“ ว่าไง ”เสียงปลายสายอู้อี้พอสมควร
“ ไอ้นุ่มนิ่มนอนอยู่หรือ ” ชายถาม
“ เออ มีอะไร ”นุ่มนิ่มพลิกตัวขึ้นจากท่านอนตะแคง มานอนราบเธอคว้าเอาตุ๊กตาที่เธอนอนกอดอยู่ มาหนุนศีรษะของเธอให้สูงขึ้น
“ น้องน้อยถึงบ้านแกหรือยัง” คนถามเสียงกระวนกระวายมาก
“ ชั้นนอนอยู่บ้านของสมาแล้วน้องน้อยของแก ถ้าจะมาก็ต้องมาที่บ้านนี้ เขาไม่ไปที่บ้านชั้นหรอก ” นุ่มนิ่มแย้ง
“ เออ ๆตามนั้น แล้วสรุป ไปถึงหรือยัง ” ชายเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย
“ ยังโว้ยอย่ามาขึ้นเสียงกับชั้นนะ แล้วนี่มีเื่อะไรกัน ” เสียงนุ่มนิ่มแว้ดขึ้นมาทันทีทันใดเธอเป็คนไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่เธอ เพราะั้แ่เล็กจนโตขนาดพ่อของเธอยังไม่เคยขึ้นเสียงกับเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ ไม่รู้เหมือนกันรู้แค่ว่า น้องน้อยจะไปนอนค้างบ้านของสมา ขอถามหน่อยนะ ตกลง สมาคิดอะไรกับน้องน้อยหรือเปล่า ”
“ ไอ้ชายไอ้สันดาน สมา กับ น้อย พวกเขาเป็เพื่อนกันโว้ย มึงไม่รู้ห่าอะไรเลยเหรอน้อยเขาชอบมึงโว้ย วันนี้มึงเป็อะไร ” นุ่มนิ่มเริ่มโมโหขึ้นมาในทันทีเมื่อชายเอ่ยพาดพิงถึงน้องชายของเธอ
“ ไม่รู้วะไม่รู้อะไรเลย จะเป็บ้าอยู่แล้ว ” ชายระบายให้เพื่อนฟัง
“ เออ ๆ ใจเย็นๆ ก่อน ถ้าน้อยมาถึงแล้ว ชั้นจะถามให้นะ เครป่ะ ”
“ เออ ขอบใจนะ ”
“ อืม ”นุ่มนิ่มรับคำ แล้ววางสายไป
หลังจากวางสายจากนุ่มนิ่มชายก็นั่งหลับตาลงอย่างเหนื่อย ๆ
หน้าบ้านของสมา
ชาติทำหน้าที่ขับนำพารถยนต์มาจนถึงหน้าบ้าน
“ น้อยถึงบ้านสมาแล้ว ” สมาปลุกน้อยให้ตื่นขึ้น
“ อีม ”น้อยรับคำในลำคอ เขาเอนตัวกลับมานั่งได้ตรง เขาเปิดประตูรถยนต์ลงไป
ส่วนทางด้านชาติเขาเดินมาเปิดประตูให้กับสมา
สมามองดูประตูรถยนต์ที่เปิดออกแล้วเขาก็เมินหน้าไปทางน้อย และลงจากรถยนต์ไปทางเดียวกับเพื่อนของเขาตอนนี้เขาคิดจะลองตัดใจจากชาติ เขาเห็นเพื่อนรักเ็ปขนาดนี้แล้วทำให้เขาไม่กล้าที่จะให้ใจกับชาติมากไปกว่านี้ เพราะแค่นี้เขาก็รู้สึกเจ็บมากพอแล้ว ถ้าเขายอมให้ชาติเป็เ้าของหัวใจแบบที่น้อย ยอมให้ชายคงไม่ดีเป็แน่
ชาติยืนมองสมาอย่างรู้ทัน ดีแล้ว นายคนเล็กของเขาจะได้เจอคนที่ดีชาติปิดประตูรถยนต์ที่เขาเป็คนเปิดออก
สมาเข้าคล้องแขนของน้อย
“ ขอต้อนรับสู่บ้านแสนสุขของกระผมขอรับ” สมาพูดเสียงดัง ฟังชัดเขาทำเสียงเลียนแบบตามที่เขาเคยได้ยินจากทางโทรทัศน์
น้อยเผลอยิ้มออกมาได้และก็พยักหน้ารับ
“ งั้นคืนนี้ข้าขอค้างกับเ้าคืนหนึ่งนะ ” น้อยเล่นโต้ตอบกลับไป
“ ได้เลยขอรับเชิญ ” สมารับคำแบบจริงจังแต่ก่อนที่เขาจะพาน้อยเดินเข้าไปข้างในบ้านนั้น
