5 ปีผ่านไป~
ผมอยู่ที่นี่มาได้เข้าปีที่5แล้วตอนนี้ผมกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีที่1 ส่วนไอ้สองแฝดมันอยู่ปีที่3 เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยที่เดียวกัน คณะเดียวกันแต่คนละสาขาพวกมันเรียนวิศวะคอมแต่ผมเรียนวิศวะเคมีตอนนี้ผมได้เป็บอดี้การ์ดเหมือนพวกพี่ๆแล้ว ผมกับไอ้สองแฝดไปไหนก็ไปด้วยกันตลอด อยู่บ้านเดียวกัน ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดเวลาถ้านายให้ผมตามไปดูงานที่ไหนพวกมันก็จะขอไปแทนคนอื่นที่ต้องไปกับผมทุกครั้งจนนายต้องให้พวกเราสามคนไปรอบเดียวกันทุกรอบ ธุรกิจของนายมีหลายอย่างทั้งขาวและเทาแต่ไม่ถึงดำไม่ยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดและค้ามนุษย์ ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับส่งออกอาวุธเถื่อนแต่เนื่องจากนายมีสายเยอะทำให้ไม่เคยโดนจับแต่ผมคิดว่ามันก็ไม่ได้ร้ายแรงเหมือนกับการค้ามนุษย์และค้ายาเสพติดนะ นายเป็มาเฟียใหญ่ตัวพ่อคนหนึ่งเลยล่ะมีลูกชายคนหนึ่งได้ข่าวว่าอายุเท่าๆกับไอ้สองแฝดแต่ผมไม่เคยเจอหน้าเลยั้แ่มาอยู่ที่นี่เพราะเขาเรียนอยู่ต่างประเทศั้แ่เด็กๆส่วนภรรยาของนายท่านเสียไปั้แ่คลอดคุณหนูเพราะท่านร่างกายอ่อนแอทำให้คุณหนูไม่เคยได้เจอแม่ตัวเองเลยสักครั้งเพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้นายถึงรับเลี้ยงพวกเราไว้และเลี้ยงดูให้ได้ดีมาถึงทุกวันนี้
ปี๊นๆ
ผมหันไปมองต้นเสียงหลังจากนั่งรอไอ้สองแฝดอยู่สักพักใหญ่รถยนต์หรูชะลอเข้ามาจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าโต๊ะไม้หินอ่อนที่ผมนั่งอยู่รถยนต์คันนี้ไอ้สองแฝดเก็บเงินซื้อเองผมจะช่วยออกพวกมันก็ไม่ให้ออกเงินที่เก็บคือเงินเดือนของพวกมันที่นายจะให้เป็รายเดือนจากเมื่อก่อนตอนเรียนมัธยมนายให้เป็รายวันยิ่งได้เป็บอดี้การ์ดเต็มตัวเงินเดือนก็ยิ่งเยอะขึ้นตามประสบการณ์ของแต่ละคนตอนนี้เงินเดือนของเราสามคนสามารถอยู่กันได้สบายที่ได้เงินเดือนเยอะก็เพราะงานที่เราทำเป็งานที่มีความเสี่ยงสูงบางคืนก็มีคนมาลอบทำร้ายนายและเป็พวกผมที่ต้องคอยดูแลสอดส่องผู้คนรอบข้างตลอดเวลา พวกเราต่อยตีเป็เื่ปกติบางครั้งพวกสองแฝดก็เคยโดนยิงบ้างโดนแทงบ้างแต่ก็สามารถฟื้นตัวได้เร็วเพราะพวกเราออกกำลังกายฝึกซ้อมเป็ประจำทุกวันแต่ผมไม่เคยโดนอะไรพวกนั้นนะส่วนใหญ่จะแค่ต่อยตีทั่วไป
"ทำไมช้าจังวะ" ผมบ่นพวกมัน
"อาจารย์ปล่อยช้าน่ะ..เราหิวแล้วหรอ" ไอ้ไฟที่นั่งข้างคนขับเปิดประตูออกมาจับกระเป๋าของผมไปถือไว้เองจากนั้นเราก็ขึ้นไปนั่งบนรถโดยผมให้มันสองคนนั่งคู่กันด้านหน้าส่วนผมขอนั่งสบายๆคนเดียวด้านหลัง
"หิวมากกกก" ผมตอบ
"จะกลับไปกินข้าวที่บ้านหรือเราอยากกินอะไรข้างนอกดีล่ะ?" ไอ้ดินถามมันมองผมจากทางกระจกมองหลัง
"แล้วพวกมึงอยากกินอะไร?"
