนะ” แกรนด์พูดกับตัวเองอย่างแ่เบา
“บ็อบ เตรียมตัวบวกกับมันเลย ข้างหน้าเป็งูเห่าไฟดำ เหมือนจะตัวโตเต็มที่ด้วย”
“คันไม้คันมือมานานแล้ว ข้ารอศัตรูแบบนี้แหละ” บ็อบยิ้มอย่างพอใจ จิตการต่อสู้ได้พลุ่งพล่านทั่วร่าง แกรนด์เรียกลูกธนูหัวเหล็กออกมาแล้วเล็งไปที่ดวงตาของเ้าอสรพิษ เขายืดสายธนูจนสุด ปล่อยพลังสายฟ้าเข้าไปจนเกิดเป็ประกายแสงสีฟ้าช็อตอยู่ที่หัวลูกศร การล่าปกติแกรนด์จะไม่ใช้วิธีนี้เพราะจะทำให้ลูกธนูพังเร็วและ่นั้นอยู่ในโหมดประหยัดเพราะยังถังแตก
‘ซี๊ดดดด!!!!’
ลูกศรถูกปล่อยออกไปเสียงดังแสบหู ความเร็วของมันเร็วยิ่งกว่าการยิงปกติ ลูกศรพุ่งเป็แสงสีฟ้าตรงไปยังเป้าหมายอย่างแม่นยำ มันดูเหมือนกับว่าเป็ความเร็วของสายฟ้าก็ไม่ปาน พลังอานุภาพของลูกดอกเพิ่มขึ้นเป็อย่างมากโดยเฉพาะความเร็วของลูกศรและความสามารถในการทะลุทะลวง ถ้าเป้าหมายจะไม่ตายในนัดเดียวก็ต้องร่างกายด้านชาเพราะพลังสายฟ้าในลูกศรอยู่ดี
‘ฉึก!!!’
‘ซี๊!!!!!!’
เสียงลูกศรทะลวงดวงตาของเ้าอสรพิษอย่างแม่นยำตามมาด้วยเสียงเ็ป อันที่จริงเ้าอสรพิษกำลังตามเหยื่อของมันอย่างเอาเป็เอาตายจนไม่สนอย่างอื่นรอบข้างเลย ถ้ามันระวังสักนิดก็คงรับรู้ถึงลูกศรที่พุ่งเข้ามาแล้ว แต่ถึงรับรู้แล้วมันจะทำอะไรลูกศรที่เร็วปานสายฟ้าได้ ก็คงมีค่าเท่าเดิม
ในขณะที่มันสูญเสียการควบคุมตัวเองเพราะความเ็ปจากการจู่โจมฉับพลัน บ็อบวิ่งไปจับหางมันหมุนและเหวี่ยงฟาดต้นไม้ เ้าอสรพิษรีบเลื้อยขึ้นมาชูคอแผ่แม่เบี้ยอย่างลนลาน ตาข้างหนึ่งถูกลูกธนูเสียบตาไว้อยู่ เืไหลเป็สายออกจากดวงตา ดูท่าทางตอนนี้มันจะยั้วสุดขีดแล้ว งูเห่าไฟดำอ้าปากขึ้นและพ่นไฟออกมา ไฟของมันเป็สีดำซึ่งมีพิษผสมอยู่ และพิษของมันสามารถฆ่าผู้ที่อยู่คลาส 5 ให้ตายได้ในทันทีที่ัั
“ปราการน้ำแข็ง!”
หญิงสาวที่เป็เหยื่อของเ้าอสรพิษใช้เวทย์สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมากันไฟพิษนั้นเอาไว้
ฟู่!!!!
ไฟพิษปะทะกับกำแพงน้ำแข็งเกิดควันไอน้ำขึ้นคลุ้ง
บ็อบะโถอยหลังไป ถึงจะเป็แค่ไอน้ำแต่ก็ยังมีพิษอยู่ ขืนโดนเข้าก็แย่เหมือนกัน
“หืม? มีพลังเวทย์ที่ต่อสู้กับสัตว์อสูรชั้นสูงได้งั้นหรอ?” แกรนด์จ้องมองไปที่หญิงสาวอย่างสงสัยแต่ไม่ได้สนใจจะตรวจสอบอะไรมากนักเพราะต้องมีสมาธิกับการต่อสู้ ซึ่งศัตรูที่อยู่ตรงหน้าไม่อาจดูถูกมันได้
ในขณะที่มันเคลื่อนไหวอย่างอิสระไม่ได้เพราะยังมีอาการชาจากกระแสไฟฟ้าจากลูกธนู บ็อบวิ่งเข้าไปจับขวานด้วยมือทั้งสองข้าง ะโเอาขวานฟาดลงที่หัวเ้าอสรพิษอย่างจัง เสียงที่ดังสนั่นเหมือนเอาทุบหินดังขึ้นพร้อมกับหัวของมันพุ่งลงมากระแทกพื้นตามแรงฟาดอันมหาศาลของบ็อบ แต่จุดที่โดนขวานขนาดใหญ่ฟาดลงไปกลับไม่มีาแเลย ซึ่งแสดงถึงความแข็งแกร่งทนทานของมัน มันชูคอขึ้นมาและสะบัดหัวไปมา ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะมึนงงจากแรงฟาดซะแล้ว
“บ็อบ จับปากมันเอาไว้ อย่าให้มันพ่นไฟออกมาอีก!!”
