เมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของกู้เป่ยเยวี่ยแม่ทัพมู่ก็ใ สิ่งที่เขาห่วงใยที่สุดคือชีวิตของบุตรชายกู้เป่ยเยวี่ยเป็หัวหน้าหมอหลวงและชีวิตของฮ่องเต้ก็อยู่ในมือของเขาแน่นอนว่าคำพูดของเขาน่าเชื่อถือ
มู่หลิวเยวี่ยไม่เชื่อหานอวิ๋นซีนางรอแทบไม่ไหวที่จะส่งหานอวิ๋นซีไปศาลต้าหลี่ นางไม่มีเหตุผลอีกต่อไป“ถ้าไม่ให้ไป ก็ไม่ต้องไป!”
ทว่าแม่ทัพมู่กลับพูดว่า“หลิวเยวี่ย ไปให้พ้น!”
“ท่านพ่อ!”มู่หลิวเยวี่ยไม่ยอม
“ออกไปซะ!”แม่ทัพมู่ะโด้วยความโกรธ
มู่หลิวเยวี่ยก้าวถอยหลังอย่างไม่เต็มใจและยังคงจับมือของกู้เป่ยเยวี่ยไว้
กู้เป่ยเยวี่ยปัดมือนางออกไปอย่างเ็าหมอหลวงกู้ผู้ที่อ่อนโยนมาตลอดก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาเช่นกัน ทำให้ทุกคนใเป็อย่างมากกู้เป่ยเยวี่ยเองก็หายเข้าไปข้างในประตูแล้ว
กู้เป่ยเยวี่ยเดินไปอย่างรวดเร็วและกลับมาอย่างรวดเร็วสีหน้าของเขาซีดเผือดและจริงจัง ถือเพียงแค่เข็มเงินสีดำสองเล่มออกมาให้ทุกคนเห็น
พิษ!พิษ!
แม่ทัพมู่ใจนเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้“ถูกวางยาพิษจริงๆ หรือ?”
มู่หลิวเยวี่ยไม่คาดคิดว่ามู่ชิงอู่จะถูกวางยาพิษจริงๆตกตะลึงอ้าปากค้างและได้แต่ส่ายหัว แต่ในไม่ช้าเขาก็สงบสติอารมณ์ได้ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและถามว่า “หานอวิ๋นซี เ้าเป็คนวางยาพิษหรือไม่? หรือเ้ารู้วิธีล้างพิษ?”
หานอวิ๋นซีไม่อยากเห็นหน้าคนงี่เง่าพวกนี้จริงๆนางลุกขึ้น “ถ้าพวกเ้าชักช้ากว่านี้ละก็ ข้าก็คงแก้ปัญหาให้ไม่ได้!”
ยืดเยื้อมานานขนาดนี้แถมในมือนางเองก็ยังไม่มียาอีก เื่นี้ช่างวุ่นวายใจเสียเหลือเกิน
“หานอวิ๋นซีข้าจะเชื่อใจเ้าสักครั้ง รีบตามข้ามา!” แม่ทัพมู่ที่เป็ห่วงบุตรชายและกระวนกระวายใจนำทางไปด้วยตนเอง
หานอวิ๋นซีถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์เหลือบไปเห็นคิ้วอันเคร่งขรึมของหมอหลวงกู้ความประทับใจของหานอวิ๋นซีที่มีต่อผู้ชายคนนี้จึงไม่ได้แย่ขนาดนั้น
หานอวิ๋นซีถือโอกาสในตอนที่ไม่มีใครสนใจนำยาแก้พิษต่างๆ ออกมาจากระบบล้างพิษต่อให้จะไม่มีใครรู้ว่านางได้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน ทว่าก็ไม่มีเวลาถามอยู่ดี
“หมอหลวงกู้และแม่ทัพมู่อยู่ที่นี่ส่วนคนอื่นออกไปให้หมด อย่ามารบกวนข้า”หานอวิ๋นซีพูดพลางปลดกระดุมเสื้อชั้นในสีขาวของมู่ชิงอู่ต่อหน้าสาธารณชน
ทุกคนถอยออกอย่างรู้เท่าทันมีเพียงมู่หลิวเยวี่ยที่ไม่พอใจ นางไม่เพียงยืนนิ่ง แต่ยังบังแสงหานอวิ๋นซีด้วยเมื่อเห็นเสื้อชั้นในของมู่ชิงอู่ถูกถอดออก นางก็รีบยกมือขึ้นมาปิดตาขนาดนางที่เป็น้องสาวยังไม่กล้าทำเช่นนี้กับพี่ชายตนเองเลยคิดไม่ถึงว่าหานอวิ๋นซีจะไร้ยางอายขนาดนี้!
