สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 18 กลุ่มกั๋วเถา

"งั้นก็ได้ ถ้าเกิดมีอันตรายอะไรขึ้นมา คุณต้องรีบหนีไปนะ"

ฉู่เมิ่งเหยาหันไปมองเซียวเฉิน แล้วพูดกับเขาตรง ๆ

ยังไงซะ ครั้งนี้อาจจะยุ่งยากมากก็ได้

และฉู่เมิ่งเหยาก็ไม่อยากให้เ๱ื่๵๹แบบนี้ไปรบกวนเซียวเฉิน

แต่จริง ๆ แล้ว ในใจของเซียวเฉินไม่ได้คิดว่าเ๱ื่๵๹พวกนี้จะเป็๲ปัญหาอะไรเลย

"กลุ่มกั๋วเทา ดูน่าสนใจไม่เบาเลยนี่"

เวลานี้ เซียวเฉินเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังป้ายที่อยู่ไกล ๆ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา

ฉู่เมิ่งเหยากลัวจนตัวสั่น แต่ตอนนี้ เธอกลับพบว่าเซียวเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแค่ไม่กังวล ท่าทางสบาย ๆ ของเขายังดูเหมือนแค่มาเดินเล่นที่นี่เฉย ๆ

"เซียวเฉิน คุณไม่กลัวเลยจริง ๆ เหรอ?"

ฉู่เมิ่งเหยารู้ชื่อของเซียวเฉินแล้ว จึงเอ่ยถามเขา

พอฉู่เมิ่งเหยาพูดจบ เซียวเฉินก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดกับเธอตรง ๆ ว่า "ไม่กลัวหรอก พวกนี้มีอะไรน่ากลัวเล่า"

เซียวเฉินพูดจริง ๆ เขาเคยเจออะไรที่อันตรายยิ่งกว่านี้มาแล้ว

แต่ไม่เคยมีอะไรที่จะมาคุกคามเซียวเฉินได้เลยสักครั้ง

"อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากเ๱ื่๵๹อื่นแล้ว คุณยังเก่งมากจริง ๆ การได้อยู่เคียงข้างคุณแล้ว ก็เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ไม่เลวเลยนะ!"

ตอนนี้ ฉู่เมิ่งเหยาค่อย ๆ เชื่อในสิ่งที่เซียวเฉินพูดแล้ว บางทีครั้งนี้อาจจะได้รับความช่วยเหลือพอสมควรจริง ๆ

เซียวเฉินยิ้มเบา ๆ "อืม ถึงตอนนั้น ปล่อยให้ผมจัดการเอง!"

เมื่อได้ยินเซียวเฉินพูดแบบนี้ ฉู่เมิ่งเหยาดูเหมือนจะให้การสนับสนุนอย่างมาก พยักหน้าให้อีกฝ่ายอย่างไม่หยุด ตกลงในทันที

จริง ๆ แล้ว เซียวเฉินอยากรู้มากว่า ต่อจากนี้ควรจะแก้ปัญหาเหล่านี้อย่างไรกันแน่

ในตอนนี้ เซียวเฉินกับฉู่เมิ่งเหยามาถึงที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของกลุ่มกั๋วเถาแล้ว

"มาทำอะไร?"

ผู้หญิงที่มีรูปร่างดีคนหนึ่งที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าของกั๋วเถา เงยหน้ามองพวกเขาและถามขึ้น

เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ เซียวเฉินพูดตรง ๆ ว่า "ผมมาหาประธานบอร์ดของพวกคุณ!"

"หาประธานบอร์ดของเรา คุณได้นัดหมายไว้หรือเปล่า?"

ตอนนี้ ผู้หญิงตรงหน้าถามขึ้นมาอย่างไม่สนใจไยดี

เซียวเฉินมองไป พลางพูดเบา ๆ ว่า "ขอโทษครับ ผมไม่ได้นัดไว้จริง ๆ"

"งั้นต้องขออภัยด้วย ประธานบอร์ดของเราไม่อยู่!"

ผู้หญิงตรงหน้าพูดกับเซียวเฉินตรง ๆ

ฉู่เมิ่งเหยาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอบคุณ๼๥๱๱๦์ที่เขาไม่อยู่

ในเมื่อเขาไม่อยู่ เธอก็สามารถพาเซียวเฉินออกไปจากที่นี่ได้

แต่ในขณะที่ฉู่เมิ่งเหยากำลังคิดแบบนี้อยู่ เซียวเฉินที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ้มเล็กน้อย

"ฮ่า ๆ ไม่อยู่หรอกเหรอ ถ้าไม่อยู่จริง ๆ ก็ไม่เป็๲ไรหรอก ผมรอเขาที่นี่ได้!"

เซียวเฉินพูดจบก็เดินตรงไปข้างหน้า

ขณะที่เซียวเฉินกำลังเดินไปข้างหน้า พนักงานต้อนรับสาวคนนี้ก็รู้สึกไม่พอใจมาก

"คุณเข้าไปข้างในไม่ได้"

ล้อเล่นอะไรกัน ต้องรู้ไว้ว่า ‘หลี่กั๋วเถา’ กำลังจัดการเ๱ื่๵๹ใหญ่อยู่ข้างบน

ถ้าหากว่าตอนนี้มีคนบุกรุกเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ผลที่ตามมาจะเป็๲อย่างไรนั้นก็เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

เพียงแต่เมื่อเห็นแบบนี้ พนักงานต้อนรับก็ชะงักและเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มองไปที่คนตรงหน้า

เมื่อเห็นดังนี้ เซียวเฉินก็ยิ้มอีกครั้ง "รีบไปเร็ว"

พอเซียวเฉินพูดแบบนี้ ฉู่เมิ่งเหยาก็เข้าใจได้อย่างแน่นอน จึงเร่งฝีเท้าเดินไปที่ไกล ๆ

และตอนนี้ เซียวเฉินก็วิ่งตามไปด้วย

พนักงานต้อนรับเห็นฉากนี้ก็รู้ว่าตัวเองต้องเดือดร้อนแน่ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทร แล้วพูดกับปลายสายว่า "ระวังคนที่ชั้นบนหน่อย มีคนขึ้นไปแล้ว!"

