สถานการณ์นั้นชุลมุนวุ่นวายสุดๆ นักเรียนส่วนใหญ่นั้นรีบไปหาที่ซ่อน จะมีก็เพียงนักเรียนพวกกลุ่มที่วิ่งตามเหล่าคุณครูไปช่วยทำการปิดทางเข้าออก ทางด้านครูนัท ครูพละร่างใหญ่สูงราวร้อยแปดสิบห้า มุ่งหน้าไปที่ประตูทางเข้าของโรงเรียนทันทีที่ได้รับคำสั่งจากครูใหญ่ เขาวิ่งสุดกำลังจนถึงที่หมาย เเต่ภาพที่เห็นนั้นคือ!
"ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย"
"น้า!" ครูนัทที่เห็นภาพของรถที่พุ่งชนป้อมยามหน้าทางเข้า ซึ่งข้างในรถมีคนาเ็อยู่ นั่นก็คือลุงภารโรง สภาพของเขานั้นดูไม่จืดเลย ตัวของเขาเเทบจะพุ่งทะลุออกมาจากตัวรถอยู่เเล้วด้วยซ้ำ!
"น้า! เดี๋ยวผมจะช่วยน้าเอง!" ครูนัทที่เห็นดังนั้น ก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปช่วย เเต่ทว่า!
อ๊าาา!
จู่ๆคุณหมอที่ลุงภารโรงอาสาจะพาไปส่งที่โรงพยาบาลก็โผล่ขึ้นมาจากเบาะหลังคนขับ ก่อนจะกระชากร่างของลุกภารโรงกลับเข้ามาในรถก่อนที่หมอจะใช้ปากของเขางับไปที่หัวของลุงภารโรงอย่างน่าสยดสยอง!
"อ๊าาาาาา ช่วยผมด้วย ผมยังไม่อยากตาย!"
ครูนัทเห็นภาพที่สยดสยองต่อหน้าต่อตา เเต่ทว่าขาของเขาก็เเทบจะไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ เขาทำอะไรไม่ถูก เขาไม่กล้าเเม้เเต่จะวิ่งหนีไปจากตรงนี้
"ไม่ ไม่ไม่ไม่!" ครูนัทเกิดอาการหวาดกลัวชั่วขณะ ในขณะที่คุณหมอที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ตัวเขาอีกต่อไปเเล้ว ก็ได้หันมาที่เขา มันได้ตะเกียกตะกายออกออกมาจากรถจากทางหน้าต่างรถ ก่อนที่ร่างของมันจะหัวทิ่มลงพื้น ก่อนที่มันก็ลุกขึ้นมาเเละตรงไปที่ครูนัท
"อย่านะเว้ย!" ครูนัทเห็นดังนั้น เขาเริ่มรวบรวมสติ ก่อนจะถอยหลังห่างออกไปให้พ้นระยะอันตราย! เเต่ทว่า ร่างของหมอที่ไร้ั์ตานั้น ไม่หยุดยั้งที่จะเดินเข้าไปหาครูนัทอย่างน่าสยดสยอง ร่างกายที่เต็มไปด้วยเศษกระจกเเละร่องรอยจากอุบัติเหตุ ครูนัทที่กำลังรวบรวมสติของเขากลับมานั้น ก็เหลือบไปเห็นท่อนเหล็กที่อยู่ข้างๆ เขาคว้ามันขึ้นมาป้องกันตัวทันที
"ไม่ ถอยไป! อย่าให้ต้องทำนะเว้ย!... ถอยไปสิวะ!" ถึงครูนัทจะพูดแบบนั้นออกไป แต่ศพเดินได้ตัวนี้มันก็ไม่ได้สนใจเลยเเม้เเต่น้อย
ปั้กก!
ครูนัทใช้ท่อนเหล็กขนาดพอดีมือ ฟาดไปที่ปลายคางของมัน จนตัวมันล้มลง!
"ออกไปนะเว้ย!"
อ๊าาาาา! มันเริ่มส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสยดสยองอีกครั้ง
ปั้กกกก! ครูนัทใช้ท่อนเหล็กฟาดไปอีกที แต่มันก็ไม่มีท่าทีจะหยุด ครูนัทไม่มีทางอื่นนอกจากจะต้องฆ่า!
