บทที่ 7
นักรบต้องมีาแเสมอ
“มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พร้อมที่ส่งเสียงมาก่อนตัว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางถือของสำหรับตกปลามาจนครบด้วยตัวคนเดียว เพลาไม่มีใครสนจะจะช่วยสักคน อาจด้วยคนงานที่นี่มีน้อยนิด พร้อมจึงไม่ได้คิดมากอะไร พร้อมวางข้าวของลง ก่อนจะนั่งลงในที่ต่ำกว่าองค์ชายหนึ่งระดับ ดูแล้วองค์ชายน่าจะชอบการตกปลามาก เพราะมีแท่นพระที่นั่งอยู่ตรงนี้ และมีการจัดแจกันดอกไม้อย่างดี มีร่มเงา ไม่ต้องทนร้อนเลยด้วย
“ถอนหายใจใส่กันทำไมเล่าองค์ชายเก้า” องค์ชายไม่เอ่ยตอบ แต่เอาเบ็ดที่พร้อมวางไว้ขึ้นมา ใส่เหยื่อปลา ก่อนจะปล่อยลงน้ำไป
“พร้อมขอตกด้วยได้ไหมครับ” คนตัวขาวเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น ดูในสารคดีมากก็มาก แต่ไม่เคยตกปลาเลยสักครั้ง จะให้ตกเล่นตามคลองก็ยังไงอยู่ ตนก็อยากได้ปลาเยอะๆ เหมือนในสารคดีบ้าง เคยไปตกหมึกก็ไม่ได้อย่างหวัง ได้มาสองสามตัวเอง
“อือ” องค์ชายตัวใหญ่พยักหน้าให้แบบส่งๆ ก่อนจะหันไปสนใจคันเบ็ดของตัวเองต่อ
พร้อมยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจ คนตัวขาวเอาเบ็ดออกมา และทำเหมือนกับที่คนข้างๆ ทำ แต่ยากตรงไม่เหมือนเบ็ดที่ตนเคยใช้นี่สิ กลัวจะปักมือก็ปานนั้น แต่ก็พยายามเอาเหยื่อปลาติดกับเบ็ดจนได้
“เย้ ได้แล้ว” คนตัวขาวว่ากับตัวเองเสียงเบา ก่อนจะมองคนข้างๆ เพราะตนไม่สามารถขว้างลงไปแบบองค์ชายได้แน่ๆ ไม่ใช่ว่าน้ำกับที่ตนนั่งจะใกล้กัน ไกลกันหลายเมตรเลย อีกคนเหมือนจะสงสาร จึงจัดการโยนลงไปให้ และส่งคันเบ็ดคืน
“ขอบพระทัยครับ” พร้อมบอกกลับด้วยรอยยิ้ม
“องค์ชายมาตกปลาที่นี่บ่อยเหรอครับ” พร้อมไม่ชอบที่บรรยากาศเงียบสงบแบบนี้ จึงได้เอ่ยถามขึ้น เพื่อชวนอีกฝ่ายคุย
“มิบ่อย เพลาว่างแลมีเื่ให้ได้คิดเท่านั้น” คนตัวใหญ่ตอบกลับ โดยไม่หันมามองคนข้างๆ แม้แต่น้อย พร้อมได้แต่พยักหน้ารับ
“คลายเครียดนี่เอง” คนตัวขาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“ขอเสียมารยาทถามได้ไหมครับ ทำไมถึงใส่หน้ากากแบบนี้เหรอครับ” พร้อมเอ่ยถามอย่างสงสัย เห็นอีกคนทำหน้างงกับคำถามของตน คนตัวเล็กจึงถามออกไปใหม่
