ตอนที่82 Memories2
วลีศักดิ์สิทธิ์ประหารเทพ!
เสียงทรงอำนาจดังออกมาจากร่างเงาฉับพลันแท่นประหารได้ปรากฏขึ้น ก่อนโซ่อักขระสีทองนับร้อยนับพันเส้นจะรัดพันร่างฉยงฉีแล้วลากดึงไปตรึงยังแท่นประหาร
ช่วงเวลาที่ฉยงฉีถูกตรึงร่างอักขระนับไม่ถ้วนได้หลอมรวมกันเป็นใบมีด แผ่กลิ่นอายสังหารน่าหวาดหวั่นหากสิ่งมีชีวิตธรรมดาสามัญมองจะต้องตกตายทั้งกายและวิญญาณ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฉยงฉีส่งเสียงร้องคำรามผ่านลำคอมันเชิดหน้ามองใบมีด กลิ่นอายอัปมงคลพวยพุ่งออกจากร่าง
ชวิ้ง!
ตัวตายตัวแทน!
พลังอัปมงคลก่อตัวเป็นฉยงฉีอีกตัวหนึ่งซึ่งเป็นวินาทีเดียวกับใบมีดตัดผ่านลำคอของฉยงฉี
ฉวัะ!
ใบมีดตัดผ่านลำคอแยกศีรษะกับลำตัวของฉยงฉีออกจากกัน ฉับพลันสิ่งที่ถูกตัดกลับกลายเป็นพลังอัปมงคลที่พุ่งกลับคืนสู่ร่างฉยงฉีที่เป็นอิสระ
“คิดรึว่าจะหนีรอด?” ร่างเงาแค่นเสียงเย็น ความโกรธแค้นในน้ำเสียงถูกแฝงไว้อย่างล้ำลึก
“ข้าสู้เจ้าไม่ได้...และเจ้าไม่มีวันเอาชีวิตข้าได้เช่นกัน”ฉยงฉีกล่าวอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นหมอกสีม่วงดำ
“อยู่ในดินแดนอักขระแล้ว...ก็จงอยู่ตลอดไป”ร่างเงาใช้พลังมหาศาลควบรวมอักขระนับล้านตัวที่ไม่ซ้ำกันเป็นกรงขังครอบคลุมทั้งดินแดน
พลิกชะตา!
ฉยงฉีใช้วิชาลึกลับบางอย่างเมื่อไปถึงสุดขอบเขตกรงขังมันเปลี่ยนพื้นที่เล็ก ๆ ให้ย้อนกลับไปเป็นอักขระ
“อย่าได้ฝัน”เสียงร่างเงาดังมา ชั่วอึดใจอักขระกลับเป็นกรงขังอีกครั้ง
“เจ้าบังคับข้า...ให้ใช้พลังดั้งเดิม!” เสียงฉยงฉีดังก้อง
ไม่กี่อึดใจแรงสั่นสะเทือนรุนแรงได้เกิดขึ้นในดินแดนอักขระพริบตาเดียวกลิ่นอายอัปมงคลพวยพุ่งไปทั่วสารทิศอักขระบางส่วนยังถูกพลังอัปมงคลกลืนกิน
หอเซียนหมื่นอักษร!
ตึงตึง ตึง!
อักขระควบรวมกันเป็นหอคอยสีทองส่องสว่างสูงเสียดฟ้ามองเห็นไม่ปลายยอดกดทับร่างฉยงฉีที่กำลังแปรเปลี่ยนไปจากเดิม
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงคำรามฉยงฉีดังก้องหอคอยสีทองส่องสว่างสั่นไหวรุนแรง กลิ่นอายอัปมงคลพวยพุ่งออกมาจากด้านล่าง
แกร๊ก!
ไม่กี่อึดใจฐานหอคอยสีทองส่องสว่างพลันเกิดรอยร้าวขึ้น ก่อนรามขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็วด้วยพลังอัปมงคล
อับโชคไร้วาสนา ชะตาขาดสะบั้น
ไร้รุ่งเรืองสิ้นโชติช่วง มงคลทั้งปวงดับสูญ
เขตแดนอัปมงคล!
