่นี้ วาฟิกซ์ งดรับงานประมาณห้าวัน เหมือนเขาจะกลับบ้านไปหาแม่ๆเขาก็อยู่กรุงเทพเหมือนกัน ขับรถไปไม่ไกลหรอก บ้านนายนั่นรวยจะตาย
วันนี้ฉันอยู่คอนโด ไม่ได้มีแพลนไปไหน เปิดทีวีของตัวเองดูแล้ว คิดถึงทีวีที่คอนโดวาฟิกซ์เลยอ่ะ ของนายนั่นเปิดทั้งวันไม่เคยเบื่อช่องทีวีมีเกือบครบทุกตัวเลข เปิดยูทูปได้และดูเน็ตฟิกได้ โอ๊ย!! อยากได้แบบนั้นบ้าง ของฉันน่ะดูได้แค่ช่องหลักแค่นี้ นอกนั้นในดูโทรศัพท์
(ไลน์)
Aorgus : : นี่เธอ สวีทกับนายแบบไปถึงไหนแล้ว
Cherry : บ้าเหรอ ฉันเป็แค่ลูกจ้าง
Aorgus : : แค่ถามดู พี่ตีตี้เล่าให้ฉันฟัง
Cherry : เธอก็เชื่องั้นเหรอ
Aorgus : : แน่นอน พี่ตีตี้มองคนแล้วทะลุถึงหน้าต่างเลยแหละ
Cherry : ไม่มีทาง ฉันแค่ชื่นชมเท่านั้น
Aorgus : บอกเอาบุญ บ้านวาฟิกซ์ อยู่แถวสุขุมวิท เธอนั่งรถไฟฟ้า ลงสถานีสุขุมวิท แล้วนั่งมอเตอร์ไซด์รับจ้างเข้าไป ซ.9 มบ. ธงชัยแลนด์ บ้านเลขที่ 99/9 ซ. 9
Cherry : นี่เธอรู้กว่าฉันอีกนะ
allgus : ฉันเคยไปกับคุณรอณ ตอนที่เอาไวน์พรีเมี่ยมไปให้วาฟิกซ์ลองชิม
Aorgus : เธอไปหาเขาสิ ป่านนี้เขาอยู่คนเดียวแล้วแหละ
Cherry : พ่อแม่เขาไปไหนอ่ะ
Aorgus : ตปท จ้า มาบอกบุญแค่นี้ ไปหาเขา ฉันรู้ว่าเธอคิดถึง
Cherry : กัส เธอรู้เยอะกว่าฉันอีกนะยะ
อึ๋ย ฉันไม่ไปหรอก เื่อะไร มีไลน์ก็คุยไลน์ เออคุยอะไรดีอ่ะ เขาไม่ตอบไลน์ฉันเลย นอกจากคุยงานๆเขาก็ไม่ตอบฉันอีกเช่นกัน
ทำอะไรดีน๊า...
หกโมงเย็น
ณ.สถานีรถไฟ สีลม
ฉันลองไปดูน่ะ ประมาณไม่เกินทุ่มน่าจะถึง
1ชั่วโมงผ่านไป
หาตั้งนาน ซอยบ้านไกลจัง บ้านก็ไม่ต่างกับบ้านคุณรอณเลย ฉันดูตัวลีบขึ้นมาทันที โอ๊ะ ฝกตกแล้ว อะไรกันนี่ ฉันไม่ได้มาเล่นเป็นางเอกมิวสิควีดีโอที่ยืนตากฝนแล้วพระเอกมากางร่มให้ฉันนะ
กริิ๊ง กริ๊ง
ฉันกดกริ่งหน้าบ้านไปแล้ว สักพักฉันเห็นแม่บ้านผู้หญิงเดินออกมา
แม่บ้าน: มาหาใครคะ
เชอรี่ : นาย..เอ่อ มาหาคุณวาฟิกซ์ ค่ะ
แม่บ้าน: คุณเขาไปบ้านคุณรอณแล้วค่ะ
เชอรี่ : งั้นไม่เป็ไรค่ะ
แม่บ้าน: สักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันโทรหาคุณวาฟิกซ์ให้ค่ะ เพราะฝนตกแล้วนะคะ
เชอรี่ : ไม่เป็ไร ไม่ต้องบอกเขานะคะว่าฉันมาหาเขาที่นี่
แม่บ้าน: คุณคะ เข้ามาพักก่อนไหม รอฝนซาก่อนดีกว่าค่ะ
เชอรี่ : หนูกลับได้ค่ะ
ฉันเดินร้องไห้มาตลอดทาง ฉันผิดเองที่มาโดยไม่ถามไถ่และก็ยังเชื่อเพื่อนเป็ครั้งที่สอง...มิน่าเลยฉัน วันหยุดทั้งทีมาปล่อยให้ตัวเองตัวเปียกแบบนี้
ฉันเดินมาสักพัก เห็นรถคันหนึ่งบีบแตรเรียกฉัน แต่ก็ไม่ได้หยุดเดิน เพราะกลัวโดนทำร้าย
วาฟิกซ์: เชอรี่ จะไปไหน
เชอรี่ : วาฟิกซ์ นายไม่ได้ไปบ้านคุณรอณเหรอ
วาฟิกซ์ : ไปมาแล้วๆก็กลับมา นี่เธอมาที่นี่ทำไม แล้วทำไมตัวเปียกแบบนี้
เชอรี่ : ฉะ..ฉันขอโทษ ที่มาหานายโดยพละการ ฉันขอกลับคอนโดก่อนนะ
วาฟิกซ์ : เดี๋ยวก่อนสิ เธอจะกลับบ้านอะไรตอนนี้
เชอรี่ : วาฟิกซ์ ดึงตัวฉันให้ฉันเข้าไปกอดเขาอีกแล้ว เออนี่เราแสดงละครกันอยู่ใช่ไหม แต่แน่ๆอกเขาอบอุ่นมาก
เชอรี่ : ฮื่อออ หนาว
วาฟิกซ์ : เอาเสื้อสูทฉันไปคลุมก่อน ป่ะขึ้นรถ
ณ.
บ้านวาฟิกซ์.
เขาพาฉันมาที่ห้องนอนเขา ฉันรีบเข้าไปอาบน้ำสระผม แล้วออกมาใส่ชุดที่เขาเตรียมไว้ให้
เชอรี่ : ขอโทษนายด้วยนะ ที่ฉันมาโดยไม่บอกนายล่วงหน้า นายจะโกรธฉันก็ได้นะ
วาฟิกซ์ : ฉันไม่ได้มีความลับอะไร เธอจะมาก็ไม่ผิด ไปเป่าผมให้แห้งแล้วนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เจอกันนะ
เชอรี่ : ค่ะ
ตอนกลางคืน
อาการปวดท้อง โรคกะเพาะฉันกำเริบอีกแล้ว ตอนนี้ก็ตีสามกว่าแล้ว ฉันไม่กล้าอีกอยู่ดี ไม่กล้าเดินไปปลุกเขาหรือบอกเขา ฉันลองควานหายาในกระเป๋า ดีนะฉันพกมา กินให้หายปวดท้องไปก่อน ฉันจะได้นอนหลับ
2K