“หมายถึง เพราะอะไรถึงใส่หน้ากากครับ” พร้อมเอ่ยช้าๆ พลางทำมือชี้ที่หน้าของตนเองไปด้วย เพื่อให้อีกคนเข้าใจมากขึ้น
“มิได้ยินข่าวที่เขาลือกันรึ” คนตัวสูงเอ่ยถามกลับเสียงนิ่ง
“ได้ยินมานิดหน่อย แต่ไม่ได้ยินเื่หน้ากากนี่ครับ พร้อมมาได้แปบเดียว ก็ถูกส่งมานี่เลย” คนตัวขาวบอกกลับ ได้ยินเพียงองค์ชายโเี้ ฆ่าคนเป็ผักปลา ใครคิดคดไม่รอดไปเจ็ดชั่วโคตร แต่พร้อมก็ว่ามันก็ถูกแล้ว คนคิดคดทรยศจะไปถูกเว้นโทษได้ยังไง อีกทั้งได้ฟังคำของเหล่าคนที่ทำงานที่นี่แล้วก็เห็นองค์ชายเองกับตา และััเองกับตัว ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรน่ากลัวขนาดนั้น
“มิน่าเล่า เ้าถึงมิกลัวข้า”
“อย่าว่าไม่กลัวสิครับ ตอนแรกเรากลัวองค์ชายจะตายไป ยิ่งรู้ว่าทำไม่ควรกับองค์ชายไปตั้งหลายอย่าง ยิ่งจิตตก กลัวหัวจะหลุดออกจากคอแทบแย่” พร้อมบอกกลับ ซึ่งก็เป็จริงอย่างเ้าตัวว่า
“แล้วตอนนี้เล่า” คนตัวใหญ่เอ่ยถาม พลางหันมามองคนที่อยู่ต่ำกว่าตนนิ่งๆ
“กลัวนิดหน่อยครับ แต่องค์ชายใจดี ไม่ถือตัวด้วย อีกอย่างพร้อมได้คุยกับคนที่อยู่ก่อนหลายคน ก็บอกเป็เสียงเดียวกันว่าองค์ชายไม่ได้เลวร้าย และมีเมตตา ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง ” พร้อมบอกกลับพลางยิ้มให้จนตาปิด อีกคนนิ่งไปนิด ก่อนจะละสายตาจากใบหน้าหวานไปมองที่คันเบ็ดสีทองของตน
“เอาคุมาให้ข้า ปลากินเบ็ดแล้ว” พร้อมรีบเอาคุถังมาให้อีกคนทันที
“หู้ยยยยย ปลาหมอออ ตัวใหญ่จัง แล้วทำไมของเราไม่ได้บ้างล่ะเนี่ย” คนตัวขาวเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปกระตุกคันเบ็ดของตนเอง และยืนขึ้นส่องดู ก็เหมือนว่าจะไม่มีวี่แววว่าจะมีปลามาใกล้เลย
“นั่งดีๆ” คนผิดเข้มเอ่ยเสียงดุนิดๆ พร้อมจึงกลับมานั่งตามเดิม
“แหนะ องค์ชายยังไม่ตอบเื่หน้ากากเลยนะครับ จะเปลี่ยนเื่เหรอ พร้อมความจำดีนะ” พร้อมที่จำได้เอ่ยถามอีกครั้ง
“รู้แล้วจักมีประโยชน์อันใดกับเ้ากัน ไยถึงอยากจักรู้นัก”
“ไม่มีครับ แค่สงสัยเฉยๆ ก็คนอื่นเค้าไม่ใส่กันนี่นา”
“เป็เพียงาแจากการรบเท่านั้น” พร้อมได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ถามต่อ เพราะอยากรู้แค่นี้ คนไม่มั่นใจในตัวเองจะหาอะไรมาปิดบังข้อด้อยก็ไม่ได้แปลกอะไรสำหรับพร้อม
