"จริงสิ เื่ 'คาเรีย คัสตาน่า' ฉันคิดออกแล้วล่ะ" เคียร่าปาดน้ำตาออกจากหน้าแล้วพูดเปลี่ยนเื่ ซึ่งอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้มอมเมอร์นิ่งไปพักนึงก่อนจะถามกลับ
"งั้นเหรอ แล้วตกลงที่ไหนล่ะ?"
"ไหน ๆ ก็มีเพื่อนเป็ผอ.ทั้งที แค่ฝากลูกสาวเข้าทำงานคงไม่ใช่เื่ใหญ่หรอกเนอะ?" เคียร่าพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนชนิดที่ทำให้คนมองรู้สึกขนลุกเกรียว
"หมายความว่ายังไง?"
"โรงเรียนเรสทีตี้นั่นคงอยู่ไม่ไกลใช่มั้ยล่ะ? ที่นั่นคงมีหอพักสำหรับอาจารย์ด้วย ถ้างั้นที่นั่นก็น่าจะเป็ตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้ว อีกอย่าง ฉันอยากจะศึกษาเวทมนตร์ยุคนี้ดูด้วย ห้องสมุดที่โรงเรียนของเ้าดาลน์เลยน่าจะมีประโยชน์ ที่สำคัญนายจะได้จับตาดูไม่ให้ฉันก่อเื่ได้ง่าย ๆ ด้วยไง" ข้ออ้างที่เหมือนถูกตระเตรียมมาอย่างดี รวมทั้งคำพูดที่ดูเหมือนรู้ทันในท้ายประโยคทำให้มอมเมอร์ที่อยากพูดว่า ‘อย่างนายเนี่ยนะอาจารย์’ ยากจะปฏิเสธ แต่ก็ยังคงฝืนท้วงติง
"แต่นายยังต้องคิดหาวิธีกลับไปอดีตอีกนะ" สิ้นคำ เคียร่าก็รีบโบกไม้โบกมือพูดตอบทันควัน
"ไม่ต้องห่วง ๆ ฉันจะคิดหาทางกลับให้ได้เร็ว ๆ นี้แน่นอน" ยิ่งพ่อมดหนุ่มพูดว่าไม่ต้องห่วงทำให้คนที่กำลังเป็ห่วงยิ่งกังวลหนักกว่าเดิมอีกเท่าตัว
"ก็ได้... ฉันจะติดต่อให้" พอได้ยินอย่างนั้นเคียร่าก็ฉีกยิ้มกว้าง
"อ่าฮะ ได้เวลาเยี่ยมเพื่อนเก่าแล้วสินะ!" น้ำเสียงเคียร่าดูอารมณ์ดีจนมอมเมอร์ปลง
เอาเถอะ ก็แค่กลับมาเป็เหมือนเมื่อก่อน ความคิดของคนปลงที่จะนำมาซึ่งปัญหาวุ่นวายมากมายตามมา
…
หลังจากมอมเมอร์ติดต่อไปยังดาลน์ได้ไม่ถึงสามวัน ก็มีแบบฟอร์มสมัครงานส่งแนบมากับจดหมายสองฉบับส่งมาหา
ข้ามเอกสารสมัครงานซึ่งหนีไม่พ้นชื่อที่อยู่อายุเพศข้อมูลปลีกย่อยต่าง ๆ ไปก่อน
มาดูกันที่จดหมาย...
ฉบับแรกซองสีน้ำเงินซึ่งจ่าหน้าถึงมอมเมอร์
'ถึง มอมเมอร์ คัสตาน่า
เฮ้ย มอมเมอร์นี่นายท้องงั้นเหรอ?'
...ขึ้นต้นประโยคก็ทำเอามอมเมอร์อยากส่งพายุทอร์นาโดไปถล่มโรงเรียนอีกฝ่ายให้ยับ
ต่อ ๆ
'เอ่อ ล้อเล่น ๆ ยังไงก็ขอแสดงความยินดีด้วยละกัน ถึงจะงงว่านายไปไข่ทิ้งไว้ั้แ่เมื่อไหร่ แต่ขนาดเ้าบ้าเคียร่าที่หายหน้าไปเป็ชาติยังสามารถผลิตลูกชายออกมาวางขายได้เกลื่อนตลาด นายมีลูกสาวบ้างก็คงไม่แปลก...
ช่างเหอะ ๆ ประเด็นที่จะพูดคือตำแหน่งอาจารย์ในโรงเรียนว่างอยู่สองวิชา (ก็โดนฉันเด้งออกอ่ะนะ) เห็นว่าลูกสาวนายอยากมาเป็อาจารย์ที่นี่ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วควบสองวิชาไปเลยละกัน'
ประโยคที่แสดงถึงความเอาใจใส่ในหน้าที่การงานอย่างยิ่งนี้ทำเอาเคียร่าหลุดหัวเราะ ขณะที่ทางมอมเมอร์กุมขมับ
'ปล.ตำแหน่งอาจารย์ที่ว่างเป็วิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์กับอะไรนะ... อ้อ ดนตรีเวท
อ้อใช่ ปล.ของ ปล. งานเริ่มพรุ่งนี้อย่าลืมยื่นเอกสารล่ะ
แล้วก็ ปล.ของ ปล. ของ ปล.อีกที โรงเรียนของฉันไม่มียูนิฟอร์มให้ อยากใส่อะไรมาก็ตามใจ แค่นี้แหละ บายล่ะ!