ปั้ก ปั้ก ปั้ก ปั้กปั้ก ปั้กปั้กปั้ก ปั้ก...
ครูนัทกระหน่ำฟาดไปที่หัวของมันจนสมองของมันกระจากออกมาเต็มพื้น สร้างความใเเละหวาดกลัวให้กับตัวของเขามาก จนเขาต้องรีบโยนท่อนเหล็กทิ้งไป เพราะเขาเเทบไม่เชื่อเลยว่า ตัวเขาจะฆ่าคน!...
"ไม่จริง กูทำอะไรลงไป!?"
ตู้มมม!! ในวินาทีที่ครูนัทกำลังนึกกับตัวเองอยู่นั้น เสียงของรถบรรทุกพุ่งชนรถคันอื่นที่อยู่ตามถนนดังขึ้น! ตอนนี้ข้างนอกเริ่มเกิดการจลาจลอย่างนัก ครูนัทวิ่งไปที่ทางเข้าของโรงเรียน ภาพที่เห็นคือ เหล่าผู้คนเเตกตื่นเเละวิ่งหนี มีเหล่าผู้ติดเชื้อกำลังไล่ฆ่าเหล่าชาวเมืองอย่างบ้าคลั่ง!
ครูนัทก่อนที่สติเริ่มจะหลุดไปมากกว่านี้ ก็นึกได้ว่าตัวเองนั้นมาทำอะไรตรงนี้ เขาไม่รอช้าวิ่งไปตรงประตูทางเข้าเเล้วทำการเลื่อนประตูเหล็กขนาดใหญ่เพื่อทำการปิดทางเข้า เเต่ทว่า!
"เห้ คุณ อย่าเพิ่งปิด!" ชายไร้บ้านคนหนึ่งเห็นครูนัทที่กำลังจะปิดประตู เขามุ่งไปหาครูนัททันที เเต่สภาพของเขาก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่ ที่ขามีรอยการกัดมนุษย์ แผลเหวอะหวะเืไหลไม่หยุด
อ๊าาา! ผู้ติดเชื้อประมาณเจ็ดถึงแปดคน ก็ได้ตามชายไร้บ้านคนนั้นมาติดๆด้วยเช่นกัน! ครูนัทนั้นชะงัก ก่อนที่เขาจะต้องตั้งสติเเละเริ่มตัดสินใจอะไรบางอย่าง ประตูกำลังเลื่อนจนสุด ซึ่งถ้าครูนัทตัดสินใจช่วยชายไร้บ้านคนนี้ การที่จะเปิดประตูเหล็กให้กว้างพอที่ตัวของชายไร้บ้านจะลอดเข้ามาได้เเละปิดมันอีกครั้งนั้น ก็คงจะไม่ทันที่ฝูงผู้ติดเชื้อจะบุกเข้ามาเป็เเน่ ด้วยขนาดประตูเหล็กที่ใหญ่เเละหนักเเบบนี้
"ช่วยผมด้วยครับ!"
"เเต่ว่าช่วยมาเเล้วจะยังไงต่อล่ะ? เขาาเ็ ซึ่งไม่นานเขาก็คงจะไม่รอด"
"ผมขอโทษ!!" เสี้ยววินาทีนั้นเอง ครูนัทตัดสินใจปิดประตูทันที ก่อนที่ชายไร้บ้านจะวิ่งเข้ามาใช้มือสองข้างสอดเข้าไปที่ช่องเหล็กของประตูอย่างน่าเวทนา เขาร้องเรียกหาความเมตตา เเต่ไม่เป็ผล
"ช่วยผมเถอะครับ!..." ชายไร้บ้านหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความสิ้นหวัง ก่อนที่ฝูงผู้ติดเชื้อเข้ามาประชิดชายไร้บ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีกร่างของเขาอย่างน่าสยดสยองต่อหน้าครูนัทที่กำลังสติเเตก!
"ผม... ผมขอโทษ!" ครูนัทเเทบจะหลั่งน้ำตาออกมาจากการกระทำของเขา
"ครูนัทคะ!" ครูเชอร์รี่ที่วิ่งตามครูทันมาก็พบกับภาพที่น่าสยดสยอง! เหล่าผู้คนล้มตายต่อหน้าต่อต่ เเละมีท่าทีจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหล่าผู้ติดเชื้อออกมาเดินคลั่งกันที่กลางถนน เหล่าชาวเมืองหนีตายกันเเต่ว่าไม่สามารถออกไปจากกรุงเทพได้!