“หานอวิ๋นซีเ้าต้องทำให้เขาฟื้น มิฉะนั้นข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่”มู่หลิวเยวี่ยพูดเตือนอย่างเ็า
หานอวิ๋นซีทนไม่ได้อีกต่อไปขณะที่กำลังจะโวยวาย แม่ทัพมู่ก็ะเิความโกรธออกมาเสียก่อนและะโว่า “ยัยหนูอย่าขวางทาง รีบออกไปจากที่นี่เสีย!”
มู่หลิวเยวี่ยถึงกับชะงักไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา คิดไม่ถึงว่าท่านพ่อจะะโใส่นางเช่นนี้?
ั้แ่เด็กจนโตท่านพ่อเคยโกรธนางจริงๆ เสียเมื่อไรกัน? คิดไม่ถึงว่าคราวนี้เขาจะดุนางขนาดนี้
มู่หลิวเยวี่ยโกรธมากสะบัดมือและวิ่งออกไป
หานอวิ๋นซีถอนหายใจตั้งสมาธิและค้นหาตำแหน่งใหม่ เผากริชบนเปลวไฟก่อนที่จะกรีดลงไปอย่างระมัดระวัง
สิ่งที่อยู่ในระบบล้างพิษของนางส่วนใหญ่เป็สมุนไพรเข็มเงิน สำลีทางการแพทย์และอื่นๆ ไม่มีเครื่องมือผ่าตัดแบบการแพทย์แผนตะวันตกใดๆเลย
เงื่อนไขในการใช้มีดนั้นค่อนข้างยุ่งยากแต่ถ้าต้องช่วยชีวิตคนอย่างเร่งด่วนมันก็พอใช้ได้อยู่ ยิ่งล่าช้าเท่าไรก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้นพิษนี้ยุ่งยากกว่าพิษธรรมดาอย่างมาก ยิ่งพิษอยู่ลึกเท่าไรก็ยิ่งกำจัดยากเท่านั้น
รอยกรีดแผลเกิดขึ้นที่หน้าท้องแบนราบพร้อมกับเืที่ไหลทะลักออกมาทันที แม่ทัพมู่ใอย่างมากและอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า“หานอวิ๋นซี เ้า!”
น่าเสียดายที่หานอวิ๋นซีไม่ได้สนใจเขา
ชีวิตของบุตรชายอยู่ในมือของหานอวิ๋นซีในเวลาเช่นนี้ ต่อให้แม่ทัพมู่จะหงุดหงิดแค่ไหนก็ไม่กล้าทำอะไรทำได้เพียงถามกู้เป่ยเยวี่ยด้วยเสียงเบาๆ ว่า “กรีดท้องแบบนี้ มันได้ด้วยหรือ?”
ความจริงแล้วกู้เป่ยเยวี่ยเองก็ไม่แน่ใจแต่เมื่อมองไปที่ความตั้งใจและความจริงจังบนคิ้วของหานอวิ๋นซีเขาก็นึกถึงฮูหยินเทียนซินแม่ผู้ให้กำเนิดของหานอวิ๋นซีอย่างไม่รู้ตัวสองแม่ลูกมีความคล้ายคลึงกันมากเวลาที่ทำการรักษา
เขาแก่กว่าหานอวิ๋นซีสี่ปีเขาตามพ่อไปเข้าร่วมการวินิจฉัยโรคั้แ่สี่ขวบ จึงโชคดีที่ได้พบกับเทียนซินอันที่จริงแล้วเขาเคยเจอหานอวิ๋นซีเช่นกัน เพียงแต่ตอนนั้นนางยังอยู่อยู่ในครรภ์
เมื่อนึกถึงเื่นี้มุมปากของกู้เป่ยเยวี่ยก็ยกขึ้นด้วยความอบอุ่น “ชู่ว...อย่ารบกวนนาง”
ในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็หยิบเข็มสีดำที่เปื้อนเืออกมาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นสิ่งนี้แม่ทัพมู่แทบไม่อยากจะเชื่อ แววตาของกู้เป่ยเยวี่ยก็แสดงการยอมรับมากขึ้น
ในไม่ช้าหานอวิ๋นซีก็หยิบเข็มสีดำเล่มที่สองออกมาอีกด้วยการเคลื่อนไหวจากการยกมือจึงกระทบไปถึงาแแส้ที่แขนของนางจนทำให้เืไหลอีกครั้งทว่านางกลับไม่รู้ตัวและจดจ่ออยู่กับผู้ป่วย
กู้เป่ยเยวี่ยตัดสินใจอย่างรวดเร็วหยิบผงยาและสำลีออกมาแล้วก้มลง ทันทีที่สำลีัักับาแ หานอวิ๋นซีก็มองไป“อย่ามาขวางทาง...”
