ทั้งสองเดินจูงมือกันไปเรียน
และทั้งสองก็เป็นที่ดึงดูดสายตา
ของคนทั่วทั้งมหาลัย
“ว้าว!!ไอยู”
มีอาร์ที่เห็นเพื่อนสาว
ที่เดินจูงมือมาด้วยกันกับซี
ก็ทำให้เธอแปลกใจแล้ว
แต่การที่เห็นว่าเธอไม่ได้ย้อมผม
และใส่คอนแทคเลนส์นั้นยิ่งทำให้เธอแปลกใจยิ่งกว่า
ในที่สุดเธอก็ก้าวผ่านมันไปได้แล้วสินะ
มีอาร์คิด
“ดีใจด้วยนะ”
มีอาร์ยิ้ม
“อื้อ....”
ไอยูตอบ
“มีอาร์ พี่ว่า....”
ธันย์ที่วิ่งตามมีอาร์มาก็ต้องหยุดพูด
เมื่อเห็นชายหญิงตรงหน้า
ที่ยืนจับมือกัน
เขานึกถึงตอนที่ขึ้นรถเมล์แล้วก็ตอนที่อยู่หน้าหอ
ผู้หญิงผมสีเงินคนนั้น....
“สวัสดีค่ะ พี่ธันย์”
ไอยูทักทายธันย์
แล้วคิดว่าเขาคงสับสนไม่น้อย
“งั้นเมื่อตอนนั้นก็”
ธันย์หลุดพูดออกมาก่อนจะปิดปากตัวเอง
“เมื่อตอนนั้น? อะไร!!”
ซีหรี่ตาลงถาม
“..........”
ธันย์ส่ายหน้าโดยไม่ตอบอะไร
ดูก็รู้ว่าทั้งสองคนคบกันแล้ว
“สวัสดีทุกคน!!”
ไบร์ทเดินมากับหญิงสาวอีกคน
แล้วทักทายอย่างสดใส
“สวัสดีค่ะ”
วิวที่เดินมากับไบรท์
ทักทายทุกคนตามมารยาท
“ใครเอ๋ย?”
ทิวที่เดินแอบมาจากอีกทาง
ก็ปิดตามีอาร์แล้วถาม
“ก็ต้องเป็นที่รักของหนูอยู่แล้วสิ”
มีอาร์เลื่อนมือทิวลงแล้วหันไปตอบ
“อื้อ!!น่ารักที่สุดเลย”
ทิวบีบแก้มมีอาร์
โดยไม่สนใจสายตารอบข้างที่มองอยู่
“ให้ตายสิ!!ทำไมมีแค่ฉันคนเดียวนะ”
ธันย์บ่นพึมพำ
ทำให้ทุกคนหันไปสนใจเขาแทน
“อะไร? ฉันพูดอะไรผิดหรือไง
ดูพวกนายสิมีคู่กันหมดแล้ว”
ธันย์บ่นกระปอดกระแปด
ทุกคนมองหน้ากัน
ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
ธันย์ผู้น่าสงสารก็ทำหน้าหงอยๆ
แล้วอยู่ๆ ก็นึกถึงยุนขึ้นมาได้
“ไม่สิ!! เจ้ายุนก็คงจะยังโสดอยู่แน่ ๆ”
ธันย์พูดด้วยรอยยิ้ม
“ไง!! ทุกคน
มายืนทำอะไรกันอยู่ตรงนี้”
คนที่ธันย์เพิ่งจะพูดถึงไป
ก็ทักทายขึ้นทันที
แต่ที่น่าแปลกใจคือ.....
เขาเดินจูงมือมาด้วยกันกับหญิงสาวแปลกหน้า
ซึ่งไม่ใช่จูเลีย
“..........”
ไอยูแล้วซีมองหน้ากัน
ก่อนหน้านี้ยุนกับจูเลียมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก
แต่ทำไมถึง?
“อ๋อ!!นี่แฟนฉัน...
ชื่อเอวาเป็นรุ่นน้องคณะการแสดง”
ยุนแนะนำหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ เขา
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร
“ไม่นะ แม้แต่คนที่ยุ่งจนไม่มีเวลานอน
ก็มีแฟนแล้ว”
ธันย์รู้สึกตกต่ำมากกว่าเดิม
แต่คราวนี้ไม่มีใครหัวเราะออกมา
ซีคิดว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับยุนและจูเลีย
ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาแน่ๆ
ไม่งั้นยุนที่ลุ่มหลงจูเลียขนาดนั้น
จะมาแนะนำแฟนใหม่ได้ยังไง?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
แล้วคนที่ไม่เคยหยุดหรือขาดงาน
กลับไม่มาทำงานช่วงสัปดาห์สุดท้าย
ก่อนจบฝึกงานมันแปลกมาก!!
แต่เขาก็ไม่อยากที่จะ
ก้าวก่ายชีวิตของเพื่อนมากเกินไป
เขาจะรอจนกว่ายุนจะเล่าเอง
เพราะถ้ามีเรื่องที่ยุนไม่อยากเล่าเขาก็จะไม่ปริปาก
ส่วนใหญ่เมื่อเขาพร้อมเขาก็จะมาเล่าเอง
....................
หลังจากนั้น
ชีวิตในมหาลัยก็สดใสและวุ่นวาย
เหมือนที่เคยๆ เป็น
ผ่านไป 1 สัปดาห์
ยุนก็เดินหน้าเคร่งเครียด
ตรงไปหาซีและไอริสที่โรงอาหาร
“ทำไงดี”
ยุนพูดขณะนั่งลงอย่างเร่งรีบ