แกรนด์ะโบอกบ็อบ แน่นอนว่าสิ่งที่เป็ปัญหาในการต่อสู้นี้คือไฟพิษของมันนั่นเอง บ็อบกระโจนเข้าไปจับที่ปากของเ้าอสรพิษระหว่างที่มันกำลังสะบัดหัวอยู่ ด้วยมือที่ใหญ่โตบวกกับพละกำลังที่มหาศาล งูเห่าไฟดำถึงจะเป็สัตว์อสูรระดับสูงแต่ก็ไม่ได้มีขากรรไกรที่แข็งแรงเหมือนพวกสัตว์กินเนื้อตัวอื่น มันดิ้นไปมาก็ไม่อาจสลัดให้ปากมันหลุดจากมือที่เหมือนคีมเหล็กขนาดใหญ่หนีบปากได้ บ็อบจับและชูมันขึ้นเหนือหัวของตัวเอง
ซี๊ดดดด!!!
ฉึก!!!
ลูกศรสายฟ้าพุ่งเข้าที่ดวงตาอีกข้างของเ้าอสรพิษ ซึ่งคราวนี้มันดิ้นอย่างสุดกำลัง เมื่อดิ้นไม่หลุดมันจึงเปลี่ยนเอาตัวม้วนรัดบ็อบด้วยความโกรธเกรี้ยว ในตอนนี้มันได้สูญเสียตาทั้งสองข้างไปแล้ว ด้วยแรงรัดที่มหาศาลทำให้บ็อบแสดงสีหน้าถึงความอึดอัดออกมา
ซี๊ดดดๆ ๆ!!!
ลูกศรสายฟ้าอีกสามดอกพุ่งเข้ามาที่ตาด้านซ้ายของมันอีกครั้ง
ซี๊ดดดๆ ๆ!!!
อีกสามดอกพุ่งเข้าที่ตาด้านขวา
“ปิดฉาก” แกรนด์ยึดสายธนูจนสุดพร้อมเกร็งพลังเข้าไปมากกว่าทุกดอกที่เคยยิงออกไปก่อนหน้านี้
“ไปตายซะ!”
ซี๊ดดด!!!
ลูกศรสายฟ้าดอกสุดท้ายพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง แม้แต่บ็อบที่จับหัวเ้าอสรพิษเข้าไว้รู้สึกถึงพลังของมันถึงกับสะท้าน ลูกศรยิงเข้าที่เบ้าตาข้างซ้ายทะลุข้างขวา และมันยังพุ่งออกไปกระแทกก้อนหินก้อนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปราว 10 เมตร หลังจากแรงะเิหินก้อนนั้นแทบเป็รูขนาดใหญ่ ลูกธนูหัวเหล็กถึงกับแหลกเป็เศษเล็กเศษน้อย อานุภาพของมันช่างน่ากลัวจริงๆ บ็อบรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที ถ้าคนที่โดนเป็เขาเองก็คงมีสภาพไม่ต่างจากเ้างูนี่เท่าไหร่
ตอนนี้งูเห่าไฟดำได้แน่นิ่งลงแล้ว บ็อบดึงมันออกจากตัวเขาแล้วนั่งสูดหายใจใกล้ๆ นั้น แกรนด์เดินมาที่ซากของมัน
“เป็ไงบ้าง?”