“ข้าสัญญาว่าจะไม่ขัดขวางเ้าเชื่อข้าสิ” กู้เป่ยเยวี่ยขัดจังหวะเบาๆ
หานอวิ๋นซีที่้าจะปฏิเสธทว่าเมื่อได้พบกับแววตาอันอบอุ่นของกู้เป่ยเยวี่ย นางก็ชะงักไปอย่างบอกไม่ถูกไม่เคยคิดเลยว่าจะมีแววตาที่สะอาดบริสุทธิ์ขนาดนี้ในโลกใบนี้ทั้งยังบริสุทธิ์กว่าเด็กทารกเสียอีก
นางอดคิดไม่ได้ว่าชายผู้นี้เป็คนแบบไหนกันแน่?
ให้ตายเถอะตอนนี้หานอวิ๋นซีเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองเสียสติไปแล้ว
แววของนางเปลี่ยนเป็เ็า“ปล่อยมือ ท่านกำลังขัดขวางข้าอยู่นะ!”
แต่ใครจะไปรู้ว่ากู้เป่ยเยวี่ยไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือแต่ยังใช้อีกมือหนึ่งจับศีรษะของนางเข้ามาใกล้ ให้นางมองไปที่มู่ชิงอู่ “เ้าทำต่อสิข้าบอกว่าไม่รบกวนก็ไม่รบกวนไง”
หานอวิ๋นซีี้เีเกินกว่าจะเถียงคิดในใจว่านางอยากจะผลักเขาออกเสียเหลือเกิน แต่ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆก็มีเื่น่าแปลกใจเกิดขึ้น
แม้ว่าแขนนางจะขยับไปมาตลอดแต่กู้เป่ยเยวี่ยก็เคลื่อนไหวไปตามนางได้ ในขณะที่เคลื่อนไหวตาม ก็ค่อยๆเช็ดแผลและใส่ยา การเคลื่อนไหวทั้งคล่องตัว ละเอียดอ่อน และอ่อนโยนมากๆสิ่งสำคัญที่สุดคือไม่ได้ขัดขวางการทำงานของมือนางเลย
แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะไม่แสดงออกบนใบหน้าแต่ก็ชื่นชมอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใช้วิธีการที่ไม่ชอบเพื่อให้ได้ชื่อเสียงเกียรติยศมาแต่วิธีเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาที่จะทำมันออกมาได้
นางจึงปล่อยให้กู้เป่ยเยวี่ยจัดการแขนของนางอย่างวางใจแล้วกลับไปจดจ่ออีกครั้ง จนไม่รู้ว่าาแของนางถูกพันแผลั้แ่เมื่อใด
หลังจากเอาเข็มพิษออกมาแล้วหานอวิ๋นซีก็ไม่ได้เย็บแผลในทันที แต่กลับค้นหาจุดฝังเข็มเพื่อขับพิษออก
ทันทีที่กู้เป่ยเยวี่ยเห็นความสามารถในการค้นหาจุดฝังเข็มและทำการฝังเข็มของหานอวิ๋นซีก็ถูกดึงดูดในทันทีและค่อยๆ มองอย่างหลงใหล
อย่าว่าแต่วิธีการฝังเข็มที่สวยงามของหานอวิ๋นซีเลยจุดฝังเข็มบางจุดเขาเองก็ยังไม่เข้าใจและไม่รู้เลยว่าจุดฝังเข็มนั้นคือจุดคืออะไร
ในไม่ช้าบริเวณรอบๆ าแก็ถูกหานอวิ๋นซีฝังเข็มลงไปคนธรรมดาคิดเพียงแค่ว่าปักลงไปให้เป็กองเยอะๆ เท่านั้นมีเพียงคนวงในที่รู้ว่าวิธีการฝังเข็มนี้ต้องมีความรู้อย่างมากเลยทีเดียว
การเพิ่มขึ้นของเข็มเงินทำให้เืพิษสีดำไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆขนาดที่ว่าผ้าขาวผืนใหญ่สามผืนเปียกโชก แต่เืพิษก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมดหานอวิ๋นซีหยิบเข็มเงินออกมา แล้วใส่ยาเข้าไป