เปรี้ยงงงงงงงงง
หอคอยถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ อักขระกลายเป็นผุยผง กลิ่นอายอัปมงคลกลืนกินดินแดนอักขระ แล้วเข้าไปพัวพันร่างเงา
ในชั่วพริบตาร่างเงาที่ได้เปรียบกลับกลายเป็นเสียเปรียบฉยงฉี
“ข้าทุ่มสุดตัววันนี้แกต้องตาย ไอ้ตัวเดนนรก ฉยงฉี!!!”เสียงแผดร้องของร่างเงาดังก้องไปทั่วสารทิศ กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวสลายพลังอัปมงคลของฉยงฉีที่อยู่ใกล้ตัวไปทั้งหมด
“ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ไล่ล่าสังหารข้า หลายยุคสมัยไม่มีใครเคยกล้าทำ” ฉยงฉีปลดปล่อยพลังอัปมงคลเข้มข้น
ร่างพยัคฆ์สีดำทมิฬมีลวดลายสีม่วงเพิ่มขึ้นปีกที่ถูกแยกออกจากร่างยังงอกกลับคืนมาในไม่กี่ลมหายใจหางอัดแน่นไปด้วยความชั่วร้ายยาวขึ้นเป็นเท่าตัวเขาสีม่วงดำขยายใหญ่พร้อมกับร่างกาย ใบหน้ายังดุร้ายเป็นเท่าทวี
“ตายซะ”ร่างเงาขยายใหญ่ ทั่วร่างเปล่งแสงสีทองดุจเทพเซียนพุ่งตัวเขาหาฉยงฉีพร้อมอักขระกล้าแกร่งนับไม่ถ้วนที่รวมตัวกันกลายเป็นกระบี่สีทองเล่มใหญ่ยิ่งกว่าขุนเขา
ฉยงฉีปลดปล่อยพลังอัปมงคลที่แทรกซ้อนไปกับความชั่วร้ายชั่วพริบตาพลังของมันได้ควบรวมกันกลายเป็นทะเลสายฟ้าแห่งความอัปมงคลสีดำทมิฬ เพื่อต้านรับกระบี่
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง
เกิดการปะทะรุนแรงจนทุกสิ่งต่างสั่นไหวไปหมดทั่วพื้นที่ในรัศมีที่พลังทั้งสองไปถึงถูกทำลายย่อยยับ ห้วงมิติฉีกขาด
วุ่งวั่งวุ่งวั่ง....
แสงสว่างวูบวาบปรากฏขึ้นอีกสองสามครั้งเหลือทิ้งไว้เพียงพลังสองสายปะทะกันคล้ายไม่มีวันจบสิ้น
.
.
.
.
ณพื้นที่อันเต็มไปด้วยความงดงามของธรรมชาติ
ที่ใดสักแห่งในพื้นที่นั้น
ชายคนหนึ่งในชุดโบราณดุจเทพเซียนนั่งลูบขนแมวป่าสีทองที่นอนขดตัวอยู่บนตักเขาสายตาจ้องมองไปยังเนินดินที่มีก้อนหินสลักปักอยู่ด้านหน้าห่างออกไปหลายเมตร
บนก้อนหินนั้นสลักอักษรโบราณเก่าแก่ยากเข้าใจแต่ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นหลุมฝังศพของใครสักคนหนึ่งไม่ผิดเพี้ยนอย่างแน่นอน
“เสี้ยววันดุจพันปีไม่มีเจ้าเคียงกาย โลกอันแสนวุ่นวาย ล้วนกลายเป็นว่างเปล่า” ชายหนุ่มถอดถอนลมหายใจน้ำเสียงเศร้าโศกหวนคิดถึงคะนึงหา ฝ่ามือขวาลูบไล้ขนสีทองของแมวป่าบนตักแผ่วเบา
“ชีวิตของเราไม่ต่างกันนักนางเสียสละเพื่อช่วยข้า แม่ของเจ้าเสียสละเพื่อช่วยเจ้า”ชายหนุ่มถอดถอนลมหายใจอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้มือซ้ายช้อนตัวแมวป่าขนสีทองมาอยู่ในอ้อมแขนก่อนจะลุกขึ้นจากก้อนหินที่นั่งอยู่