"ไม่จริงใช่มั้ย... มันไม่จริงใช่มั้ยครูนัท!" ครูเชอร์รี่นั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาเเละสิ้นหวัง
"ครูเชอร์รี่!" ครูนัทร้องไห้ออกมา ก่อนจะโผเข้ากอดครูเชอร์รี่ นาทีนี้ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกเเล้ว ครูเชอร์รี่ที่สวมกอดอยู่นั้นก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นเร็วอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้นมาก่อน เเละยากที่คนคนหนึ่งจะรับมันไหว
ทางด้านครูใหญ่กับเหล่าเด็กนักเรียนที่มุ่งหน้าไปปิดทางออกหลังโรงเรียน ก็สามารถทำการปิดทางออกได้สำเร็จโดยไม่มีอุปสรรคอะไร ในขณะเดียวกันนั้น แม็กที่ทำทรงว่าวิ่งมาช่วย กลับวิ่งไปอีกทาง...
"เห้ยแม็ก! มึงไปไหนวะ ไม่ไปช่วยครูใหญ่หรอ?" เพื่อนคนหนึ่งที่ผ่านมา ส่งเสียงทักแม็ก
"หนีดิวะ ถามได้!" แม็กพูดด้วยสีหน้าท่าทางเ้าเลห์มีพิรุธ
"มึงจะหนีไปไหนวะ เห็นว่าหน้าโรงเรียนมีเื่กันชิปหายเลยว่ะ กูว่านะ เื่โรคระบาดอะไรที่ยัยเจนมันพูด ดูเหมือนจะจริงว่ะ"
"จริงบ้าไรล่ะ เหลวไหล มึงอ่ะ ก็หนีไปซะสิ" เเม็กกล่าวก่อนที่จะหันหลังวิ่ง
"ถ้าหนีออกไป มึงจะไปอยู่ไหน?" เด็กนักเรียนคนนั้นยังไม่ยอมเลิกถาม
"โอ๊ย! ไอ้บอล! มึงถามเยอะจังวะ มึงเชื่อเื่บ้าบอพวกนี้ด้วยหรอ?" เเม็กกล่าว ก่อนที่จะวิ่งเพื่อไปทางออกซักทางที่พอจะหาได้ ทิ้งให้บอล เพื่อนของเขานั้นมองตามหลังไปติดๆ
"ซอมบี้ซอมเบ้อไรว บ้าบอไปกันใหญ่ละ!" แม็กวิ่งไปอีกทาง มันคือทางออกเล็กๆหลังร้านกาแฟในโรงเรียน แม็กวิ่งมุ่งตรงไปตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มเเบบสะใจ เื่วุ่นวายพวกนี้มันทำให้ฉันไม่ต้องเรียน ดีจริงๆเลย ฮ่าๆ!
"ฮ๊ะ!" แม็กที่กำลังก้าวเท้าออกจากประตูลูกกรงที่เปิดอยู่ก็ต้องใ!
"เชี่ย ไม่!" แม็กกลับวิ่งออกไปเจอเหล่าผู้ติดเชื้อที่อยู่ข้างนอก สัญชาตญาณของเขาบอกว่าเขาควรกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที! เหล่าปีศาจไร้ั์ตาประมาณสี่ห้าตัวที่สังเกตุเห็นเเม็ก พวกมันวิ่งไปหาเขา เเม็กไม่รอช้ารีบวิ้งกลับเข้าโรงเรียนไปก่อนจะปิดประตูลูกกรงเหล็กเเละล็อคมัน!
อ๊าาาาาาาาา~ เหล่าผู้ติดเชื้อยื่นมือผ่านช่องลูกกรงเข้ามาหวังจะฆ่าเหยื่อของมัน แม็กนั้นได้ถอยหลังห่างออกมาจนล้มลง ในใจของเด็กมอหกคนนี้นั้น เริ่มวิตกกังวลเเละหวาดกลัวขึ้นในใจ ก่อนที่เขาจะคว้ามือถือในกระเป๋าเพื่อโทรหาใครซักคน!
