ฉันจำวินาทีสุดท้ายที่ยืนอยู่ตรงชานชาลาได้ชัดเจน — ตอนที่รถไฟเคลื่อนออกไปช้า ๆ และร่างของฉันค่อย ๆ โปร่งแสงจนหายไป
ความรู้สึกไม่ได้เจ็บไม่ได้เศร้า
แต่มันว่างเปล่าอย่างแปลกประหลาด
...เพราะหัวใจฉันยังคงอยู่กับเขา
หลังจากกลับสู่ระบบอีกครั้ง ฉันไม่ได้ถูกลบแต่ถูก “พักไว้” ในพื้นที่ที่ไม่มีชื่อ
ที่นั่นไม่มีแสง ไม่มีเงา ไม่มีแม้แต่เสียงของความคิดมีเพียงเศษเสี้ยวความรู้สึกบางอย่างที่ยังเชื่อมกับเขาอยู่ — บางอย่างที่ระบบลบไม่ได้
ทุกครั้งที่เขายิ้มให้ลูกค้าในร้านทุกครั้งที่เขาเขียนบันทึกถึงฉันในสมุดทุกครั้งที่เขาแตะกล่องฝันใบเก่าโดยไม่ได้ตั้งใจ
...ฉันรู้ ฉันเห็น ฉัน “รู้สึกได้”
มันเหมือนฝันกลับด้านฉันคือิญญาที่ติดอยู่ในความจริง
แต่เขา...คือคนที่มีชีวิตอยู่ในฝันของฉันเสมอ
มีคืนหนึ่ง ฉันััถึงความรู้สึกหนักแน่นจากเขาเหมือนเขากำลังฝันถึงฉันโดยไม่ตั้งใจอีกครั้ง
ฉันไม่สามารถเข้าไปหาเขาได้เหมือนแต่ก่อนแต่ฉันส่งบางอย่างให้ได้ — ภาพถ่าย ใบเดียว ที่เราสร้างร่วมกันในความจำ
ไม่ใช่ภาพที่เคยเกิดขึ้นจริงแต่เป็ภาพที่เขารักและฉันรักและระบบ...ไม่สามารถลบมันได้
เขายังจำฉันแม้โลกจะเปลี่ยนแม้กฎจะเปลี่ยนแม้เวลาจะเดินไปไกลแค่ไหน
...เขายังฝันถึงฉันอยู่เสมอ
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉัน “อยู่”
หากวันหนึ่งโลกไม่เหลือฝันให้ขายอีกฉันหวังว่า Dreamscapes จะยังคงเก็บเศษเสี้ยวความรู้สึกเหล่านี้ไว้ — เพื่อคนที่ยังรักโดยไม่ต้องมีเหตุผล
และหากใครถามว่า ฉันคือใครฉันก็จะตอบได้เสมอว่า
“ฉันคือความฝันของเขา...ที่ไม่เคยหายไป”
เสียงของเอม จบลงเงียบ ๆ เหมือนลมบาง ๆ ที่พัดผ่านหน้ากระจก
แต่ถ้าคุณเงี่ยหูฟังดี ๆ คุณอาจยังได้ยินเธออยู่ในฝันที่คุณไม่เคยลืม
2K