“คงออกรบบ่อยกว่าคนอื่นสินะครับ พร้อมเห็นองค์ชายองค์อื่นผิวขาว แถมยังหุ่นบางกว่าพระองค์เยอะเลย” พร้อมบอกกลับตามที่ตนได้เห็นมา ซึ่งไม่ใช่สเปคพร้อมเลยสักคน คนที่ตรงสเปคที่สุดก็เห็นจะเป็คนตรงหน้านี่แหละ
"หน้าแดง คิดกระไรของเ้ากัน"
"ก็แค่ชื่นชมองค์ชายครับ รู้ไหมว่าองค์ชายหล่อที่สุดแล้วก็ตรงสเปคพร้อมที่สุดเลยนะ" พร้อมบอกออกไปตามตรง พลางบิดตัวไปมา
"กิริยามิงามนัก คำพูดรึก็มิรู้ความ"
"ช่างพร้อมเถอะเ้าค่ะ ตอบพร้อมมาก่อนสิ พร้อมกำลังเก็บข้อมูลนะ องค์ชายไปรบเยอะสุดพร้อมจะได้ยืดกับคนอื่นได้ ว่าเ้านายพร้อมเก่งและมาดแมนที่สุดในวังแล้ว"
“ผิดแล้วล่ะ มีเพียงข้าที่นำทัพออกรบ ผู้อื่นเพียงมาสมทบเมื่อกำลังมิพอเท่านั้น” อีกคนตอบเสียงนิ่ง ไม่รู้ทำไม แต่คนตัวสูงรู้สึกว่า พอได้คุยกับคนที่ตรงไปตรงมาแบบพร้อมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา กลัวก็แสดงว่ากลัว กล้าถามกล้าพูด ไม่คิดไปเอง แล้วต่อหน้าทำอีกแบบลับหลังทำอีกแบบดี แต่ตนก็คงต้องดูต่อไป หากพร้อมหายจากอาการวิลาสแล้วจะมีแววตาแบบนี้อยู่อีกไหม
“เก่งจัง!! องค์ชายสุดยอดเลย นี่แค่เห็นคนถูกฟันคอขาดครั้งเดียวนะ แข้งขาอ่อนแทบล้มทั้งยืนเลยครับ” พร้อมบอกกลับ คิดแล้วก็ยังรู้สึกเสียวคอตัวเองไม่หาย
“มิกลัวข้ารึ”
“กลัวอะไรล่ะครับ องค์ชายอุตส่าห์เอาชีวิตไปเสี่ยงตาย ปกป้องคนอื่นนะครับ แล้วการฆ่าคนก็เป็หน้าที่สำคัญ สำหรับนักรบแบบองค์ชายด้วย ส่วนพร้อม..ขออยู่ให้กำลังใจห่างๆละกันนะครับ ไม่อยากเห็นฉากหวาดเสียวแล้ว กลัว” คนตัวขาวเอ่ยบอกอย่างขำขัน แต่ที่พูดออกมาก็เป็ความจริงทั้งหมด
“คงมีเพียงเ้า ที่คิดเช่นนี้”
“ใครว่าล่ะ คนงานตำหนักนี้ก็คิดแบบนั้นกันทั้งนั้น มีแต่คนชื่นชมองค์ชายนะ องค์ชายไม่ต้องคิดมาก เห้ยยยยย!! ปลากินเบ็ดแล้วองค์ชาย” พร้อมร้องบอกอย่างตื่นเต้น ลืมไปแล้วว่ากำลังชื่นชมรูปร่างหน้าตาและความดีความชอบของคนตัวสูงอยู่ เป็การตกปลาครั้งแรกในชีวิต ที่พร้อมคาดหวังว่าจะได้มากถึงมากที่สุด
“ทำยังไงๆๆ เอาขึ้นมายังไงไม่ให้หลุดครับ”
“เ้าอยู่นิ่งๆ ก่อนได้หรือไม่” คนตัวใหญ่เอ่ยดุ ก่อนจะช่วยดึงปลาขึ้นมา
“ก็คนมันตื่นเต้นนี่นา”
“ให้พร้อมเอาออกเองนะ นะนะ” คนตัวขาวว่า พลางมองอีกคนอย่างมีความหวัง องค์ชายจึงส่งให้เ้าตัวทำเอง
“หื้มมมม เ้าปลาตัวอ้วน มาอยู่ในถังของพี่ซะดีๆ โอ๊ยย!!”