"พวกพี่แล้วแต่น้ำเลย"
"อยากกินเค้ก"
"อันนั้นพี่รู้ พี่หมายถึงของคาวพวกข้าวอะไรแบบนี้" สองแฝดส่ายหน้ากับความน่ารักของเด็กหนุ่มถึงเขาจะโตแค่ไหนก็ยังเป็เด็กน้อยของพวกเขาทั้งสองอยู่ดี
"ไม่รู้สิ พวกมึงเลือกเองเถอะ "
ไอ้สองแฝดพาผมมาร้านอาหารไทยที่อยู่ในห้างไม่ไกลกับมหาวิทยาลัยตอนนี้เป็เวลาบ่ายสามทั้งผมและพวกมันไม่มีเรียนต่อแล้วคืนนี้เวรพวกเราสามคนต้องไปทำงานกับนาย
"สั่งเลยน้ำ" ผมสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกินกับพนักงานสาว เวลาไปไหนชอบมีพนักงานผู้หญิงมองไอ้พวกสองแฝดเหมือนจะเข้าไปกอดซะให้ได้มองตาเยิ้มเชียวแต่ทำไมของผมมีแต่ผู้ชายชอบเข้ามาพูดแปลกๆ ทำไมทุกคนชอบชมผมว่าน่ารักกันรักนะผมนี่รำคาญชะมัด
"เอาแค่นี้แหละครับ" ไอ้ไฟพูดสั่งอาหารกับพนักงานสาวเสร็จเรียบร้อยจากนั้นเธอก็เดินออกไป
"เรียนเป็ยังไงบ้างน้ำ" ไอ้ดินถาม
"น่าเบื่อ..กุอยากทดลองผสมสารเคมีเร็วๆ่นี้เขาสอนแต่เนื้อหา กุอยากทดลองของจริงมากกว่า"
"ปีแรกก็แบบนี้แหละส่วนใหญ่ก็สอนพวกเนื้อหาเดี๋ยวพอขึ้นปี2ปี3ก็ได้ปฏิบัติเอง..ใจเย็นน่า " ไอ้ดินพูด
"ว่าแต่..ทำไมเราถึงรีบจังล่ะ?" ไอ้ไฟพูดเป็ขณะเดียวกับที่พนักงานเอาน้ำมาเสิร์ฟ พวกมันยกแก้วขึ้นดื่มพวกกัน
"กูอยากทำะเิ"
"แค่กๆ"
"แค่กๆ"
พวกมันสำลักน้ำพร้อมกัน
"น้ำจะเอาะเิไปทำอะไร?" ไอ้ไฟถาม
"ก็เวลาสู้กับพวกโน่นกูี้เีต่อยมันให้เหนื่อย ขว้างะเิไปทีเดียวก็จบ" ผมหมายถึงพวกที่ลอบจะทำร้ายนาย
"แล้วไม่กลัวแรงะเิมันโดนตัวเองหรือไง?" ไอ้ดินถาม
"ก็เอาที่แบบไม่รุนแรงมากสิวะ!"
"เออไอ้ดินมึงก็ถามอะไรโง่ๆ"
"มึงเหมือนกันนั่นแหละ"
"มึงนั่นแหละคนเดียว"
"หยุดทะเลาะกันได้ไหมกูรำคาญ" ผมพูดเสียงเรียบๆ
รอไม่นานอาหารทั้งหมดที่เราสั่งก็มาเสิร์ฟผมรีบตักยัดเข้าปากอย่างหิวโหยจังหวะนี้ไม่สนใจใครแล้วครับ
“มีอะไรเรียกได้ตลอดนะคะ” พนักงานเสิร์ฟสาวสองคนที่เอาอาหารมาเสิร์ฟยืนบิดเขินอายพูดกับไอ้สองแฝด
“ครับ..ไว้ถ้าอยากสั่งเพิ่มจะเรียกนะครับ ขอบคุณครับ” ไอ้ดินพูดกับพนักงานสาวด้วยความสุภาพตามนิสัยของมันแต่คำพูดเพราะๆ ของมันทำให้สองสาวยิ่งเขินเข้าไปใหญ่จากนั้นพวกเธอก็เดินออกไป
“เขาดูชอบพวกมึงนะ” ผมพูด
“พี่รู้ครับ” ไอ้ดินพูดแบบไม่ใส่ใจเท่าไหร่
“พวกมึงไม่คิดจะมีผู้หญิงไว้คุยสักคนบ้างหรือยังไง” ผมถามด้วยความอยากรู้เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยเห็นพวกมันเล่นด้วยกับใครสักคน
“ไม่” พวกมันพูดพร้อมกัน
“ทำไมวะ..กูเห็นสาวๆ ที่สนใจพวกมึงสวยๆ ทั้งนั้นเลยนะ”
“ก็พวกพี่สองคนไม่ได้รู้สึกชอบใครสักหน่อย..ส่วนเื่เซ็กส์พวกเราก็ได้ปลดปล่อยกับผู้หญิงออกจะบ่อย” เื่ที่ได้ปลดปล่อยกับผู้หญิงบ่อยคือหลังทำงานเสร็จดึกๆ นายจะเรียกผู้หญิงหลายคนไปโรงแรมเพื่อให้พวกลูกน้องได้ปลดปล่อยความเป็ชายซึ่งมันก็รวมผมด้วยแต่พวกผมป้องกันเป็อย่างดีผู้หญิงที่มาให้บริการจะต้องตรวจร่างกายทุกคนเพราะฉะนั้นหมดปัญหาโรคพวกนั้นไปได้เลย
“แล้วน้ำล่ะ?” ไอ้ดินถามผมกลับบ้าง
“กูไม่ได้สนใจเื่พวกนั้นอยู่แล้วพวกมึงรู้ดีถึงกูมีก็คงไม่มีเวลาให้เขาหรอกผู้หญิงเขาชอบคนใส่ใจวันนึงถ้าคบกันไปก็ต้องเลิกกันด้วยเหตุผลนี้อยู่ดี..และอีกอย่างวันๆ กูก็อยู่กับพวกมึงตลอดเวลาได้เจอใครที่ไหนล่ะ เจอหน้าพวกมึงสองตัวตลอดเวลาเบื่อจะแย่อยู่แล้ว” ผมบ่นแบบไม่จริงจัง
“ถึงมีพวกเราก็จะคอยตามขัดขวางอยู่ดี หึหึ”
540
![เกิดใหม่ทั้งที ไม่เป็นคนดีแล้วนะโว้ย! [เล่ม 2]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717232091_13524289.webp)
