หนึ่งเดือนผ่านไป
.
.
ณ บริษัท สุมิโตะ กรุ๊ป เวลา 11:00 นาฬิกา
ครืน~
"ทุกคน~ ฟังทางนี้กันหน่อยนะ"
ในขณะที่พนักงานคนอื่นๆกำลังตั้งใจทำงานอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงประตูเลื่อนเปิดพร้อมร่างของชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางอารมณ์ดี ทำให้เหล่าพนักงานภายในห้องต้องหยุดมือลงทันทีก่อนจะหมุนเก้าอี้หันมามองเหล่ารุ่นพี่เพื่อตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายพูด
"เมื่อกี้ลงไปประชุมกับผู้บริหารมา ซึ่งมีข่าวดีมาบอกว่ากำไรของบริษัทเพิ่มขึ้นสองเท่าตัว ดังนั้นโบนัสของพวกเราก็จะเพิ่มขึ้นด้วย~"
"เย้~ / สุดยอดครับ~"
"และอีกเื่ก็คือจะถึงวันครบรอบ32ปีของบริษัทแล้ว จะมีงานฉลองจัดขึ้นที่นี่ด้วย โดยธีมในครั้งนี้ก็คือซูเปอร์ฮีโร่ แต่ละแผนกจะต้องแต่งตัวให้เหมือนกับธีมนั้นๆ ก็เลยอยากได้ความเห็นจากทุกคนว่าอยากแต่งเป็ตัวอะไรดี?"
"เห่...ต้องร่วมงานด้วยเหรอครับ?"
"ใช่ ทุกคนต้องเข้าร่วม บังคับจ้ะ (^^)"
"เอ... / จะแต่งเป็ตัวอะไรดีอะ"
เมื่อฟังคำประกาศจากรุ่นพี่สาวสวยจนมาถึงประโยคที่ให้เลือกธีมการแต่งกายในครั้งนี้ ส่งผลให้มากิระที่ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นักหูผึ่งทันทีที่ได้ยินก่อนจะเหลือบมองหัวหน้าแผนกที่ยืนอยู่ข้างๆรุ่นพี่สาวสวยโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขายืนกอดอกเฝ้ามองเหล่ารุ่นน้องที่กำลังดีอกดีใจเกี่ยวกับโบนัสที่จะได้รับและงานฉลองที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ โดยกวาดสายตามองทุกๆคนจนมาหยุดที่มากิระที่กำลังจ้องตนเช่นเดียวกัน เขาจึงเดินเข้าไปหาลูกน้องตัวแสบก่อนจะพูดคุยตามปกติ
"มีอะไรจะเสนอหรือเปล่ามากิระ?"
"จะดีเหรอครับที่รับฟังความเห็นของผม?"
"ถ้ามันทำได้จริงก็ลองพูดมา อีกอย่างก็อยากรู้เหมือนกันว่านายมีไอเดียเจ๋งๆแค่ไหน :)"
ฮาจิมะจ้องมองมากิระด้วยสายตาเย้ยหยัน เพราะเขาคิดว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเสนอความคิดดีๆออกมาได้แน่จึงลองเชิงเพื่อให้เขาพูดออกมา ซึ่งมากิระที่เห็นหัวหน้าแผนกเข้าใกล้ตนมากขนาดนี้จึงพยายามคุมสติของตัวเองเอาไว้เลยไม่ได้สนใจฮาจิมะเท่าไหร่นัก ส่งผลให้ฝ่ายที่คิดว่าถูกเมินยิ่งไม่พอใจก่อนจะส่งเสียงดุออกไปตรงๆ
"โดนดุไปเมื่อวานง่อยเลยหรือไง รุ่นพี่คนนี้ถามนายอยู่นะว่ามีไอเดียมาเสนอมั้ย?"
"มีครับ แต่ว่าหัวหน้าคงไม่ชอบ"
"ก็ลองพูดออกมาก่อนสิ ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าชอบหรือไม่ชอบ"
"ผม...ผมขอเสนอธีมสาวน้อยเวทมนตร์ครับ!!"
เพราะความตื่นเต้นที่ถูกอีกฝ่ายเข้าหาส่งผลให้มากิระควบคุมตัวเองไม่อยู่จึงเผลอะโลั่นออกไปให้ได้ยินทั้งแผนก ทำให้เหล่าเพื่อนร่วมงานรวมถึงฮาจิมะได้แต่ทำหน้าเหวอก่อนจะยิงคำถามใส่มากิระเป็ชุด
"เอาจริงดิ นายต้องใส่ด้วยนะมากิระ / สาวน้อยเวทมนตร์ก็น่ารักดีนะ ฉันชอบ / อืม...ก็ดีนะ ชุดหาง่ายดี"
"นี่นายคิดดีแล้วใช่ไหม?"