ชายหนุ่มเดินไปหยุดตรงหน้าก้อนหินสลักไม่ทันไรดวงตาเขาได้มีน้ำสีใสไหลออกมาเป็นสาย
หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นใส่ร่างแมวป่าขนสีทองบ้างก็หยดลงสู่ผืนดิน แต่น้ำตาเหล่านั้นคล้ายภาพลวงตาไม่นานมันก็กลายเป็นละอองสีทองสลายหายไป
วันเวลาเคลื่อนผ่านไปวันแล้ววันเล่าไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด ชายหนุ่มยังคงยืนหลั่งน้ำตาอยู่เช่นนั้นแมวป่าขนสีทองก็นอนอยู่ในอ้อมแขนไม่จากไปไหนแต่เหมือนไม่มีสิ่งใดกระทบร่างของชายหนุ่มและแมวป่าขนสีทองได้
“เจ้าเคยบอกว่าอย่าเสียเวลาเปล่าปล่อยความเสียใจไหลไปตามสายลม” ชายหนุ่มพึมพำเขาแหงนหน้ามองท้องฟ้ากว้างใหญ่ไม่คุ้นตา แล้วพึมพำอีกครั้ง
“ชีวิตข้าไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายได้สืบทอดมรดกโบราณ ได้พบเจ้าคนที่ข้ารักสุดหัวใจเป็นคนแรกในชีวิตสุดท้ายกลับต้องเสียเจ้าไปและไม่นานมรดกโบราณคงถูกผนึก สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำเลือนราง”
“ข้าใกล้มาถึงขีดจำกัดแล้วยื้ออยู่ต่อไปคงไม่ไหว ข้าทำได้เพียงเก็บเจ้าไว้ในความทรงจำ รอวันที่ข้าสำเร็จวิชาในสภาวะไร้ตัวตนและชะตาลิขิตเป็นใจข้าจะกลับมาหาเจ้าอีกครั้งพร้อมหัวของฉยงฉีเพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณ” ชายหนุ่มกล่าวน้ำเสียงเขาดูเลื่อนลอยไม่ชัดเจน แต่โศกเศร้าไม่เสื่อมคลาย
“เจ้าทองที่เหลือต้องรบกวนเจ้าแล้วข้าใช้วิชาคงสภาพร่างนางไว้ ไม่รู้จะคงอยู่ได้นานถึงตอนนั้นหรือไม่”ชายหนุ่มก้มหน้าลงคล้ายกำลังบอกกับแมวป่าขนสีทองในอ้อมแขน
“ไว้พบกันใหม่เมื่อข้ากลับมาอีกครั้ง” สิ้นเสียงชายหนุ่ม คล้ายมีสายลมอ่อนสายหนึ่งพัดผ่าน
หวิ้ว~
แมวป่าขนสีทองกระโดดออกจากอ้อมแขนชายหนุ่มมันเปลี่ยนร่างเป็นพยัคฆ์สง่างามตัวหนึ่ง พุ่งตัวไปอยู่ด้านหลังชายหนุ่มที่กำลังหงายหลังพร้อมกับชุดดุจเทพเซียนกำลังสลายหายไปจนเหลือแต่ร่างกายเปลือยเปล่า
หนุบ!
พยัคฆ์ใช้ข้างลำตัวรับร่างชายหนุ่มที่นอนหลับไม่ได้สติไว้อย่างแผ่วเบาก่อนใช้พลังลึกลับนำร่างชายหนุ่มที่นอนไม่ได้สติมาไว้บนหลังจากนั้นก็ขยายร่างใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายพาชายหนุ่มไปจากที่แห่งนี้
.
.
.
.
ภายในห้วงจิตวิญญาณของเลน่า
ความทรงจำของใคร?
ทำไมฉันถึงรู้สึกเศร้า?
หรือฉันกลายเป็นลูกแมวตัวนั้นไปแล้ว!?
ที่นั่นคือที่ไหน?