“หวังเฟยเืพิษยังไม่หมดไม่ใช่หรือ?” กู้เป่ยเยวี่ยถามโดยไม่คิดอันที่จริง เขายังไม่เห็นการฝังเข็มของหานอวิ๋นซีอย่างเพียงพอ
หานอวิ๋นซีที่ยังคงเพิกเฉยต่อคำถามและทำงานในมือต่อไปนางไม่มีเครื่องมือเย็บแผล จึงทำได้เพียงใช้ยาสมุนไพรจีนชั้นดีเท่านั้นโชคดีที่แผลไม่ลึก ส่วนยาที่ถูกใส่เข้าไปในแผลแต่ละชั้นนั้น เป็ยาแก้อักเสบยาระงับความเป็พิษ ยาห้ามเื และสุดท้ายก็พันด้วยผ้าสีขาว
หลังจากที่จัดการาแเรียบร้อยแล้วหานอวิ๋นซีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วตอบคำถามของกู้เป่ยเยวี่ยว่า “ถ้าเืยังคงไหลอยู่เช่นนี้เขาจะเสียเืมากเกินไปและตายในที่สุด นี่เป็เื่พื้นฐานที่สุดคงจะเข้าใจใช่หรือไม่?”
กู้เป่ยเยวี่ยหน้าแดงด้วยความอายแล้วยิ้มเบาๆโดยไม่ได้โต้เถียงอะไรกลับไป
ลองนึกดูสิว่าเขาได้รับการยกย่องั้แ่เด็กว่าเป็อัจฉริยะแต่วันนี้กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งตอกกลับ หานอวิ๋นซีอายุน้อยกว่าเขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์เสียหน่อย แต่เป็อัจฉริยะที่แท้จริงต่างหาก
แม่ทัพมู่ที่กำลังอารมณ์เสียถามอย่างเ็าว่า “ถ้าเป็แบบนี้ แล้วจะทำอย่างไรกับพิษในร่างกายล่ะ?”
“โชคดีที่จัดการมันได้ทันเวลาก่อนที่มันจะลามเข้าสู่อวัยวะภายในข้าใช้ยาควบคุมมันไว้ เืของเขาคงไม่ไหลแล้วล่ะแต่สองสามวันนี้อย่าเพิ่งให้เขาขยับตัว มิฉะนั้นปากแผลเปิดแล้วมันจะยุ่งยากมากว่าเดิม”
หานอวิ๋นซีพูดพลางเขียนใบสั่งยาและส่งให้กู้เป่ยเยวี่ย“ยาพวกนี้ ท่านหามันได้หรือไม่?”
ยาเหล่านี้ไม่ได้หายากเหมือนกับยาที่เขียนให้กับฉินอ๋องนางจำได้ว่าตำราโบราณแนะนำยาเหล่านี้ว่าเป็ยาสามัญในสมัยโบราณ
แน่นอนว่ากู้เป่ยเยวี่ยมองแวบเดียวก็พูดได้เลยว่า“ได้สิ ยาพวกนี้ซื้อได้ที่ร้านขายยา วังไป๋เจวี๋ยิเองก็มี หวังเฟยโปรดรอสักครู่ข้าจะสั่งคนไปเอามาให้”
สิ่งที่หานอวิ๋นซีสั่งไม่ใช่ยาสำหรับการขับพิษแต่เป็ยาสำหรับการสลายพิษ มู่ชิงอู่ที่ไม่มีเืไหลแล้วจึงทำได้เพียงกินยาเพื่อละลายพิษในร่างกาย วิธีนี้ได้ผลช้ากว่าแต่ก็เป็วิธีเดียวเท่านั้นที่ได้ผล
หานอวิ๋นซีไม่สามารถรออยู่ที่นี่ได้ถ้าไม่กลับไปที่จวนฉินอ๋องคงไม่รู้จะอธิบายกับอี้ไท่เฟยอย่างไร
“ข้าไม่รอแล้วท่านเอายาสองสามอย่างมารวมกัน ต้มหัวและหางของยาหนึ่งครั้งดื่มตอนเช้าและตอนเย็นตอนที่ท้องว่าง และดื่มติดต่อกันสิบครั้ง”หานอวิ๋นซีพูดอย่างจริงจัง
กู้เป่ยเยวี่ยหัวหน้าหมอหลวงกลายเป็เด็กปรุงยาในทันทีรอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว
อย่างไรก็ตามแม่ทัพมู่ที่ยังกังวลก็พูดด้วยความใว่า “หานอวิ๋นซี เ้าพูดถึงอะไร? เ้าจะไม่รออะไร?”
