ณ ป้อมยาม
ลุงทุน: น้องคิมลุงฝากเฝ้าประตูตรงนี้แปปหนึ่งนะ ลุงไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา
คิม: ได้ครับลุง
ขณะที่คิมกำลังยืนเฝ้าประตูตามปกติก็มีเสียงปืนดังขึ้น ปัง!!!ตามมาด้วยเสียงกรี้ดของพนักงานในออฟฟิตคิมจึงรีบวิ่งขึ้นดู้า และเห็นริวนั้น นอนแน่นิ่งจมกองเือยู่ในห้องประชุม
คิม: ไอ่ริว!!
ตำรวจและรถพยาบาลต่างเดินทางมาที่ออฟฟิตของริว คราวนี่เป็ตาของคิมบ้างที่ต้องวิ่งตามรถเข็นเตียงผู้ป่วยที่มีริวนอนอยู่บนนั้นตลอดทางทั้งคิมและพี่รินพยายามเรียกชื่อริว แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบสนองริวถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดทันที
ตำรวจเข้ามาสอบถามพี่รินที่อยู่ในเหตุการ์ณส่วนป้าอั๋นนั้น ร้องไห้จนเป็ลม คิมต้องนั่งเอายาดมมาคอยโบกให้
ตำรวจ: คุณรู้หรือป่าวครับว่าใครเป็คนจ้างมือปืนมาลอบยิงหรือว่า ตัวผู้เสียหายเคยมีเื่บาดหมางกับใครหรือป่าวครับ
ริน: ไม่รู้ค่ะแล้วทางเราก็ไม่เคยไปมีเื่กับใครด้วย
ตำรวจ:ถ้างั้นผมคงต้องเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพักอีกรอบนะครับ
พี่รินพยักหน้า จากนั้นตำรวจก็เดินจากไป
ทั้งสามคนนั่งเครียดอยู่หน้าห้องผ่าตัดจนถึงตอนค่ำหมอจึงเดินออกมาแจ้งให้ทราบว่าอาการของริวปลอดภัยแล้ว ทำให้ทุกคนโล่งใจไปถึงครึ่ง
คิม: พี่รินครับช่วยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับพี่
ริน: ก็... เมื่อเช้าตอนที่พี่ประชุมกันอยู่อ่ะ จู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้นพอหันไปอีกที ริวเขาก็หงายหลังลงไปนอนกองบนพื้นแล้วอ่ะ
คิม: พี่พอจะรู้ไหมครับว่าใครทำ
ริน: พี่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าใครแต่ก็พอจะรู้ตัวอยู่ว่าครอบครัวเราถูกปองร้ายมาตลอด ั้แ่รุ่นพ่อรุ่นแม่แล้ว
คิม:พี่ช่วยเล่าเื่ของพ่อกับแม่ของพี่ให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากรู้
ริน: ั้แ่ยังเด็ก พ่อกับแม่พี่ทำงานหนักตลอด ไม่ค่อยมีเวลาให้เราเท่าไหร่พ่อกับแม่ส่งพี่กับริวไปอยู่กับญาติที่อังกฤษั้แ่เล็กๆวันนั้นจู่ๆก็มีสายโทรศัพท์จากกงสุณโทรมาแจ้งข่าวให้ญาติพี่ฟังว่าพ่อกับแม่พี่ท่านเสียแล้วที่ไทย โดยการถูกลอบยิง พี่กับริวคิดถึงพ่อแม่มากเลยอยากกลับไปที่ไทยอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เลยขอร้องให้ญาติช่วยส่งตัวพวกเรากลับตอนแรกญาติพี่เขาก็ไม่ยอมหรอกนะ เพราะมันอันตราย แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมให้กลับป้าก็เลยรับตัวพวกเรามาดูแลแทน แต่ส่งตาริวไปเรียนนอกเมืองเพื่อความปลอดภัยส่วนพี่ก็อยู่ในความดูแลของป้า พินัยกรรมเขียนไว้ให้ทายาทรับ่ต่อบริษัทป้าพี่ก็เลยทำหน้าที่ดูแลกิจการจนถึงพี่กับริวเรียนจบ แล้วมารับ่ต่อ
คิม:แล้วพี่รู้จักคนที่ชื่อวิสุไหมครับ
ริว: รู้สิเป็คู่แข่งทางการค้าของพี่กับริว รวมถึงพ่อแม่พี่ด้วย
คิม: แล้วพี่ไม่สงสัยเขาหรอครับ
ริน: สงสัยสิแต่พี่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็เขา หลักฐานก็ไม่มี จะไปแจ้งตำรวจก็ยากเพราะนายวิสุน่ะพักพวกในตำรวจเยอะ
คิม:ผมกับริวก็พอจะสืบมาแล้วบ้างว่าเขาค้ายาเสพติดด้วยนะพี่
ริน: พี่ก็ให้คนไปสืบดูอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่ได้เื่ไม่ได้ราวเลย พี่ก็คิดอยู่ว่าจะหาหลักฐานมัดตัวพวกนั้นแต่พอตำรวจไปค้น กลับไม่เจอยาสักเม็ด พี่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว
คิมรู้สึกเจ็บใจที่ปกป้องริวไว้ไม่ได้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป หากปล่อยไว้แบบนี้ สักวัน เขาคงจะต้องเสียริวไป
สองอาทิตย์ผ่านไปริวฝื้นตัวจากอาการาเ็ พี่รินและป้าอั๋นมานั่งเฝ้าอยู่ที่เตียง
ริว: พี่ริน ป้า...