“สบายมากลูกพี่ ลูกธนูเมื่อกี้ทำเอาข้าเสียวสันหลังเลยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” บ็อบพูดพร้อมกับมองไปที่ซากเ้าอสรพิษอย่างพึงพอใจ มีเพียงการต่อสู้กับศัตรูในระดับเดียวกันหรือสูงกว่าเท่านั้นที่จะทำให้พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ตามมาด้วยความเสี่ยงที่สูงขึ้นเช่นกัน หญิงสาวที่กำลังยืนตะลึงอยู่ใกล้ๆ เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ทั้งสองคนนี้เข้ามาช่วยเธอจากเ้างูเห่าไฟดำที่กำลังไล่ล่า
“ขอบคุณพวกท่านมากที่ช่วยข้า” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณทั้งสองด้วยความซึ้งใจ
แกรนด์ยิ้มอย่างพึงพอใจในผลงานแล้วหันมามองหญิงสาวที่อยู่ใกล้ๆ หญิงสาวที่อายุราว19-20ปี ่อายุเดียวกันกับเขา ผมยาวสลวยสีทอง ดวงตาสีเขียวเป็ประกาย สวมแว่นทรงกลมทำให้ดูสวยและทรงเสน่ห์เป็อย่างมาก สวมชุดเหมือนนักผจญภัย ที่มือขวาถือหนังสือสีน้ำตาลเล่มใหญ่ที่มีลวดลายสวยงามแปลกตาอยู่ ทันทีที่มองเธอ ใจของแกรนด์กระตุกขึ้นมาแว็บนึง จะเพราะความรู้สึกอะไรก็ไม่ทราบได้
‘ทำไมใจข้าถึงเต้นแรงขึ้นกัน?’ แกรนด์คิดในใจขณะมองหน้าหญิงสาว เธอคนนี้เขาเคยเห็นมาก่อน เป็คนไม่กี่คนที่เขาจำได้ฝังใจ
“เป็เ้าเองงั้นเหรอ ไม่แปลกใจเลยที่อายุเพียงแค่นี้จะเป็จอมเวทย์ขั้นต้น เพิ่งเลื่อนมาคลาส 5 งั้นสินะเอเลน่า” แกรนด์มองไปที่หญิงสาวพร้อมกับยิ้มอย่างเป็มิตร
“ท่านรู้จักข้า? ท่านมีสกิลตรวจสอบ?” เอเลน่ามึนงงกับคำพูดของชายหนุ่มเล็กน้อย ชายผู้นี้ดูแล้วอายุน่าจะรุ่นเดียวกับเธอ แต่สามารถจัดการสัตว์อสูรชั้นสูงนี้ในเวลาไม่นานและจัดการได้อย่างเด็ดขาด
“ใช่แล้วล่ะ แต่เ้าอาจจะจำข้าไม่ได้ ไม่ใช่สิ ไม่ควรค่าแม้แต่จะให้ใครจำด้วยซ้ำ” แกรนด์ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
เอเลน่ายิ่งมึนเข้าไปใหญ่ เธอเคยเจอชายคนนี้ด้วย? ยิ่งไปกว่านั้น เธอที่ถูกขนานนามว่าเป็อัจฉริยะแห่งเมืองกลอเซน ในรุ่นราวคราวเดียวกันหรือคนที่อายุมากกว่าเธอ 4-5 ปียังไม่มีใครที่มีพลังเทียบเธอได้ คนผู้นี้จัดการสัตว์อสูรชั้นสูงลงได้ แสดงว่าพลังต้องไม่ต่ำกว่าคลาส 5 อย่างแน่นอน อายุก็ไล่เลี่ยกับเธอ ทั้งยังออร์คที่อยู่ด้วยนั่นอีก ในเมืองกลอเซนนอกจากขบวนการค้าแห่งหนึ่งที่มีออร์คเป็หนึ่งในผู้คุ้มกันเธอก็รู้จัก
‘เขามาจากต่างเมืองรึเปล่า? เขารู้จักข้าเพราะชื่อเสียงของข้า? ต้องใช่ๆ แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ’
เมื่อเห็นแววตาสับสนปนคำถามมากมายในดวงตาของเอเลน่าเขาก็หันหลังและเดินไปที่ซากงูเห่าไฟดำ
“เ้าจะกลับเข้าไปในเมืองเลยมั้ย?” แกรนด์ถามพลางสำรวจซากของเ้างูั์
“ใช่ ข้ากำลังจะกลับ” หญิงสาวตอบพร้อมกำลังจะหันหน้าเดินจากไป
“ทำไมเ้าถูกเ้านี่ไล่กวดมาได้ล่ะ?”
“ข้าเข้าไปหาสมุนไพรชนิดหนึ่งในถ้ำ ไม่รู้ว่าในนั้นเป็รังของเ้านี่ มันเลยไล่ข้าออกมา”
“เ้าเป็หมองั้นหรอ?” แกรนด์ถามออกไปพร้อมขมวดคิ้วและหันมามองด้วยความสนใจ
“ก็ไม่เชิง เป็นักปรุงยามากกว่า ข้ามาหาสมุนไพรในป่าไปทดลองปรุงยาเป็ประจำ”
เหมือนเอเลน่าจะนึกอะไรได้เลยหยิบขวดยาที่มีของเหลวสีแดงอ่อนๆ ส่งให้แกรนด์
“นี่เป็ยาฟื้นฟูกำลังที่ข้าปรุงขึ้นมาเอง เป็ยาที่ทดสอบมาอย่างดีแล้ว ข้าให้เ้า 10 ขวด เพื่อขอบคุณที่ช่วยเหลือข้า”
แกรนด์เก็บซากงูเห่าไฟดำและขวดยาเ่าั้เข้าไปในตุ้มหูทองคำ
“พวกเราก็จะกลับแล้วล่ะ”
ทั้งสามก็เดินกลับจากป่าลึกเพื่อออกไปที่ชายป่าพร้อมกัน
____________________________________________________________________
1K
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)