ดาลน์ เรสทีนิวส์ '
จดหมายที่กวนเกรียนเหมือนตัวคนเขียนทำให้เคียร่ากุมท้องหัวเราะไม่หยุด ขณะที่มอมเมอร์นึกปลงกับเพื่อนเพี้ยน ๆ ของตัวเอง
"อ่า แล้วจดหมายฉบับนี้ล่ะ" เคียร่าถามพร้อมใช้นิ้วคีบซองจดหมายสีโอโรสหรือส้มอ่อนแบบผู้ดีมาพลิกดูชื่อผู้ส่ง ก่อนจะชะงักไป
'เคียรัส เดอร์เมน'
มอมเมอร์ที่เห็นอาการของเคียร่าก็เหลือยมองดูตราผนึกบนจดหมายที่มีรูปร่างเหมือนชิ้นส่วนฟันเฟืองแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบ ๆ
"น่าจะเป็จดหมายเชิญไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิด คงถูกฝากส่งมาอีกที จริง ๆ ฉันก็ได้คำเชิญจากทางสภาเวทมาเหมือนกัน แต่ฉันปฏิเสธไปแล้วว่าไม่ไป"
"อ้าว อะไรกัน ทำไมถึงไม่ไปล่ะ? ลูกชายเคียร่าเพื่อนรักอุตส่าห์ส่งจดหมายเชิญด้วยตัวเองเชียวนะ" เคียร่าพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจพลางเปิดจดหมายอ่านอย่างไม่เกรงใจ ซึ่งถ้าฟังแค่น้ำเสียง คนที่ไม่รู้เื่คงได้เชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังแปลกใจจริง ๆ แต่สำหรับมอมเมอร์คำพูดนั่นเป็เหมือนสัญญาณเตือนซึ่งจะมีหายนะตามมาอย่างหนีไม่พ้น
"น่าสนุกนี่นา งานฉลองวันเกิดงั้นเหรอ? หืม อีกสามเดือนงั้นสินะ" รอยยิ้มอย่างอารมณ์ดีทำให้ชายชรารู้สึกอยากปลงสังขารไปอยู่ในเขาหรือที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครตามหาเจอ…
…
เอาล่ะ ถึงเวลากรอกใบสมัครแล้ว~ เคียร่าที่หยิบแบบฟอร์มออกมา ทำการเขียนยิก ๆ สักพักก่อนจะคืนเอกสารให้มอมเมอร์แล้วชิ่งไปนอนอย่างรวดเร็ว
"วันนี้ฉันเหนื่อยละ ขอตัวไปนอนก่อนนะ" พูดเสร็จก็เผ่นไปอย่างไว
มอมเมอร์ซึ่งจัดเรียงเอกสารเตรียมส่งอยู่เกิดสะกิดใจ จึงลองอ่านตรวจเช็คข้อมูลที่เคียร่ากรอกดู และได้พบกับอะไรบางอย่าง…
ใบสมัคร (ที่แสนมักง่าย)
ชื่อ - คาเรีย คัสตาน่า (ชื่อเพราะมะ?) อายุ 23 (ก็ได้)
เพศ - หญิง (ละกัน) ที่อยู่ - คฤหาสน์หลังเล็กของตระกูลคัสตาน่า (โม้เพแหละ)
ความสามารถพิเศษ - เวทมนตร์เสียง (ดัดเสียงน่ะนะ คึ ๆ )
ประวัติโดยย่อ - เกิดที่เมืองสตีวีส แม่ตายั้แ่เกิด พ่อมอมเมอร์จึงเป็เหมือนทั้งพ่อและแม่...(เหมือนจริง ๆ นะ) เนื่องจากแม่กับพ่อไม่ได้แต่งงานกันทำให้ฉันซึ่งเป็ลูกไม่ได้รับการยอมรับ (แหวะ น้ำเน่า) ทำให้ต้องระหกระเหินไปอาศัยอยู่กับญาติในตระกูลคนอื่นแทน… (โถ ดราม่าจริงนะ)
…
ที่เหลือถูกละไว้แต่ข้อความส่วนใหญ่เป็ประวัติดราม่าที่เคียร่าคิดขึ้น ซึ่งมันบรรเจิดจนมอมเมอร์คิดว่าอีกฝ่ายควรผันตัวไปเขียนนิยายท่าจะเหมาะ เพราะเพ้อได้ถึงแก่น!