ป้าอั๋น: ค่อยๆพูดตาริว ไม่ต้องรีบเดี๋ยวเจ็บแผล
ริว: พี่รินไม่เป็ไรนะครับ
ริวเป็ห่วงพี่รินเพราะรินอยู่ในสถานการณ์
ริน: พี่ไม่เป็ไร ไม่ได้ถูกยิงไม่ต้องห่วง
ริว: แล้ว คิมล่ะครับ
รินกับป้าอั๋นมองหน้ากันพี่รินไม่รู้จะบอกริวเื่คิมยังไง
ริน:เดี๋ยวกลับไปบ้านค่อยคุยเื่นี้กันนะ
ริว: คิมล่ะครับพี่ คิมอยู่ไหน
ป้าอั๋น: คิมไปตลาดน่ะป้าว่าริวนอนพักก่อนเถอะ จะได้หายไวๆ
รินและป้าอั๋นพยายามโน้มน้าวให้ริวหลับไปก่อน
วันออกจากโรงพยาบาลริวแปลกใจที่คิมไม่มาเยี่ยมไข้เขาเลย เมื่อมาถึงบ้านสิ่งแรกที่ริวถามก็คือคิมหายไปไหน พี่รินจึงเดินไปหยิบจดหมายที่คิมทิ้งไว้ ให้ริวอ่าน
ข้อความในจดหมาย
ผมมีธุระต้องไปทำพี่ไม่ต้องตามหาผมนะครับ ฝากบอกริวด้วยว่าไม่ต้องห่วง
จากคิม
ริน: พอพี่ตื่นขึ้นมา คิมก็หายไปแล้วเจอก็แต่จดหมายฉบับนี้วางอยู่บนโต๊ะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาหายไปไหน
ป้าอั๋น: ใจเย็นๆนะริว ป้าว่าเขาคงไม่เป็อะไรหรอก คิมคงมีเหตุผลของเขา ทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเองป้าเชื่อว่าสักวันเขาจะต้องกลับมา นะ
ริวเริ่มร้องไห้ออกมาเขาทั้งไม่เข้าใจและสับสนว่าคิมจะ้าจะทำอะไร และหนีเขาไปทำไม
ริว: ผมขอโทษครับป้า ผมไม่อยากร้องไห้แต่มันกลั้นไม่ไหวจริงๆ
ป้าอั๋น: ไม่เป็ไรริว ป้าเข้าใจไม่เป็ไรนะ
ป้าอั๋นกอดริวแล้วลูบหลังเพื่อปลอบใจพี่รินได้แต่ยืนถอนหายใจ
สามเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก……..
