ค่ำคืนยังคงอยู่ เสียงนกร้องจากที่ไกลๆ ดังขึ้น เสียงร้องโหยหวนของพวกมัน ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง พวกมันยังคงอยู่ที่นอกกำแพงชั้นนอกนั่น รวมตัวเหยียบกันไปมา เพื่อให้ปืนขึ้นมาได้ แต่จำนวนน้อยเกินไป เพราะกำแพงเพลิงยังคงอยู่ ตอนนี้พวกเราได้พักเบรกแล้วล่ะคะ
ตึก ตึก ตึก เสียงเดินเบาๆ ดังในความมือ พร้อมแสงสลัวๆ
“ทุกคน…เหนื่อยกันน่าดูเลยนะคะ”
“ใช่ ก็อยู่กันมาทั้งวันแล้วนี่นา”
“แถมยังเจอเ้าตัวไม่ปกตินั่นอีกนะคะ”
“อืม…มันแกร่งจริงๆ”
ฉัน เดินไปคุยไปกับ พันตรีอาเซเลียอยู่กำลังจะไปยังสถานีพยาบาลค่ะ
“เดี๋ยวไปหาอาหารทานกันไหมคะ? พันตรีอาเซเลีย”
“อาหารเหรอ…อ่า ใช่ แล้วไหนพิทซูกี้?”
“เอิ่ม…ไม่มีหรอกค่ะ พันตรีอาเซเลีย”
บอสแสดงสีหน้าผิดหวังมากออกมา สายตาเหมือนเด็กน้อยที่ทำไอศกรีมตกลงพื้นหลังจากซื้อได้สองนาที
“งั้นเหรอ…”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลีย โค้งลงแบบหมดแรงต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ แต่วัตถุดิบ มันไม่มีจริงๆ ค่ะ แล้วที่พูดไปนั่น ก็แค่เปรียบเปรยเองค่ะ ย่างสดพวกมันเท่านั้นเอง
ตึก ตึก ตึก หลังจากเดินมาได้สักพัก ตอนนี้พวกเราอยู่หน้าสถานพยาบาลแล้วค่ะ
“โอ้…พันตรีอาเซเลีย เมอร์เทิล มาด้วยเหรอ”
ร้อยโทโรวัน เปิดประตูสถานีพยาบาลสวนมาพอดี
“ค่ะ มาดูคนที่าเ็เหมือนกันเหรอคะ โรวัน?”
“...ใช่ งั้นฉันกลับก่อนละกัน จะไปคอยสอดส่องให้”
“...”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียสงบนิ่งเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง
ฉันเปิดประตูเข้าไป แล้วภาพที่ปรากฏก็คือ…
กลิ่นของยาที่เป็เอกลัษณ์ลอยเข้าจมูก กลิ่นเหมือนโรงพยาบาล แต่ดูดิบเถื่อนกว่า อุปกรณ์การแพทย์มากมาย ขวดยาทั้งหลายหล่นบนพื้นเต็มไปหมด มีถุงในเล็กๆ ที่ใส่อุปกรณ์ใช้แล้ว ทั้งเข็มฉีดยาต่างๆ มีดหมอที่หัก และ…ถุงสีขาวยาว ถูกพันด้วยเชือก ตรง่บนกะใหญ่กว่า่ล่างเล็กน้อย มี…เป็ร้อยๆ ห่อ…
“อ้าว…อาเซเลีย มาด้วยหรอ…”
“คุณหมอเซเช็น (Seshen) ”
มีคนๆ หนึ่ง กำลังยืนอยู่ ในมือขวามีมีดผ่าตักอยู่ และมือซ้ายมีเลื่อยตัดกระดูกอยู่ เป็ผู้หญิงดูสูงวัยพอสมควร แต่ไม่แก่ ไม่เหี่ยวย่นเลย มีผมม้วนๆ เหมือนที่พวกลูกคุณหนูชอบทำกัน ยาวลงมาถึงเข่าเห็นจะได้ มีสีชมพูคล้ายนกฟลามิงโก้ ดวงตาสีเขียวซีด ท่าทางเหมือนอดนอน มีขนที่เป็ของเวโลซีแรปเตอร์สีเทาๆ ยาวขึ้นมา พร้อมกับหางมีขนที่ยาวเรียว แต่เปอะเปื้อน ใส่ชุดกราวยาวเลยขาลงไปกอง กับพื้นสีแดง…แดง…
“คุณหมอเซเช็น คนาเ็เป็อย่างไรบ้างคะ?”