หูของหานอวิ๋นซีแทบจะหนวกนางหันกลับไปมองและพูดอย่างเหลืออดว่า “แม่ทัพมู่ พิษก็ล้างแล้วส่วนพิษที่เหลืออยู่ในร่างกายก็มีผลเพียงเล็กน้อยข้ารับประกันได้ว่าเมื่อไข้ของแม่ทัพใหญ่หายไป เขาก็จะฟื้นขึ้นมาอย่างเร็วที่สุดก็เป็พรุ่งนี้เช้าหรืออย่างช้าที่สุดก็เป็พรุ่งนี้กลางคืน”
“ข้าไม่สนใจหรอกอย่างไรก็ตาม หากมู่ชิงอู่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา เ้าห้ามไปไหนทั้งนั้น!”แม่ทัพมู่เริ่มเอาแต่ใจและโเี้ขึ้นมา
หานอวิ๋นซีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ“แม่ทัพมู่ อี้ไท่เฟยกำลังรอให้ข้ากลับไป ในเมื่อท่าน้าให้ข้าอยู่ก็โปรดส่งคนไปที่จวนฉินอ๋องเพื่อรายงานต่ออี้ไท่เฟยอธิบายเื่ราวทั้งหมดของวันนี้ให้ชัดเจน ข้าคิดว่าเื่ที่ข้าช่วยชีวิตผู้คนด้วยความหวังดีหรือว่าจงใจฆ่านั้นในใจของอี้ไท่เฟยก็คงจะรู้อยู่แล้ว!”
แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะไม่ชอบอี้ไท่เฟยสุดๆแต่นางก็ไม่รังเกียจที่จะให้ครอบครัวของสามีนางช่วยหนุนหลังในเวลาที่จำเป็
นางก็ช่วยมู่ชิงอู่แล้วและมั่นใจว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้า หากแม่ทัพมู่ไปที่จวนฉินอ๋องเมื่อมู่ชิงอู่ฟื้นขึ้นมาก็คงเป็เื่ยากสำหรับเขาและอี้ไท่เฟยที่จะพูดคุยกัน
แม้ว่าจะไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่เป็ที่รักแต่อี้ไท่เฟยก็เป็คนพูดเองว่าต่อไปไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไรมันจะเป็ตัวแทนจวนฉินอ๋องอย่าได้ทำให้จวนฉินอ๋องต้องอับอายเป็อันขาด
หานอวิ๋นซีมั่นใจเป็อย่างยิ่งว่าหากเื่ราวใหญ่โตไปถึงหูอี้ไท่เฟย แม่ทัพมู่คงไม่สามารถเอาชนะได้
แม่ทัพมู่เป็คนป่าเถื่อนทว่าก็ไม่ได้ไร้สมอง เขารู้ดีว่าอี้ไท่เฟยรับมือได้ยากกว่าไท่เฮาและตอนนี้ในมือของเขาก็มีหลักฐานไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงเป็เขาที่จะเสียเปรียบ
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งแม่ทัพมู่ก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ช่างเถอะ ข้าจะเชื่อใจเ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
หานอวิ๋นซีถอนหายใจและเปิดประตูเดินออกไปด้วยตนเองแต่ใครจะไปรู้ว่ามู่หลิวเยวี่ยจะยืนอยู่ที่หน้าประตูและมองมาที่นางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“พี่ชายของข้าฟื้นแล้วหรือ?” มู่หลิวเยวี่ยถามอย่างสงสัย
หานอวิ๋นซีไม่อยากจะมองหญิงสาวที่ไร้สาระคนนี้ด้วยซ้ำทั้งยังี้เีเกินกว่าจะเสวนาด้วยนางเดินผ่านมู่หลิวเยวี่ยไปโดยไม่สนใจนางแม้แต่น้อย
“หานอวิ๋นซีเ้าหยุดนะ!” มู่หลิวเยวี่ยพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว
1K
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