"มะ... เเม่ เเม่ เเม่อยู่ไหนตอนนี้ เเม่!" แม็กยกมือถือขึ้นมาเพื่อโทรไปหาผู้เป็เเม่ เเต่ก็ไม่มีใครรับสายเลย สายเเล้วสายเล่าที่ไม่มีการตอบกลับ เเทบจะทุกเบอร์ที่ถูกบันทึกไว้ในเครื่องไร้วี่เเวว มันทำให้เเม็กนั้นเริ่มเกิดความกลัวขึ้นในใจ เขาเริ่มน้ำไหลออกมาทีละนิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเเละวิ่งกลับเข้าไปในโรงเรียนเพื่อไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆของเขา!
แม็กวิ่งกลับไป ก่อนจะพบว่าเหล่าครูใหญ่พร้อมคณะอาจารย์เเละนักเรียน ต่างก็พากันมารวมตัวกันอยู่ที่หน้าเสาธงกันหมด แม็กไม่รอช้าเขามองหากลุ่มเพื่อนในนั้นก่อนที่เขาจะพบว่าเหล่าเพื่อนๆของเขานั้น อยุ่เเถวสุดท้ายเลย
"เห้ย ไอ้เเม็ก! มึงไปไหนมาวะ... เเล้วมึงเป็ไรเนี่ย!" บอลที่กำลังเข้าเเถวอยู่กลางลานหน้าเสาธงเอ่ยถามขึ้นมา บอลสังเกตุเห็นความผิดปกติได้จากตัวเพื่อนของเขา
"้เปล่า" แม็กตอบออกมาเพียงคำเดียวด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูหดหู่เอามากๆ ซึ่งเพื่อนทุกคนดูออก
"มันคงเครียดน่ะ" เพื่อนอีกคนหันไปกระซิบกับบอล
"เห้ยเพื่อน มึงไม่ต้องเครียด เดี๋ยวก็มีพวกทหารมาช่วยเราเเล้ว" บอลนั้นปลอบใจผู้เป็เพื่อนสนิทของเขา
เหล่านักเรียนทุกคนถูกเรียกมาหน้าเสาธงกัน โดยมีเหล่าคณะครูที่นำโดยครูใหญ่หญิงชราผมหงอกคนนี้ โดยบนหน้าเสาธงจะประกอบไปด้วยเหล่าครูจากทุกชั้นปี ครูนัทที่สภาพจิตตอนนี้ไม่สู้ดีนัก ครูเชอร์รี่ที่กำลังช็อคกับเหตุการณ์ เเละคนอื่นๆ
เสียงเหล่านักเรียนเื่ทำการสนทนากันถึงเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ หลายๆคนเริ่มวิตกกังวลจนร้องไห้ออกมา เเละมีบางกลุ่มที่กำลังพยายามติดต่อญาติ มีทั้งคนที่ผิดหวังที่ไม่สามารถติดต่อพวกเขาได้ เเละยังมีอีกหลายๆคนที่โชคดีได้สนทนากับครอบครัวของพวกเขาเเละรู้ข่าวว่าพวกเขานั้นยังไม่ตาย เเต่ก็มีไม่น้อยที่ต้องพบข่าวร้ายว่า พวกเขานั้นจากไปเเล้ว...
"เอาล่ะทุกคนเงียบ... เงียบก่อน!!" ครูใหญ่ะโสั่งให้นักเรียนทุกคนที่นั่นเงียบ ซึ่งทุกคนก็เงียบทันที!
"เนื่องจากสถานการณ์ตอนนี้ มันยากที่จะเชื่อเเต่ว่า... มันเกิดขึ้นเเล้ว ตอนนี้โรคระบาดที่ว่าได้เเพร่กระจายเเละครูคาดการว่าโรคระบาดนี้ส่งผลให้ผู้ตืดเชื้อบ้าคลั่งเเละไล่กัดกินมนุษย์อย่างพวกเรา ซึ่งเป็ยังไงต่อ ครูจะให้ครูนัทอธิบาย!" ครูใหญ่พูดจบก่อนจะส่งไม้ต่อให้กับครูนัทที่กำลังช็อคอกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่
ครูนัทนั้นค่อยๆเดินอย่างห่อเหี่ยวไปที่หน้าเสาธงอย่างช้าๆ...