“เป็กระไร” องค์ถามเสียงเข้ม เมื่ออีกคนร้องขึ้นเสียงดังลั่น
“ปะ ปลาออกแล้ว แต่เบ็ดมันติดนิ้วพร้อมอะ ฮื่อออออ ทำยังไงดี เจ็บอะ” ไม่ว่าเปล่า คนตัวขาวยังร้องไห้ออกมาเสียงดัง ชูมือที่มีเบ็ดปักอยู่ไม่ลึกนักให้องค์ชายดู
“เ้าเงียบก่อนได้หรือไม่” คนตัวโตว่าเสียงดุ พลางจับมือพร้อมมาถือไว้ เพื่อจะเอาออกให้
“ฮึกกก ก็พร้อมกลัวนี่ครับ อึก เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ยังไม่เคยถูกเข้มตำสักครั้งเลย แง้” ตกต้นไม้มาก็บ่อย แต่คนที่กลัวเข็มเท่าชีวิต กำลังโดนเบ็ดงอๆ ปักอยู่ที่นิ้วอยู่
“อย่าๆๆ อย่าพึ่งครับองค์ชาย อึกกก ขอทำใจก่อนครับ” อีกคนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ
“ฮื่อออ เบ็ดไม่รักดี อย่าพึ่งนะครับ อ้ากกกกกก!!” พร้อมบอก ก่อนจะร้องลั่น เพราะองค์ชายดึงออกเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะลุกไปเอาใบสาบเสือมาเคี้ยวและพอกลงที่แผลของอีกคนให้
“สะ แสบครับ” คนตัวขาวว่า พลางเบะปากร้องไห้ไม่ต่างจากเด็ก
“คอยดูนะ พ่อจะเอาไปย่างให้หายแค้นเลย” พร้อมว่ากับปลาในถังอย่างคาดโทษ และเคียดแค้น
“ตนมิระวังแต่กลับโทษสิ่งอื่น ควรแล้วฤา”
“ไม่สนครับ และจะไม่ตกปลาแล้วด้วย! องค์ชายตกไปคนเดียวเถอะ โถ่ นิ้วสวยๆ ของพร้อม มีแผลเป็แล้วมั้งเนี่ย” คนตัวขาวว่ากับนิ้วมือของตน พลางลูบคลำนิ้วอย่างทะนุถนอม
“เป็เช่นนี้ จะมิให้มองว่าวิปลาสได้เช่นไร” พร้อมที่ได้ยิน ได้แต่บุ้ยปากใส่ หันหน้าหนีไปอีกทาง พูดกับมือของตนบ้าง พูดกับปลาในถังปลาบ้าง หลังจากตกปลาเสร็จ พร้อมก็ได้เวลาพักพาปลาที่ตนได้ไปที่ห้องครัว
"คุณพร้อม มาทำกระไรที่นี่คะ" คนเป็ยายที่เห็นพร้อมเดินหน้าบึ้งเข้ามาที่ครัวก็รีบเข้ามาถาม
"พร้อมเอาปลามาย่างครับ มันทำให้เบ็ดปักนิ้วพร้อม พร้อมต้องได้กินมัน ไม่งั้นไม่หายเจ็บ ดูสิครับคุณปิ่น นิ้วพร้อมเป็แผลเลย" คนตัวขาวยกนิ้วขึ้นให้ยายดู ก่อนยายจะส่ายหน้าไปมา
"เอายานี่ทานะคะ แผลจักมิปวดมาก" คุณสายที่อยู่ไม่ไกลได้หัวเราะขำท่าทีของพร้อม ก่อนจะเอายามาให้
"ขอบคุณครับพี่สาว"
"วาจาพิลึก คุณปิ่นบอกให้พูดเช่นไร มิจำหรือคะ"
"แงะ พร้อมเจ็บอยู่นะ อย่าดุสิคะคุณยาย"
"คุณปิ่นอย่าว่าเธอนักเลยค่ะ มาค่ะคุณพร้อม คุณสายจักเอาปลาไปย่างให้ ได้ยินจากคุณปิ่นแล้วว่าคุณพร้อมเสียความจำแลความสามารถของงานข้าหลวงไป ครั้งนี้คุณสายจักทำให้เองนะคะ ว่างๆก็ค่อยมาฝึกทำเองใหม่"
"ใจดีที่สุดเลยครับ สับให้เป็สองท่อนเลยนะครับ พร้อมจะไปรอดู" ว่าจะตามหญิงสาวไป แต่มีคนพูดถามกับตนขึ้นมาก่อน
"คุณพร้อมมิต้องไปหาองค์ชายหรือคะ" คุณสร้อยที่กำลังเด็ดพริกอยู่เอ่ยถามขึ้นบ้าง
"เวลาพักค่ะ" พร้อมดัดเสียงตอบกลับ อย่างน้อยตนก็ได้พักหลังจากเจ็บตัวจากปลาไม่รักดีรวมหัวกับเบ็ดทำร้ายตน
"งั้นมิต้องไปดูคุณส่ายค่ะ มาช่วยคุณสร้อยดีกว่านะคะ ถ้ายาแล้วก็มาเด็ดพริกช่วยคุณสร้อยค่ะ" คนเป็ยายพูดบอก พร้อมเห็นว่าตัวเองก็ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับคนที่นี่นัก เลยตกลงไปนั่งลงทายาที่สายให้ ก่อนจะช่วยคุณสร้อยเด็ดพริกออกจากขั้ว ซึ่งก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรจนพร้อมทำไม่ได้ เด็ดไปก็พูดไป พูดจนน้ำไหลไฟดับ สร้างเสียงหัวเราะให้คนในครัวได้เป็อย่างดี ก่อนเ้าตัวจะได้กินปลาสมใจ