“ พี่ชาติออกไปรับพี่จันทร์มาเลยนะ” สมาหันไปบอกชาติ
“ ครับนายเล็ก ”ชาติรับคำ แล้วก็ขึ้นรถ ขับทะยานออกไป
สมาเหลือบไปมองดูรถยนต์ที่ชาติเป็คนขับออกไปหลังจากเขาก็พาน้อยก้าวเท้ากันเข้าไปในบ้าน
“ กลับมาแล้วหรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้น เขากล่าวทักสมาทั้งที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟา
“ พี่หนึ่ง ”สมาร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึงว่าจะเจอหน้าพี่ชายคนโตที่ส่วนของบ้านเขา
“ สวัสดีครับพี่หนึ่ง” น้อยยกมือขึ้นไหว้
“ สวัสดีครับ ”สมาตั้งสติได้ รีบทำความเคารพพี่ชายทันท่วงที
“ พี่ได้ยินน้อยพูดว่า คืนนี้จะมานอนที่นี่ ” หนึ่งถาม
“ เอ่อน้อยขออนุญาตนอนที่นี่ได้ไหมครับ ” น้อยรู้สึกประหม่าจริงด้วย เขาลืมไปได้อย่างไรว่า คนที่เขาต้องขออนุญาตจริง ๆ คือ พี่ชายของเพื่อน
“ ได้สิจ๊ะไม่มีปัญหา จะนอนกับสมาใช่ไหม แล้วพี่จันทร์จะตามมาไหมคะ ” เสียงของนุ่มนิ่มดังขึ้นพร้อมร่างของเธอที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน
“ สวัสดีครับพี่นุ่มนิ่มขอบคุณมากนะครับ "
“ สมาให้พี่ชาติขับรถไปรับพี่จันทร์แล้วครับ” สมาชิงตอบ
“ ว่าไงน้องสมาจะพาใครมา ขออนุญาตผู้ปกครองของเขาแล้วหรือยังครับ น้อยก็เหมือนกันจะมาค้างที่นี่เมื่อไรก็ได้ จะมาอยู่เลยก็ได้ แต่โทรไปบอกผู้ใหญ่ก่อนดีไหม คุณลุงกับ คุณป้า จะได้ไม่มาว่าพี่ได้ ” นุ่มนิ่มเดินถึงข้างล่างแล้วก็เข้าไปกอดบ่าน้องชายและเริ่มร่ายยาว
“ สมาขอโทษนะคร้าบ” สมายกมือขึ้นไหว้พี่สาวอย่างอ้อน ๆ
“ อืม ” นุ่มนิ่มรับคำ พลางเอามือขยี้ผมของน้องชายด้วยความเอ็นดู
“ น้อยก็ต้องขอโทษพี่นุ่มนิ่มกับ พี่หนึ่งด้วยนะครับ ” น้อยเองก็ยกมือไหว้ขออภัยคนทั้งสอง
“ จ๊ะไม่เป็ไร ” นุ่มนิ่มยิ้มรับและเอื้อมมือไปขยี้ผมของน้อยด้วย ก่อนจะหันหน้าไปหาผู้เป็พี่ชาย
“ ทำไมพี่หนึ่งยังไม่กลับคะ” นุ่มนิ่มถามขึ้นอย่างสงสัย
“ พี่ก็นั่งรอให้สมากลับมาก่อนจะได้ขึ้นไปตามน้องนุ่มนิ่มค่ะ ” หนึ่งตอบ
“ น้องสมากลับมาแล้วนิ่มก็ลงมาแล้ว พี่หนึ่งจะกลับก็ได้นะคะ ” นุ่มนิ่มบอกกล่าวกับพี่ชาย
“ วันนี้พี่ขออยู่ทานข้าวเย็นด้วยคนนะคะได้ไหมสมา ”
“ ต้องแล้วแต่น้องสมาเลยค่ะบ้านของเขานี่คะ ” นุ่มนิ่มโยนให้สมา เป็คนตอบ
หนึ่งมองหน้าน้องชาย
“ เชิญครับสมาดีใจนะที่จะได้นั่งทานข้าวกับพี่หนึ่งด้วย ” สมาพูดจบก็ผละจากนุ่มนิ่มแล้วถลาเข้าไปนั่งกอดเข่าพี่ชาย
หนึ่งยิ้มรับ
น้อยมองดูภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกะเืใจ เขาเองก็มีน้องต่างแม่สองคนเหมือนกันถ้าพ่อของเขาเป็เหมือนพ่อของสมาคงจะดี เขาคงจะมีความสุขไม่น้อย