ริวที่เข้าไปนอนในห้องคิมเพราะความคิดถึงเขาพยายามตามหาคิม แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
พี่รินเปิดประตูห้องเข้ามา
พี่ริน: ริว ตื่นได้แล้วจะนอนซึมไปถึงไหนห๊ะ วันนี้มีนัดไปงานเลี้ยงด้วยนะ ลุกได้แล้ว
ริวค่อยๆลุกออกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว
ณ งานเลี้ยงนักธุรกิจส่วนใหญ่ต่างพากันมาร่วมงาน รวมถึงวิสุด้วย
วิสุเดินเข้ามาทักทายริว
วิสุ: สวัสดีครับ คุณริว
ริว: สวัสดีครับ
วิสุ: ไม่ได้เจอกันนานเลยสบายดีนะครับ
ริว: สบายดีครับ
วิสุ: ได้ข่าวว่าเพิ่งถูกลอบยิงมาแผลหายดีแล้วนะครับ
ริว: หายดีแล้วครับ แต่กว่าจะหายก็นอนโรงบาลยาวเลย
วิสุ: ดีแล้วครับ หายก็ดีแล้วไอ่พวกที่ลอบยิงเนี่ย มันชั่วจริงๆเลยนะครับ ไม่รู้ทำไปได้ยังไงจิตใจเฮียมโหดอำมหิตมาก
ริว: นั้นสินะครับทุกวันนี้ตำรวจก็ยังจับมันไม่ได้เลย
วิสุ: หน่า ใจเย็น เดี๋ยวก็จับได้ อ้อเราไปดื่มไวน์ด้วยกันดีไหม เดี๋ยวผมให้ลูกน้องเอาไวน์มาให้
จากนั้นวิสุก็สั่งให้ลูกน้องไปเอาไวน์จากบริกรมาให้เมื่อริวเห็นลูกน้องของวิสุก็ถึงกับช็อกเพราะลูกน้องของวิสุก็คือคิมที่หายตัวไปนั้นเองริวแปลกใจมาก ว่าคิมนั้นไปอยู่กับวิสุได้อย่างไร
ริว: นั้น ลูกน้องของคุณหรอครับชื่ออะไรน่ะ
คิมเองก็ใเหมือนกันที่เห็นหน้าริวแต่ไม่นานสีหน้าของคิมก็เปลี่ยนไป จากใเป็สีหน้าที่เ็าแทน
วิสุ: อ้อ เนี่ยน่ะ เด็กใหม่ชื่อมาโณต เพิ่งมาได้ไม่กี่เดือน แต่ทำงานดีมากผมเลยให้ขึ้นมาเป็หนึ่งในบอดี้การ์ดประจำตัว ทำไมหรอครับ คุณสนใจหรอ
ริว: ป่าวครับ แค่ถามเฉยๆ
แล้วริวก็จิบไวน์ต่อ
หลังคุยกับวิสุเสร็จ ริวจึงมาดักคิมอยู่หลังห้องน้ำเขาดึงแขนคิมแล้วลากให้ไปคุยกันในที่ลับ
ริว: มึงทำอะไร
คิมทำหน้าเ็าใส่ แล้วถอนหายใจ
ริว:กูถามว่ามึงเข้าร่วมกับพวกของไอ่วิสุทำไม
คิม: ก็คุณวิสุเนี่ย เขาให้เงินดีกว่ากูก็แค่อยากรวยบ้าง ผิดด้วยหรอว้ะ
ท่าทางของคิมตอนนี้ ไม่เหมือนคิมคนเดิมที่ริวรู้จัก
ริว: กูไม่เชื่อ มึงไม่ใช่คนแบบนี้นิ่
คิม: แบบไหนว้ะกูก็เป็ของกุแบบนี้ตั้งนานล้ะ อ่อ ต้องขอบใจมึงนะที่รับกูเข้าทำงานแถมให้เงินเดือนก็น้อย คุณวิสุเขาจ่ายให้กูเยอะกว่ามึงหลายเท่ากูมาทำงานไม่กี่เดือนก็มีเงินซื้อรถขับเล่นแล้ว ไม่น่าโง่ไปทำงานกับมึงตั้งนานเลยว่ะ
ริว: ไอ่คิม
ริวกระชากคอเสื้อคิมแล้วง้างมือจะต่อยคิม แต่เขาก็ทำไม่ลง
ริว: งั้นมึงจะเอาเท่าไหร่ว่ามาแล้วออกจากพวกไอ่วิสุซะ เดี๋ยวกูจ่ายให้เยอะกว่ามันเอง
คิม: โอ้ย ไม่ต้องหรอกกูไม่ได้อยากจะทำงานกับมึงแล้ว
ริว: แล้วทำไมมึงไม่บอกชื่อจริงๆของมึงไปล่ะมาโณตหรอ ชื่อโครตเชยเลย ถ้ามึงจะสืบเื่วิสุนะ มึงไม่ต้องเื่นี้มันไม่ได้เกี่ยวกับมึง แต่มันเป็เื่ของกูกับไอ่วิสุ มึงไม่ต้องยุ่ง
คิม: ไม่ยุ่งได้ไงกูเข้ามาเป็ลูกน้องของลุงวิสุแล้ว จะยุ่งหรือไม่ยุ่งมันก็เื่ของกู อีกอย่างนะมึงอ่ะเลิกยุ่งกับกูได้แล้ว ไม่งั้นกูจะบอกลุงวิสุว่ามึงแอบสืบเื่ของเขาอยู่อย่าหาว่ากูไม่เตือน