“คนเจ็บที่หายดีแล้ว…อยู่ด้านนอกน่ะนะ”
“งั้นเหรอ”
โอ้ รู้สึกดีที่ได้ยินอย่างนั้นเลยค่ะ คนาเ็หายดีกันแล้ว เย้
“พื้นนี่…”
“ขอโทษทีนะ…ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย…พอดี คนไข้เยอะไปหน่อย”
ก็จริงค่ะ หน่วยแพทย์นี้ มีน้อยมากๆ เลยค่ะ ที่ปราสาทนี้ มีเสนารักษ์แค่ราวๆ สามสิบคนเองค่ะ พวกเราส่งไปช่วยเมืองอื่นนี่นะ
“แล้วนี่…มาเอายาอะไรหรือเปล่า…?”
“ขอแผ่นแปะบรรเทาปวดค่ะ”
“เยลลี่วิตามินซีสองห่อ”
เอิ่ม…มาเอาขนมเด็กน้อยหรอกเหรอค่ะ พันตรีอาเซเลีย
“โอเค…โอเค…เอารสอะไรดีละ?”
“รสส้ม”
“โอเค…โอเค”
หมอเซเช็น หยิบแผ่นแปะบรรเทาปวด และเยลลี่ออกมาให้ แล้วยื่นให้ พันตรีอาเซเลีย
“แล้วพวกที่เหลือล่ะ…คุณหมอเซเช็น” พันตรีอาเซเลียรับเยลลี่แล้วพูดออกมา
“...นี่อาเซเลีย”
หมอเซเช็น ยิ้มออกมา เป็รอยยิ้ม…ที่น่าขนลุก…แววตานั่น…รอยยิ้มนั่น…สายตานั่น…
“...”
“มีดของฉัน…บิ่นหมดแล้วล่ะ…เลื่อยเองก็พังจะหมดแล้ว…นี่…ขอดาบให้ฉัน ซักเล่มสิ…”
ฉัน…เพิ่งจะเห็น…รอบๆ มีถุงสีขาวขนาดไม่ใหญ่มากอยู่…มันห่ออะไรสักอย่างไว้ ขนาดมัน…พอๆ กับแตงโม และที่สำคัญ…มันมีเยอะมาก
“...ได้ เมอร์เทิล ขอดาบหน่อย”
“คะ ค่ะ”
พันตรีอาเซเลีย หยิบดาบจากมือของฉัน แล้วยื่นให้หมอ
“นี่…อาเซเลีย…”
“...”
“เอาขนมเสริมเมลาโทนินซักหน่อยไหม…?”