นุ่มนิ่มหันมาเห็นน้อยทำหน้าเศร้าก็เกิดความสงสาร เธอจึงเดินไปกอดคอน้อย
“ ไม่เป็ไรนะน้องน้อยเองก็เป็เหมือนน้องของพวกพี่อีกคนหนึ่ง ถ้ามีอะไรก็บอกกับพี่ได้พี่จะดูแลเราเหมือนที่ดูแลเ้าสมาเลย ” นุ่มนิ่มลูบหัวน้อยด้วยความรัก
“ ขอบคุณครับ ”น้อยกอดนุ่มนิ่มกลับ พร้อมมองไปหนึ่ง
หนึ่งพยักหน้ายิ้มให้
“ โทรไปบอกคุณลุงชาญก่อนดีกว่านะคะ” นุ่มนิ่มเอ่ยบอกน้อย หลังจากที่เธอคลายอ้อมกอดออกจากตัวของเพื่อนน้องชายก่อนที่เธอจะสาวเท้าเข้าไปนั่งลงข้างหนึ่ง
“ ครับพี่นุ่มนิ่ม แต่คืนนี้น้อยขอให้พี่จันทร์มาค้างด้วยได้ไหมครับ "น้อยรับคำอย่างว่าง่าย และกล่าวขออนุญาตให้พี่เลี้ยงของตน
“ ได้สิจ๊ะถ้าพี่จันทร์มาค้างด้วย พี่จะได้ไม่ต้องรีบไป มีคุณเลขาอยู่ข้าง ๆ ดีจะตาย ”นุ่มนิ่มรับปากในทันที
“ พี่นุ่มนิ่มจะได้ี้เีได้ใช่ไหมครับ” สมาพูดล้อเล่นกับพี่สาวของตน
“ รู้ทันตลอด ”นิ่มนุ่มเอื้อมมือไปขยี้ผมบนศีรษะของสมาอย่างหมั่นเขี้ยว
ทุกคนยิ้มหัวเราะด้วยกันไม่เว้นแม้แต่น้อย หรือ หนึ่ง
น้อยเอามือควานหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเครื่องเขารออยู่จนเครื่องทำงาน แล้วจึงกดโทรไปหาคุณชาญ
“ สวัสดีครับคุณหนูน้อย” เสียงของคุณชาญดังมาจากปลายสาย
“ สวัสดีครับคุณลุงคืนนี้ น้อย กับ พี่จันทร์ ขอนอนค้างบ้านสมานะครับ ” น้อยเอ่ยขออนุญาต
“ ตามสบายครับแล้วจะให้ไปรับกลับไหมครับ ” คุณชาญไม่กล่าวปฏิเสธ
“ ไม่เป็ไรครับน้อยกลับเองได้ครับ ขอบคุณที่เป็ห่วงนะครับ น้อยไม่กวนคุณลุงแล้ว สวัสดีครับ ”น้อยตอบกลับด้วยความเกรงใจ
“ ไม่รบกวนอะไรเลยครับมีอะไรโทรมาได้ตลอดนะครับ สวัสดีครับ ” คุณชาญยังไม่ตัดสายยังถือสายรออยู่
น้อยยิ้มเล็กน้อยก่อนที่เขาจะทำการปิดสายสนทนานี้
“ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมทั้งสองคนเอาของขึ้นไปเก็บ แล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ น้อยใส่ของสมาไปก่อนนะน้องน้อยเสร็จแล้วลงมาคุยกับพี่หน่อยนะครับ " นุ่มนิ่มร่ายยาวตามเดิม
“ ได้ครับ ”น้อยรับคำอย่างสงสัยเล็กน้อยว่า พี่สาวของเพื่อนรักมีอะไรที่้าจะคุยกับเขาเป็พิเศษ
“ งั้น สมา กับน้อย ขอตัวก่อนนะครับ ป่ะ น้อย ” สมาลุกขึ้นยืนเขาคว้าเอากระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย และดิ่งมาจับหมับเข้าที่ข้อมือของเพื่อนตัวน้อยก่อนที่เขาจะกึ่งลากกึ่งจูงพาขึ้นไปข้างบน ตรงเข้าห้องนอนของเขา
ภายในรถยนต์คันที่ชาติขับเคลื่อนมา
คนขับนำเอายานพาหนะส่วนตัวของเ้านายคนเล็กเบี่ยงเข้าข้างทางก่อนที่ตัวเขาจะนำเอาโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรไปยังเบอร์ของชาย