ข้อความสุดกวนโอ๊ยในวงเล็บถูกซ่อนด้วยเวทซ่อนความ แต่มอมเมอร์ที่เจอบ่อยจนรู้ทริกใช้เวทส่องความจริงที่เป็เวทขั้นสูงที่น้อยคนจะใช้ได้ ขณะอ่านไปเขาก็คันไม้คันมืออยากเอาบอลเวทไปกระหน่ำซัดใส่เพื่อนผิวคล้ำที่ชิ่งไปนอนแล้วอย่างแรง แต่อารมณ์นั้นก็หยุดชะงักไปเมื่อส่องตรงช่องครอบครัว
'งานอดิเรก - ศึกษาเวทมนตร์โบราณเพื่อนำมาประยุกต์ใช้ (แกล้งคน)
ครอบครัว/ความสัมพันธ์ - พ่อ (เพื่อนสนิท) มอมเมอร์ คัสตาน่า นิสัยดี ทำอาหารเก่ง แต่ขี้บ่น (เป็เ้าบ้าหัวแข็ง ดื้อไม่เป็เื่ ขี้โมโหอีกต่างหาก) แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นก็เป็คนที่หาใครมาทดแทนไม่ได้'
มอมเมอร์อ่านจบก็ปิดเอกสาร
เอาเถอะ ถึงจะมีคำในวงเล็บ...แต่จะยกให้สักครั้งก็ได้
แต่แล้วปัญหาก็โผล่มาแต่เช้า
"ไอ้ชุดวาบหวิวนั่นมันอะไรเคียร่า!" มอมเมอร์วีนแตกแต่เช้า เมื่อเห็นตื่นมาแล้วพบกับเพื่อนรักในชุดเดรสเกาะอกสีเหลืองซึ่งคอเสื้อคว้านลึกจนเห็นชุดชั้นในลายลูกไม้สีแดงที่หน้าอกหน้าใจล้นทะลัก แถมกระโปรงก็สั้นจนเห็นขาอ่อน...
บางที… ถ้าไม่ใช่ว่าใบหน้าที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางสีโทนร้อนรับกับผมสีม่วงเข้มที่ถูกดัดเป็ลอนนั้นเป็ของตัวเอง มอมเมอร์คิดว่าตนเองอาจไม่โมโหก็เป็ได้
แต่ก็นั่นแหละ เพราะความจริงมันเป็สิ่งเขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้น ในเมื่ออนุญาตไปแล้วก็แก้ไขอะไรไม่ได้ เพียงแต่มอมเมอร์นึกสงสัยจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายไปสรรหาวิธีการแต่งตัวแบบนั้นมาจากไหน
"แหม คุณแม่ขา มาวาบวงวาบหวิวอะไรกันคะ นี่มันเรียกชุดออกศึกต่างหากล่ะ ก็หนูน่ะต้องไปรับศึกกับนักเรียนนี่นา อีกอย่างหนูชื่อคาเรียนะคะ คุณแม่อย่าจำสับสนกับชื่อของแด๊ดดี๊สิค้า" เคียร่าที่อยู่ในคราบ มอมเมอร์ คัสตาน่า ภาคผู้หญิงหัวเราะเสียงใส
ใจร่ม ๆ ไว้... มอมเมอร์เตือนสติตัวเองพร้อมพยายามข่มความรู้สึกอยากกระหน่ำซัดเวทชุดใหญ่ใส่คนตรงหน้า ก่อนว่าขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึม
"...คาเรีย ั้แ่วันนี้ไป 'เธอ' ต้องไปเป็อาจารย์สอนนักเรียน... ต้องไปอยู่ในฐานะของคนที่มีวุฒิภาวะทางปัญญาและใช้ปัญญานั้นอบรมสั่งสอนผู้อื่น ดังนั้นเสื้อผ้าที่สวมใส่ควรสุภาพเรียบร้อย ที่สำคัญไม่ควรแต่งหน้าจัด ทั้งกิริยามารยาทควรอยู่ในความสำรวม เพราะภาพลักษณ์ของผู้ที่มีปัญญาต้องดูสุขุมและเงียบขรึมอันเป็สิ่งที่จะทำให้พวกนักเรียนรู้สึกอยากเคารพ เพราะฉะนั้น...รีบไปเปลี่ยนซะ!"
ท่อนสุดท้ายเผลอหลุดตวาดลั่น แต่คนโดนตวาดเพียงยิ้ม ๆ ดีดนิ้วเปาะ ชุดที่ใส่ก็เปลี่ยนเป็ชุดคลุมยาวคล้ายที่มอมเมอร์ใส่เพียงแต่เป็สีครีมส่วนตรงผ้าคลุมที่สวมทับก็เป็สีทรายเข้ม ทรงผมเปลี่ยนมาถักเปียหลวมๆสองข้าง ใบหน้าก็แต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน ๆ
ซึ่งมอมเมอร์เห็นอย่างนั้นก็กดเสียงต่ำ
"...อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ทำไปเพราะอยากยั่วอารมณ์ฉันเล่น?" การพยักหน้าหงึกหงักกับรอยยิ้มเผล่ทำให้มอมเมอร์แทบปรอทแตกอีกรอบ แต่ก็ต้องพยายามกดเอาไว้ในส่วนลึก ชายชรายกมือกุมขมับก่อนจะหันไปว่าเสียงดุ
"ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันได้สักที"
242K