หมอเซเช็น ชูยาตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วแกว่งเบาๆ
“ไม่เป็ไร…ขอบคุณ”
หมอเซเช็น ยิ้มแล้วโบกมือส่งกลับ เหมือนจะรู้มาว่า พันตรีอาเซเลียก่อนที่จะมาที่เมืองนี้ได้ไม่นาน ได้ผ่านสมรภูมิที่เมืองอื่นๆ มาก่อนหลายที่ น่าจะเหนื่อยล้ามาก จึงพยายามเสนอของบางอย่างให้สินะคะ
ฉัน หันไปมองยังพวกเสนารักษ์ที่เหลือนั่น กำลังรักษาทหาร…ด้วยสีหน้านิ่งเฉย ไม่ร้อนรน แต่บางคนก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั่น ดูน่ากลัวชอบกล…
…จะบอกว่า ไร้หัวใจก็เกินไป…ชุดที่เปื้อนเืนั่น สายตาที่จ้องไปยังาแนั่น…มัน…เข้าใจยากจริงๆ ค่ะ
ตึก ตึก ตึก พวกเรา เดินออกจากสถานีพยาบาล ความเงียบเข้าถาโถม มีในราตรีนี้ มีแต่เสียงเท้า เสียงของทหารที่เฮฮา เสียงของคนนอนกรน เสียงนก เสียงสายลม พัดมาเบาๆ …
“พวกคุณหมอเนี่ย สุดยอดไปเลยนะคะ พันตรีอาเซเลีย”
“...ใช่”
“ฉันคิดว่า…ตัวเองคงไม่สามารถยืนในจุดๆ นั้นได้แน่ๆ ค่ะ”
“อือ”
“ต้องเจอมาขนาดไหนกันนะคะ…ถึงจะยืนยิ้มแบบนั้นได้น่ะคะ”
“...คุณหมอเซเช็นน่ะ เป็หมอมานานมากแล้วล่ะ นานก่อนที่ชั้นจะได้มาอยู่ตรงนี้ และเสนารักษ์ คนอื่นๆ ก็ด้วย น่าจะมีประสบการณ์มาพอสมควรเลย”
“ความเคยชิน…อย่างนั้นสินะคะ”
“ต่อให้เคยชินแค่ไหน…ร่างของพวกพ้องที่แหลกสลาย แขนขาที่ฉีกขาดหลุดรุ่ย เสียงกรีดร้องที่ดังไปทั่ว สายตาของเพื่อนที่ขอร้องให้ช่วย สายตาของเพื่อนที่ขอให้จบความเ็ปลง ของแบบนั้นน่ะ…”
“ค่ะ…”
สถานีพยาบาลในสนามรบ เป็สถานที่แห่งความหวังเมื่อเข้าไป และเป็สถานที่ ที่สิ้นหวังเมื่อออกมาสินะ
“พวกเขา…กำลังทำหน้าที่กันอยู่ พวกเราก็ต้องทำให้ดีที่สุดเหมือนกันค่ะ”
“ใช่ ที่ตรงนั้นมันคือสนามรบของเขา ไม่ใช่เรา พวกเรา…ทำอะไรไม่ได้หรอก”
“นั่นน่ะสิคะ”
ทั้งฉัน ทั้งพันตรีอาเซเลีย ต่างรู้ดี ว่าในนั้นมันมีอะไร…ในถุงนั่น…
พวกเราทั้งสองได้เดินออกมา และตรงไปยังโรงอาหารที่ห่างออกไป
——————————
ที่โรงอาหาร
มีเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย แสงไฟสลัวๆ สาดส่องออกมา มีทหารไม่กี่คนในนี้
“เน่ เน่ พันตรี ร้อยโทเมอร์เทิล กินอะไรดีเอ่ย?” เสียงของ สหายไนเจลล่า ดังขึ้นอย่างร่าเริง
“อะ ไนเจลล่า วันนี้มีเมนูอะไรบ้างคะ?”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า เมนูวันนี้ก็คือ…โดนัท ยังไงละ”
โดนัทด้านหลัง มีกองเป็ูเาเลยค่ะ
“อ่ะนี่ พันตรี ร้อยโทเมอร์เทิล ลองชิมดูสิ รสดั้งเดิมไม่เคลือบอะไรเลย เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
สหายไนเจลล่า ยื่นโดนัทมาให้คนละชิ้น
“อ้าม…งั่ม”
แป้งเค้ก และแป้งขนมปังที่ผสมกันลงตัว พร้อมกับ เนยแท้คุณภาพเยื่ยมจากน้ำนมที่ขาวนวล รวมกับ ไข่สดใหม่จากฟาร์มในทุ่งกว้าง แป้งได้ถูกนวดด้วยมือจนเนียน และเงางาม นำลงไปทอดในน้ำมันชั้นดี จนมีแถบสีขาวเด่นปรากฏออกมาเป็สัญลักษณ์ นิ้วัั กดยุบแล้วดีดเด้งคืนตัว นี่มันสุดยอดไปเลยค่ะ
“อืม อร่อยดีนะ แต่ว่า…”
ปอยผมงี่เง่าของอาเซเลียทำตัวเป็เครื่องหมายคำถาม
“เอิ่ม…นี่มันของหวานไม่ใช่เหรอค่ะ แล้วของคาวละคะ?”