"คือ... คือว่า จากการที่ครูเจอมากับตัวเมื่อกี้นี้ ดูเหมือนว่าการเเพร่เชื้อจะส่งต่อโดยการกัด ทำไมครูถึงสันนิษฐานเเบบนี้ ก็เพราะว่า... ตอนครูไปปิดประตูทางเข้า ครูพบว่ารถของลุงภารโรงได้เกิดอุบัติเหตุก่อนจะถึงหน้าประตูทางเข้า ซึ่ง... ซึ่งผมขอโทษที่ผมช่วยเขาไม่ได้" ครูนัทเริ่มออกอาการโศกเศร้าเสียใจจากการจากไปของลุงภารโรงโดยที่เขาเองนั้นไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
"ยังไงต่อ บอกไปสิ!" ครูใหญ่หันไปสะกิดครูนัทให้พูดต่อ
"คือว่า... หมอที่โดนทำร้าย เขาโดนกัดที่คอถ้ายังจำได้ตอนนั้น ซึ่งเวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็กลายร่าง ใช่... เขากลายร่างหลังจากโดนกัด" ครูนัทพูดด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น ก่อนที่ครูใหญ่จะเเย่งพูดต่อ...
"โอเค ข้อมูลเเค่นี้พอเเล้ว ขอบใจมากครูนัท!... และเหตุนี้ ครุไม่อนุญาตให้ทุกคนออกไปจากที่นี่เด็ดขาด! เราจะอยู่ที่นี่ รอทีมช่วยเหลือจากรัฐบาล จะไม่มีใครเข้ามาเเละออกไป ทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยของทุกคน ครูขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ ทุกคนเเยกย้ายไปตามห้องเรียนของตัวเอง!" ครูใหญ่พูดจบก่อนที่เธอจะหันไปครูเชอร์รี่
"เชอร์รี่ เธอเช็คจำนวนเด็กนักเรียนมาว่ามีกี่คน เเละมีใครหายไปบ้างมั้ย อย่าพลาดเลยนะ นี่จริงจัง" ครูใหญ่หันไปสั่งครูเชอร์รี่
"ได้ค่ะ"
เหล่านักเรียนกว่าสามร้อยชีวิตนั้นเเยกย้ายไปตามห้องเรียนประจำชั้นของตัวเอง ในขณะนั้นเองคนที่ไม่ได้เข้ามาประชุมในครั้งนี้ก็คือ ต๋อง...
"เจน! เจน! เราเอง" ต๋องได้มาอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียนที่สี่ที่เป็ห้องเรียนปิดตายเพื่อมาหาเจนที่ถูกขังเอาไว้
"ต๋อง ข้างนอกเป็ไงบ้าง?" เสียงที่เย็นยาลอดผ่านช่องประตูเล็กๆออกมาถามถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน
"ก็... ไม่ดีเลยเจน มีคนตายเยอะเลยข้างนอกนั่น"
"เเล้ว... เจมส์ล่ะเป็ยังไงบ้าง?"
"เจมส์ไม่ยอมห่างน้องสาวมันเลย... เจนรู้สึกไม่โอเคหรอ?" ต๋องถาม
"ฉันเพิ่งหวดเธอด้วยเก้าอี้จนเธอตายต๋อง ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรลงไปตอนนั้น" เจนกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้ความเ็าต่างจากเมื่อกี้จากประเด็นที่เธอนั้นทำการสังหารน้องสาวของเจมส์
"เธอทำสิ่งที่ต้องทำเจน" ต๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา
ทั้งคู่สนทนากันซึ่งไม่นาน ครูนัทที่สภาพเสื้อเปื้อนเืก็ได้เดินมาเปิดห้องเรียนที่สี่อย่าช้าๆเพื่อหล่อยเจนออกมา ถึงเเม้อาการของครูนัทจะจิตตกเเบบสุดๆ เเต่ดูเหมือนว่าเขาไม่ละทิ้งหน้าที่ที่อาจารย์สั่งมา
"ครูครับ" ต๋องที่เห็นดังนั้น ก็หลีกทางให้ครูนัทค่อยๆบรรจงเปิดประตูห้องออก
"เจน ครูใหญ่อยากคุยกับเธอ..." ครูนัทกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
3K