ถ้าเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดาทั่วไปก็อาจจะไม่เป็๲ไร

แต่ถ้าหากว่าเกิดมีเ๱ื่๵๹อะไรขึ้นมาจริง ๆ ละก็ เ๱ื่๵๹นี้ก็จะกลายเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่โต ไม่มีทางปิดบังได้เลย

ดังนั้นในตอนนี้ วิธีการของพนักงานต้อนรับนั้นถูกต้องแล้ว

ส่วนข้างกายเซียวเฉินนั้น ฉู่เมิ่งเหยาเงยหน้ามองไปที่เขา "เมื่อครู่ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ แต่พวกเราในสภาพแบบนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ"

"ไม่เป็๲ไรหรอก พวกเขาชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่ให้พวกเราเข้าไป ถ้าพวกเราไม่ทำให้พวกเขาเห็นบ้าง พวกเขาคงคิดว่าพวกเราไม่สำคัญอะไรหรอก!"

ตอนนี้ สายตาของเซียวเฉินหดเข้ามา ดวงตาขยับเล็กน้อย เผลอมองมาข้างหน้าโดยไม่ทันคิด

พร้อมกับที่ความสนใจของเซียวเฉินเปลี่ยนไปข้างหน้า ใบหน้าของเขายิ่งปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

"ดูเหมือนว่า ต่อจากนี้พวกเขาคงไม่ค่อยอยากต้อนรับพวกเราสักเท่าไหร่นะ!"

คำพูดของเซียวเฉินทำให้ฉู่เมิ่งเหยางุนงงในใจ

"คุณเห็นได้ยังไงกัน?"

ฉู่เมิ่งเหยาพูด แต่เซียวเฉินกลับไม่ได้อธิบายเ๱ื่๵๹นี้

จริง ๆ แล้ว เซียวเฉินไม่ได้เห็น แต่ได้ยินจากเสียงฝีเท้าของคนพวกนี้ต่างหาก

แน่นอนว่า ตอนนี้ปัญหาที่เกิดขึ้น จริง ๆ แล้วเซียวเฉินก็ไม่ค่อยสะดวกที่จะพูดอะไรมากนักที่นี่

เมื่อมองไปไม่ไกลนัก มีคนสิบกว่าคนถือกระบองไฟฟ้ากำลังเดินมาทางพวกเขา

คนที่เดินนำรูปร่างใหญ่โต ถือกระบองไฟฟ้าในมือ ยื่นมือชี้ไปที่เซียวเฉิน "เด็กน้อย เมื่อกี้นายเป็๲คนบุกเข้ามาใช่ไหม?"

แต่พอพูดจบประโยค เซียวเฉินกลับแสดงท่าทีสบาย ๆ มาก

"ใช่แล้ว ฉันเองไงล่ะ ที่นี่เป็๲สถานที่สำคัญอะไรด้วยเหรอ ฉันเข้ามาดูไม่ได้เหรอ?"

เซียวเฉินในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจอะไรมากนัก ซึ่งยิ่งทำให้พวกคนตรงหน้ารู้สึกโมโหมากขึ้นไปอีก

"หัวหน้า จะพูดอะไรมากกับเด็กนี่ทำไมกัน?"

เมื่อได้ยินแบบนั้น คนตรงหน้าก็พยักหน้า มือถือกระบองไฟฟ้าฟาดลงบนหัวของเซียวเฉินอย่างแรง

หากกระบองไฟฟ้าลงมา ผลที่ตามมาจะเป็๲อย่างไร ก็พอจะคาดเดาได้

แต่ในตอนนี้ ก่อนที่กระบองไฟฟ้าจะถึงเซียวเฉิน กลับเตะใส่คนตรงหน้าอย่างแรงทันที

ครั้งนี้ คนตรงหน้าลอยกระเด็นออกไป ล้มลงบนพื้นอย่างหนัก

"หัวหน้า คุณไม่เป็๲ไรใช่ไหม?"

คนข้าง ๆ เข้ามาประคองคนคนนั้นถามขึ้น

ส่วนคนคนนั้นกุมท้องของตัวเอง อดกลั้นหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วพูดว่า "จัดการมัน!"

คนพวกนั้นพยักหน้า สายตาจับจ้องไปที่เซียวเฉินแล้วพุ่งเข้ามาทันที

ฉู่เมิ่งเหยาที่เห็นคนพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน จึงดึงเซียวเฉินและตั้งใจจะจากไป

แต่ตอนนี้เซียวเฉินยืนอยู่ตรงหน้าและโบกมือ "ไม่เป็๲ไร ไม่ต้องห่วง พวกลูกน้องพวกนี้ ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมหรอก!"

เมื่อเซียวเฉินพูดจบ ฉู่เมิ่งเหยาก็ชะงักไปชั่วขณะ

คำพูดของเซียวเฉินเป็๲เ๱ื่๵๹จริงเหรอ?

แต่ตอนนี้ เมื่อเซียวเฉินเงยหน้ามองไปข้างหน้า เขากลับหัวเราะขึ้นมาทันใด "ฮ่า ๆ ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันต้องอบอุ่นร่างกายให้ดีซะแล้ว!"