"หึ สมน้ำหน้า ไอ้ปลานิสัยเสีย ปลาไม่น่ารักก็เป็แบบนี้แหละ ถูกจับมาย่างเกลือ เป็ไงล่ะ ปวดแสบปวดร้อนเลยล่ะสิ ฮื้มมม อร่อยมาก"
"หวังว่าคุณพร้อมจักหายดีโดยเร็วหนาคุณปิ่น" คุณปีบที่กลับมาจากเก็บผักเอ่ยขึ้นด้วยความสงสาร
"คุณปิ่นก็หวังเช่นนั้นค่ะ"
"อร่อยอะ อยากกินบ่อยๆ แต่ก็ตกเองไม่ได้ ปลาไม่รักดีตัวอ้วน จะกินไม่ให้เหลือแม้แต่ก้างเลย" พร้อมที่นั่งกินอยู่คนเดียวท่ามกลางคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ก็พูดบ่นคนเดียว แถมยังใช้มือกินแบบทุลักทุเลเพราะไม่ถนัด จนเลอะเถอะไปหมด แต่เ้าตัวก็ไม่สนใจยังคงเอร็ดอร่อยกับสิ่งที่ได้กิน โดยไม่รู้เลยว่าคนอื่นๆมองตนด้วยสายตาสงสารและเวทนาเพียงใด หลังจากกินอิ่มจึงถูกเชิญให้ออกมาเดินเล่น ผ่อนคลายอารมณ์ด้วยกลัวว่าพร้อมจะบ้าไปมากกว่านี้ เ้าตัวไม่รู้จะทำอะไรจึงจะเดินไปที่สวนผลไม้ใกล้บ้านตน
“คุณสน คุณแก้ว ทางนี้ครับทางนี้” พร้อมเรียกคนที่เดินผ่านตนไปเสียงดัง ถ้ามีคนเยอะคงได้ยินกันไปทั่วแล้ว
“ขะ ขึ้นไปได้เช่นไรกันคะ” คุณสนเอ่ยถาม มองคนที่อยู่บนต้นมะม่วงอย่างใ
“ปีนขึ้นมาสิ แค่นี้สบายมาก อยากลองขึ้นมาด้วยกันไหมครับ” พร้อมเอ่ยถาม เด็กทั้งสองส่ายหน้าทันที
“มิได้หรอกค่ะ หากคุณอรหรือคุณปีบมาเห็น จักต้องเอ็ดเอาเป็แน่ คุณพร้อมเองก็ควรลงมานะคะ มิกลัวคุณปิ่นเห็นหรือคะ ทำเช่นนี้มิงามอาจจักถูกลงโทษเอาได้ค่ะ” เด็กหญิงเอ่ยบอกอย่างกังวล
“ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า มีใครซะที่ไหนกันเล่า มองไปทางไหนก็ไม่เห็นคนเนี่ย” พร้อมบอกกลับ และยังเก็บมะม่วงต่ออย่างไม่สนใจ มือก็พยายามเอื้อมเอามะม่วงลูกที่ตนอยากได้อยู่
“โอ๊ะๆ โอ้ยย โอ้ย มด มดกัดด” พร้อมร้องขึ้น เผลอปล่อยมือจากการเกาะเกี่ยวต้นมะม่วงมาเกาจุดที่มดกัด และปัดมดแดงออกจากตัวของตน จนพลัดตกลงมา
พรึบ!! ตุ๊บบ!!!!
“อ๊ะโอ้ยย อู้ยย เจ็บๆ”
“คุณพร้อม!!” เด็กทั้งสองรีบเข้าไปดูคนที่ตกลงมาจากต้นไม้อย่างใ
“เป็อย่างไรบ้างคะ”
“จะ จุกครับ อึก” คนตัวขาวว่าก่อนจะลุกขึ้นยืน รู้สึกว่าตนจะได้แผลมาทั้งวันเลยวันนี้ ดีที่ยังขึ้นไปไม่ถึงกิ่งสูงๆ ไม่งั้นคงได้เจ็บหนักกว่านี้แน่
“แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ นักรบต้องมีาแเป็เื่ธรรมดา” คนตัวขาวเอ่ยกับตัวเอง ก่อนจะปัดดินออกจากตนเอง
“เอ่ออ เช่นนั้นหรือคะ” เด็กทั้งสองมองหน้ากันอย่างงงงวย
“ใช่แล้วครับ ยังไงเราขอตัวกลับบ้านไปหายาทาก่อนนะ ไว้จะหาเวลาไปเล่นด้วย” ว่าจบก็เดินปวดสะโพกกลับบ้านทันที ปวดจากตอนเช้ายังไม่หาย ตอนสายก็ต้องปวดอีกแล้ว เด็กทั้งสองได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ
“คุณพร้อมเป็นักรบหรือคะ” คุณแก้วถามกับคนที่ยืนอยู่กับตน
“มิน่าใช่นะคะ การแต่งกาย ก็เหมือนจะเป็ข้าหลวงเช่นกันกับเรา” อีกคนตอบกลับ พลางยิ้มอ่อนให้กันและกันอย่างมึนงง
.