ทำไมฉันถึงรับรู้บรรยากาศและความรู้สึกได้?
การตัดแต่งพันธุกรรมล้มเหลว? ฉันตายหรอ?!
“อย่าคิดมากไป”เสียงน่ารักสายหนึ่งดังขึ้น
ใคร? นั่นเสียงใคร?
แม๊วววววววววววววววว
เสียงของอันแสนสดใสของลูกแมวดังก้อง
ความมืดมิดทั้งหมดแปรเปลี่ยนไปเป็นสถานที่อันเต็มไปด้วยธรรมชาติที่มีก้อนหิน หินสลักและหลุมศพ
ไม่ทันไรร่างของลูกแมวขนสีทองได้ปรากฏตัวขึ้นก่อนร่างเลน่าจะปรากฏขึ้นตรงหน้าลูกแมวขนสีทอง
“ที่นี่คือ!?” เลน่าหันมองไปรอบด้าน ทุกสิ่งเหมือนภาพฝันเสมือนจริงที่เธอเคยเห็น
“ความทรงจำของข้าเองแง๊ว!” เสียงคุ้นหูเลน่าดังขึ้นมา เธอหันมองไปยังลูกแมวขนสีทองด้วยความตกใจเล็กน้อย
“มาจากเผ่าพันธุ์ไหนกัน”เลน่าอุทาน ไม่ใช่ว่าเธอตกใจที่เห็นลูกแมวพูดได้ เธอตกใจที่อยู่ ๆเสียงก็ดังขึ้นมาต่างหาก
“ข้าคืออสูรแห่งโชคชะตาแง๊ว!” ลูกแมวขนสีทองแนะนำตัวเอง
“ฉันเลน่า”เลน่าแนะนำตัวเธอพร้อมกับย่อตัวลง
“ฉันตายแล้วหรอ”เลน่าถามคำถามที่คาใจเธอออกมา ลูกแมวขนสีทองเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ
“บอกแล้วอย่าคิดมากไปที่นี่คือส่วนหนึ่งของความทรงจำของข้า แง๊ว!”
“แต่ฉันเชื่อไม่ลง”เลน่าตอบกลับในทันที
“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเหมือนโชคชะตาเราจะเชื่อมถึงกัน ตามมาสิ” ลูกแมวขนสีทองเดินตรงไปยังหินสลักเลน่าลุกขึ้นยืนและตามลูกแมวขนสีทองไป
ลูกแมวขนสีทองนั่งลงตรงหน้าหินสลักเลน่าที่เดินตามมาก็ได้ยินเสียงลูกแมวขนสีทองบอกบางอย่าง
“เรื่องทั้งหมดที่เจ้าเห็นเป็นความทรงจำของข้าในมุมมองของข้า ที่เจ้าเห็นได้ เพราะมีโชคชะตาเชื่อมถึงกัน เมื่อเรามีโชคชะตาเชื่อมถึงกันข้าจะให้เจ้าเห็นทุกอย่าง แง๊ว!”
สิ้นเสียงลูกแมวขนสีทองลูกแมวขนสีทองได้กลายเป็นลูกแสงพุ่งเข้าไปกลางหน้าผากเลน่า
วูบ!