“ ว่าไงไอ้ชาติมันเื่อะไรกันแน่ว่ะ ” เสียงคนปลายสายหงุดหงิดอย่างเต็มที่
“ ใจเย็น ๆ นะคุณชาย ” อีกคนก็พยายามบอกให้ไม่คิดมากเกินไป
“ กูจะเย็นได้ไงมึงไม่เคยรักใคร มึงมันไม่มีความรู้สึก มึงจะมาเข้าใจอะไรกู ” คนปลายสายยังโวยวาย และพาลพาโล พอคิดได้ว่า เขาพูดมากไป
“ เอ่อ กูขอโทษ” ชายเอ่ยขออภัย
“ ผมไม่ได้โกรธครับเป็เื่จริงนี่ครับ ” ชาติตอบกลับแบบยอมรับทุกอย่างมันก็เป็อย่างที่คนปลายสายกล่าวทุกอย่าง แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังเป็มนุษย์คนหนึ่ง แน่นอนที่เขาจะต้องมีความรู้สึก ถึงเขาจะโดนฝึกโดนสอนให้ต้องอดทนกับความรู้สึกต่าง ๆ ที่อาจจะทำให้เขาเสียการควบคุมตัวเองไปได้เขาก็ยังรับรู้ได้ว่า นายคนเล็กของเขามีความรู้สึกดี ๆ เกิดขึ้นกับเขาเขาเองไม่อาจตอบรับได้เขาเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีที่เห็นนายคนเล็กมีปฏิกิริยาบึงตึ้งกับเขาแทนอาการฉอเลาะที่นายคนเล็กชอบทำเป็ประจำ แต่แบบนี้ น่าจะเป็ผลดีกับทุกคนมากกว่า
“ เอออย่างไงกูก็ขอโทษด้วยแล้วกัน กูหัวร้อนไปหมดแล้ว ” ชายยังกล่าวต่อเขาเองก็รู้สึกไม่ดีเลยที่พาลใส่ชาติ เขารู้ว่าคงไม่มีใครอยากมึชีวิตแบบที่ชาติเป็อยู่ ชีวิตที่ห้ามมีความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้นคงมีคนเดียวในโลก ที่เลือกจะมีชีวิตไร้ความรู้สึก คน ๆ นั้น ก็คือ นุ่มนิ่มเพราะเธอถือว่า พ่อ พี่ และน้องชายของเธอ เป็เหล่าคนที่เธอพร้อมจะสละชีวิตให้เพื่อดูแล และปกป้อง
“ ผมขอเล่าให้ฟังนะครับ” ชาติเริ่มพูด
“ ไอ้ชาติกูถือว่ามึงเป็เพื่อนกู ไม่ต้องสุภาพกับกูก็ได้ กูไม่ใช่เ้านายมึงกูเป็เพื่อนมึง เข้าใจไหม ” ชายแทรกขึ้นมาทันใด
“ ขอบคุณมากนะครับแต่ยังไงผมก็ต้อง…”
“ เออเอาที่มึงสบายใจแล้วกัน ” ชายกล่าวไป ส่ายหัวไป ดื้อพอกันมิน่าไอ้นุ่มนุ่มถึงได้โคตรดื้อ ก็โตมาพร้อมกัน
“ เื่มันเป็แบบนี้ครับ” ชาติเริ่มเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ชายรับรู้
“ บ้านี่มันบ้าชัด ๆ ” คนปลายสายะโลั่นอย่างโมโหสุดขีด
“ ผมว่าคุณชายต้องรีบไปคุยกับคุณน้อยให้รู้เื่ดีกว่านะครับ ถ้าไม่อยากเสียคนที่รักไปรู้สึกอย่างไร ก็บอกให้คุณน้อยรู้ซะ” ชาติเอ่ยแนะนำ
“ แล้วตอนนี้น้องน้อยอยู่ที่บ้านของสมาใช่ไหม” ชายถามอย่างร้อนรน
“ ใช่ครับ ”ต้นสายรับคำ
“ เออกูขอบใจมึงมาก ไอ้ชาติ ” ปลายสายรีบกล่าวก่อนเป็ฝ่ายปิดสายไป
ชาติส่ายหัวเขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย จากนั้น เขาก็เอาเครื่องมือสื่อสารไปวางไว้ที่คอนโซลรถและเขาก็นำรถพาทะยานมุ่งตรงไปรับจันทร์
263
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