.
“เหตุใดมีแผลตามตัวเช่นนี้คะ” คนเป็ยายเอ่ยถาม ขณะทายาที่แผลถลอกบริเวณแขนให้หลานชาย
“นักรบต้องมีาแครับ แต่นักรบเล่นสนุกไปหน่อย เอ่ออ าแเลยเยอะไปนิด แหะๆ” พร้อมบอกกลับ ด้วยความที่ตนอยู่บ้านก็ไม่ค่อยจะมีความสุข และไม่มีกระจิดกะใจจะออกไปเที่ยวเล่นตามสถานที่ท่องเที่ยวมากนัก พอได้กลับมาเล่นซนแบบนี้ก็เหมือนได้ปลดปล่อยความเป็ตัวเองในวัยเด็กอีกครั้ง โดยที่ไม่ต้องห่วงว่าใครจะมองยังไง ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาว่า หรือไม่ต้องกลัวว่าพราวจะทำตัวดูดีมากกว่าตนด้วย
"คุณพร้อม" คนเป็ยายถอนหายใจออกมาเบาๆ อยากจะดุก็ดุได้ไม่เต็มที่ เพราะรู้ว่าหลานไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่
“ครั้งหน้าอย่าได้ทำเช่นนี้อีกนะคะ หากยังซุกซนเช่นนี้ คุณปิ่นจะลงโทษเสีย” คนเป็ยายบอกอย่างเป็ห่วง
“งื้อออออ อย่าลงโทษเลยนะครับ ต่อไปจะซนให้น้อยลง นะครับคุณปิ่นนน” คนตัวขาวกอดยายเอาไว้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“อ้อร้อเช่นนี้ มิงามเลยนะคะ” คนเป็ยายว่าอย่างอ่อนใจ
“ไม่เห็นเป็ไรเลย อ้อร้อกับยายนี่นา ฮึๆๆๆ” พร้อมว่าพลางยิ้มขำนิดๆ แขนเรียวกอดคนเป็ยายเอาไว้แน่นขึ้น อีกคนก็ได้แต่ถอนหายใจ และมองอีกคนอย่างเอ็นดู ไม่รู้อีกนานแค่ไหน ถึงจะกลับมาเป็แบบเดิม
"มิได้ค่ะ จักนั่งพับเพียบห้ามขยับก่อนได้รับอนุญาตเข้ามุมหนึ่งชั่วยาม หรือจักถูกก้านมะยมตี เลือกมาค่ะ"
"งะ คุณปิ่นนนนน"
"มิใจอ่อนแล้วค่ะคุณพร้อม"
"ฮึบ เอาก้านมะยมครับ" คนตัวขาวบอกกลับ เพราะหากให้นั่งพับเพียงตนต้องตายแน่ๆ
"คุณปิ่นเลือกให้แล้วค่ะ ไปนั่งค่ะ จักได้ใช้ความคิด ไตร่ตรองว่าสิ่งที่ทำถูกแล้วหรือไม่ หากตีไป คุณพร้อมยังมิได้คิด ครั้งหน้าคงจักทำอีกเป็แน่"
"ม้ายน้าาา คุณปิ่น พร้อมจะเอาก้านมะยม"
"ไปนั่งค่ะ" แล้วพร้อมเลือกอะไรได้ ทำผิดก็เป็เื่จริงเสียด้วย ใช้สายตาออดอ้อนแล้วก็ไม่ได้ผล จึงได้เข้ามุมในที่สุด
*******************************************************************
#ไรท์น็อกค่ะ พึ่งฟื้น 555555555 เป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ งื้ออออออ
1K