สหายไนเจลล่าเอามือเท้าเอว หลับตาลง ทำปากแมว แล้วพูดว่า
“หมดแล้วอ่า!” สหายไนเจลล่าหน้าห่อเหี่ยวลง
“พอดี วัตถุดิบเหลือน้อยเกินไปน่ะสิ พวกทหารที่มาก่อนก็เลยกินกันหมดไปแล้วอ่า”
แบบนี้นี่เอง เพราะฉัน และพันตรีอาเซเลีย เดินตรวจตราก่อนจะมาที่นี่ แถมยังไปแวะยังสถานีพยาบาลก่อนนี่นะ
“ไม่เป็ไรค่ะ…อย่างน้อยก็ยังมีของกินนะคะ”
“ใช่ แล้วคนที่ยังไม่ได้กิน มีอีกเยอะไหม?”
“น่าจะเหลือ…ราวๆ ห้าสิบกว่าคนได้มั้ง”
ทันใดนั้นเอง พันตรีอาเซเลียก็ทำท่าครุ่นคิดเหมือนจะนึกบางอย่างได้
“ฉันต้องขอโทษด้วยละกัน ที่เตรียมวัตถุดิบไว้น้อยเกินไป พอดีส่งให้ประชาชนที่กำลังอพยพไป”
ปอยผมงี่เง่าของอาเวเลีย ชี้ลงเหมือนจะขอโทษ
“ไม่เป็ไรหรอกน่าพันตรี พันตรีอาเซเลียน่ะเป็คนดีแบบนี้ละ”
“ใช่ค่ะ อย่ารู้สึกผิดไปเลยค่ะ” สหายไนเจลล่า พูดขึ้นมาให้กำลังใจ พันตรีอาเซเลีย
พันตรีอาเซเลีย นี่เป็คนดีจริงๆ คิดถึงคนอื่นมากเลยค่ะ น่าเอาเป็แบบอย่างมากเลยนะค่ะ
“เราต้องแบ่งไว้ให้คนอื่นได้กินด้วยสินะ จะเอาเยอะก็ไม่ได้”
“ค่ะ ไนเจลล่า งั้น…ฉันขอ สามสิบชิ้นค่ะ”
“โอเค แล้วพันตรีล่ะ เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
“อืม ในฐานะหัวหน้าของทุกคน…ฉัน…ต้องเสียสละให้ลูกน้องก่อน มันเป็ความผิดของฉันที่ตัดสินใจไปแบบนั้น จะให้ลูกน้องมารับกรรมที่ฉันก่อ ก็คงจะไม่ดี ลูกน้อง…จะต้องได้กินทุกคน ฉะนั้น…”
พันตรีอาเซเลีย นี่จริงจังมากเลยนะคะ คงผิดหวังในตัวเองที่ทำพลาดแน่ๆ แบ่งอาหารไปจนไม่พอไว้กินกัน
“ขอสองร้อยชิ้น…”
ขอถอนคำพูดค่ะ ไหนบอกจะกินน้อยๆ ไงค่ะ พันตรีอาเซเลียแบบนี้มีหวังแบ่งได้คนละ ยี่สิบชิ้นเองแน่ๆ ค่ะ
“โอเค ต่อไป…จะเคลือบอะไรดี?”