คิมผลักริวออกแล้วรีบเดินจากไปริวโกธรมากกับสิ่งที่คิมกระทำ
ณ ห้องทำงานของวิสุคิมที่แฝงตัวเข้าไป และได้แอบฟังบทสนทนาระหว่างวิสุกับกำพล
กำพล: วันนี้อารมณ์เสียอะไรอีกล่ะ
วิสุ: ก็ไอ่ริวน่ะสิ ผมนะอุตส่าส่งมือปืนชั้นยอดไปยิง แต่มันก็ยังไม่ตาย ดันรอดมาได้ ไม่รู้ว่าห้อยพระอะไรถึงได้รอดทุกครั้งเลย
กำพล: แล้วคุณจะตามยิงเขาไปถึงไหน
วิสุ:ผม้าฆ่าปิดปากทั้งครอบครัวมัน ให้เหมือนกับพ่อแม่ของมันโทษฐานที่มายุ่งเื่ของผม
กำพล:คุณเองหรอที่เป็คนฆ่าสองผัวเมียนั้น
วิสุ:ก็สองคนนั้นดันสาระแนไม่เข้าเื่ มารู้เื่การค้ายาเสพติดของผมผมก็พยายามชวนให้เขาเข้าร่วมแล้ว แต่สองคนนั้นเขาก็ไม่เอาด้วยผมเลยต้องฆ่าปิดปากทิ้งซะ อุตส่าดีใจคิดว่าจะกำจัดเซี้ยนหนามทางธุรกิจไปได้แล้วมันดันมีทายาทมาสืบต่อธุรกิจไปอีก แถมยังสอดรู้ไม่ต่างจากพ่อกับแม่มันผมก็ต้องกำจัดอีก ถ้าไม่มีพวกนี้ ธุรกิจเราก็จะทำการได้สะดวกขึ้น
กำพล: ชั่งมันเถอะหน่าแค่นี้มันก็ไม่กล้ามายุ่งเื่ของเราแล้ว มาสนใจงานใหญ่ของเราดีกว่า
วิสุ: ไม่ต้องห่วงผมจะทำอย่างระวังที่สุด
วิสุสั่งลูกน้องให้ไปตรวจสอบยาเสพติดว่ามีจำนวนครบไหมซึ่งมีทั้งหมดสามคนหนึ่งในลูกน้องที่วิสุสั่งให้ไปนั้นมีคิมรวมอยู่ด้วยทำให้คิมได้รู้ที่ซ่อนของยาเสพติด
พวกลูกน้องพาคิมเดินทางไปที่อู่ซ้อมรถเก่าเมื่อเดินเข้าไป ทุกอย่างดูปกติ จนพวกลูกน้องไปหยุดอยู่ที่รถขันสุดท้าย
ลูกน้องวิสุ: ไอ่มาโณตเองมาช่วยเปิดกระโปงรถนี้หน่อยสิ
คิมรีบทำตามอย่างตั้งใจเมื่อเปิดกระโปรงรถออก คิมก็พบว่าด้านในเป็ทางเดินลงไปสู่ชั้นใต้ดินนี้จึงเป็สาเหตุที่ทำให้ตำรวจไม่พบเจอของกลาง เมื่อคิมเดินเข้าไปถึงก็เจอกับกองยาเสพติดเยอะแยะมากมายที่เตรียมส่งออกไปให้ลูกค้า
คิม: พี่ๆ งานใหญ่ที่ว่านี้มันงานอะไรหรอกครับ
คิมหลอกถามลูกน้องของวิสุ
ลูกน้องวิสุ: อ๋ออีกไม่กี่วันจะมีการส่งยาล๊อตใหญ่ บนเรือสำราญ เองก็เตรียมตัวด้วยล่ะเพราะลูกน้องทุกคนจะต้องช่วยกันส่งของบนเรือ
คิมเข้าใจกระจ่างแจ้ง วิสุนั้นจะจัดงานเลี้ยงการกุศลบนเรือสำราญบังหน้าแต่ลับหลังนั้น ลอบขนส่งยาเสพติด
ผ่านไปหลายวัน....
วิสุวางแผนลอบสังหารอีกครั้งแต่คราวนี้เป้าหมายคือ ริน
ณ คฤหาสน์ของริว
พี่รินที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมต้องสะดุ้งใ เพราะมีใครบางคน ปาสิ่งของบางอย่างเข้ามาที่หน้าต่างห้อง
เมื่อรินเดินดูก็พบว่าเป็ก้อนหินถูกห่อมาด้วยกระดาษในกระดาษมีข้อความ
“อย่านัดเจอลูกค้าที่ร้านอาหารวันพรุ่งนี้นะครับให้นัดเจอกันที่ใหม่ มีคนลอบยิงอยู่ ฝากเตือนป้าอั๋นกับริวให้ระวังตัวด้วย”
รินรู้ทันทีว่าเป็ลายมือของคิมถึงแม้รินจะไม่เห็นด้วยกับการที่คิมเข้าไปแฝงตัวสืบค้นเื่ของวิสุแต่รินก็ทำตามคำเตือนของคิม พี่รินเดินออกไปมองนอกหน้าต่าง และมองหาคิมแต่ก็ไม่เจอใคร
1K