ทันทีที่ลูกแสงหายเข้าไปกลางหน้าผากภาพเริ่มต้นชีวิตของลูกแมวขนสีทองได้ไหลผ่านไปต่อเนื่องเริ่มตั้งแต่เกิดใช้ชีวิตอยู่กับแม่ นอนอาบแสงตะวันและแสงจันทราทุกวันพบเจอเพื่อนรักสามสหายวิ่งเล่นไปทั่วสารทิศ
ความทรงจำภาพ เสียง ความรู้สึกต่างชัดเจนเหมือนประสบพบเจอกับตัวเอง
กระทั่งเลน่าได้เห็นความทรงจำลูกแมวขนสีทองพบกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฉยงฉีปรากฏตัวสร้างความพินาศไปทั่วสารทิศ แมวป่าลายเมฆ แมวป่าลายขาวและแมวป่าลายดำได้รับบาดเจ็บสาหัส
หลังจากนั้นลูกแมวขนสีทองได้ฝืนเปลี่ยนร่างเป็นราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายจู่โจมฉยงฉีและลากร่างฉยงฉีไปต่อสู้ให้ห่างไกลจากแมวป่าทั้งสาม
ระหว่างกำลังสู้กับฉยงฉีอยู่นั่นเองร่างคนผู้หนึ่งในชุดดุจเทพเซียนอุ้มร่างไร้ชีวิตผ่านมา
ร่างนั้นหยุดช่วยเหลือแมวป่าทั้งสามและฝากร่างไร้ชีวิตให้พวกมันดูแลก่อนจะเข้าไปต่อสู้กับฉยงฉี
ทุกการกระทำอยู่ภายใต้จิตรับรู้ของราชาพยัคฆ์แสนดุร้ายที่เกิดจากดวงตาที่สาม
หลังจากต่อสู้กันจนฟ้าถล่มดินทลายฉยงฉีได้หลบหนีไป ส่วนร่างในชุดดุจเทพเซียนไม่อาจไล่ตามต่อ จึงเลือกเข้าช่วยรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสของลูกแมวขนสีทองเนื่องด้วยอาการบาดเจ็บรุนแรงถึงจิตวิญญาณ แม่ของลูกแมวขนสีทองได้เสียสละตัวเองเพื่อรักษาลูกและถ่ายทอดทุกสิ่งอย่างให้ก่อนจะสลายหายไป
เลน่าเห็นภาพเหล่านี้ในใจเธอเกิดความเศร้าหมอง แต่พอได้เห็นฉากชายหนุ่มในชุดดุจเทพเซียนกำลังทำหลุมฝังศมด้วยสองมือเธอยิ่งรู้สึกเศร้ายิ่งกว่า แม้ว่าเธอจะไม่เห็นหน้าแต่ความรู้สึกและน้ำเสียงที่ถูกถ่ายทอดออกมาล้วนล้ำลึกถึงแกนกลางของจิตใจ
พอร่างบอบบางถูกกลบฝังเสร็จสิ้นชายหนุ่มในชุดดุจเทพเซียนได้มานั่งไว้ทุกข์กับลูกแมวขนสีทอง ก่อนจะกล่าวถ้อยคำตามที่เธอเคยได้เห็นทุกอย่างไปก่อนหน้านี้
จากนั้นก็เป็นลูกแมวขนสีทองได้แปลงร่างเป็นพยัคฆ์ตัวใหญ่พาร่างเปลือยเปล่าไปยังพื้นที่โล่งแห่งหนึ่งพร้อมกับทิ้งแท่งสัญญาณบางอย่างไปข้างตัว
ภาพสุดท้ายที่ลูกแมวขนสีทองเห็นเป็นชายหนุ่มถูกอะไรบางอย่างขนาดใหญ่พาตัวไปจากสถานที่แห่งนี้
เมื่อภาพทั้งหมดจบลงเลน่าเดินไปใกล้หินสลัก คราวนี้เธอเข้าใจภาษาโบราณที่อยู่บนนั้นทุกถ้อยคำ
อาลัยแด่ ซูเมิ่ง(淑梦)
ขอให้เจ้าพักผ่อนอย่างสงบ
ผู้สร้าง ชุนชิว(春秋)
รักตราบฟ้าดินสลาย
เป็นตายไม่แยกจาก
คงอยู่ตลอดไปชั่วนิจนิรันดร์
เลน่ากำลังใช้มือเอื้อมไปยังหินสลักฉับพลันเธอเห็นดวงวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งมองมาที่เธอ สายตาที่จ้องมองมาเหมือนกับมองพี่น้องใกล้ชิดรอยยิ้มหวานและความจริงใจชวนให้รู้สึกสนิทเพียงจ้องมอง
ไม่นานทุกอย่างที่เลน่าเห็นได้กลับกลายเป็นมืดสนิทสติรับรู้ทุกอย่างของเธอค่อยเลือนราง ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงหวานใสก่อนหมดสติรับรู้
รบกวนเจ้าแล้วน้องสาว!
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
5.95M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