“เอาเป็ โรยไอซิ่งสีชมพูห้าชิ้น น้ำผึ้งสามชิ้น ช็อกโกแลตนมสองชิ้น ช็อกโกแลตรสกาแฟมอคค่าสิบชิ้น และที่เหลือเคลือบวิปครีมสดค่ะ”
“ได้เลย แล้ว พันตรีล่ะ เคลือบอะไรดี?”
“โรยคุกกี้เนยสดห้าสิบ โรยมาชเมลโล่เบิร์นไฟห้าสิบ โรยคุกกี้บดห้าสิบ โรยเกล็ดน้ำตาลเรนโบว์ห้าสิบ ไวท์ช็อกโกแลตห้าสิบ”
เดี๋ยวนะคะ พันตรีอาเซเลียมันมาจากไหนอีกห้าสิบคะ?
“เน่ เน่ มีรสช็อกโกแลตเคลือบคุกกี้ครันช์ด้วยนะเออ”
“งั้น…ขอห้าสิบ”
ส่วนแบ่งลดลงอีกแล้วค่ะ!
พันตรีอาเซเลีย หันมามองฉันพร้อมปอยผม งี่เง่าที่โค้งลงอย่างเท่ห์ และดูหยิ่งแปลกๆ
“กองทัพต้องเดินด้วยท้อง”
“คะ…ค่ะ”
แล้วพวกพ้องละคะ พันตรีอาเซเลีย
สหายไนเจลล่า หยิบโดนัทมาเคลือบอย่างรวดเร็วมาก ทำคล่องสุดๆ ไปเลยค่ะ ในขณะที่มองอยู่นั้น ฉันสงสัยจึงได้ถามไป
“ไนเจลล่า เมื่อตอนที่กำแพงพัง เธอไปอยู่แถวไหนกันคะ? ฉันหาไม่เจอเลย”
“อ้อ! อยู่กับ แซฟฟรอนน่ะ เราทั้งคู่วิ่งสวนออกไปพร้อมกับทหารคนอื่น ในตอนที่พันตรีอสู้กับเ้าตัวใหญ่เบิ้มนั่น ตอนที่ควันเยอะๆ อะ”
“่ที่ปาะเิควันสินะ”
“ช่ายๆ ฉันถือหอกไปด้วยนะ แต่ว่าอาวุธของแซฟฟรอนน่ะ มีใครไม่รู้หยิบขวานเธอไป เธอเลยเอาหอกมาใช้แทน พวกเราเลยไปไล่แทงพวกมันด้านนอกกำแพง พร้อมๆ กับพวกถือโล่ และขวาน จากนั้นพอ พันตรีอาเซเลียปราบเ้าตัวเบิ้มๆ ได้แล้ว ทุกคนก็กลับมาพร้อมกับหน่วยป้องกันน่ะ”
“ไนเจลล่า เองก็ไปสู้ด้านหน้าด้วยเหรอค่ะเนี่ย น่าชื่นชมดีนะคะ”
“ใช่ ไนเจลล่า…ฉันนึกภาพเธอที่รำหอกอย่างกล้าหาญ ท่ามกลางศัตรูนับร้อยพัน แทงเข้าไปที่จุดตายอย่างไม่หวาดหวั่น หมุนตัวควงหอกอย่างงดงาม แล้วะโกู่ร้องก้องกังวาน เป็ตัวอย่างแก่ทหารทุกนาย น่าชื่นชมมาก”
“เปล่า อิฐหล่นใส่หัวสลบั้แ่ในกำแพง เลยโดนหามส่งสถานพยาบาลแทน เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
อ้าว แพ้ั้แ่ยังไม่เริ่มเหรอค่ะเนี่ย สหายไนเจลล่า พันตรีอาเซเลียที่ชมเมื่อกี้จะทำยังไงดีค่ะ
“...โรยไอซิ่งอีกห้าสิบ!”
“พันตรีอาเซเลีย!”
592