"ครับ ผมคิดว่ามันเหมาะกับแผนกของเราดี แล้วก็คงไม่มีใครคาดคิดหรอกครับว่าแผนกที่เข้มงวดมาแต่งตัวน่ารักๆแบบนี้"
"ก็จริงนะ / มาทำให้ทุกคนใเล่นกันเถอะ"
เหล่าเพื่อนร่วมงานต่างเห็นด้วยกับความคิดของมากิระและเริ่มเข้าประเด็นเื่ชุดกันเรียบร้อย ส่งผลให้ฮาจิมะที่อยากลองเชิงอีกฝ่ายยืนกอดอกด้วยความรู้สึกยอมแพ้ที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าจะเอาธีมนี้โดยไม่ปรึกษาตน ก่อนจะหันไปพูดกับมากิระด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เพราะความคิดแปลกใหม่ทำให้ได้รับความสนใจ อย่าเหลิงมากเกินไปละ"
"แล้วหัวหน้าเห็นด้วยหรือเปล่าครับ?"
"ถ้าทุกคนเห็นด้วยก็ตามนั้นแหละ แต่อย่าลืมนะว่านายต้องใส่ด้วย"
"หัวหน้าก็ต้องใส่เหมือนกันนะครับ"
"รู้แล้วๆ เอาละ! กลับไปทำงานได้แล้วทุกคน งานต้องเสร็จก่อนพักเที่ยงนะ"
"โห้.... / ใจร้ายมาก! / ไม่ทันหรอก"
"อย่ามัวแต่บ่น มืออะขยับด้วย"
หัวหน้าแผนกจอมเผด็จการเริ่มออกคำสั่งอีกครั้งพร้อมเดินกลับไปนั่งประจำที่ของตนรวมถึงพนักงานคนอื่นๆด้วย ส่วนมากิระขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สะอาด แว่นตาหนาเตอะถูกวางลงข้างอ่างล้างหน้าเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ซ่อนอยู่ภายแว่นตาตลอดมา ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองใบหน้าของตัวเองในกระจกนานพอสมควรก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าและสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อปรับอารมณ์ให้คงดี
"ฮ้า~~รอให้ถึงวันงานไม่ไหวแล้ว อยากเห็นหัวหน้าในชุดสาวน้อยเวทมนตร์เร็วๆจัง"
มากิระบ่นพึมพำคนเดียวขณะเข้าสู่ความฝันที่ตนอยากให้เป็จริงมากที่สุดก็คือการได้เห็นหัวหน้าแผนกในชุดแสนน่ารักนั่นเอง เพราะไลฟ์ของเรย์จังรอบที่แล้วก็แต่งเป็สาวน้อยเวทมนตร์ซึ่งน่ารักจนใจเจ็บ ดังนั้นโอกาสดีๆแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆจึงเสนอธีมสาวน้อยเวทมนตร์เพื่อ้าเชยชมความน่ารักให้เห็นเต็มสองตา วันงานพกกล้องถ่ายรูปมาด้วยดีกว่า จะได้ถ่ายเก็บความน่ารักของเขาให้เต็มเครื่องไปเลย ♡
"เอ่อ...นายโอเคมั้ย?"
"หะ หัวหน้า!?"
เพราะมัวแต่ดีอกดีใจที่จะได้เห็นความน่ารักของอีกฝ่ายจนไม่ทันสังเกตเห็นฮาจิมะกำลังเดินเข้าห้องน้ำพอดีซึ่งเขาต้องหยุดยืนมองมากิระอย่างเป็ห่วงเพราะหมอนี่เอาแต่เด้งไปเด้งมาในห้องน้ำคนเดียว คงจะเครียดจากเมื่อวานที่โดนดุไปแน่ๆ แต่ทำไงได้ละ ก็หมอนี่ทำผิดจนไม่น่าให้อภัยตลอดเลย ทางผู้บริหารก็ไม่ยอมไล่เขาออกเพราะเห็นเป็คนรู้จักของเพื่อนสนิทตัวเอง แล้วยังสั่งให้สอนงานเขาจนกว่าจะไม่ทำผิดอีก แล้วดูสภาพตอนนี้ เฮ้อ...น่าเป็ห่วงจริงๆ
"ก็รู้ว่าเครียดจากงาน แต่ถ้าอยากเต้นข้างล่างก็มีห้องคาราโอเกะให้ยืมนะ จะได้ไม่ต้องมาแอบเต้นในห้องน้ำ (-_-)"
"เปล่าครับ ผมไม่ได้เครียดอะไร"
"แน่ใจเหรอ? หน้านายมันฟ้องเลยนะ"
ฮาจิมะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆก่อนจะเงยหน้ามองสีหน้าของมากิระที่กำลังกระตุกยิ้มเล็กน้อย ทำให้ฝ่ายถูกเข้าหาถอยกรูแผ่นหลังชิดติดขอบอ่าง พร้อมพูดบ่ายเบี่ยงเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ารู้ความจริงได้
"ครับ ผมแค่...นึกถึงสภาพหัวหน้าแต่งเป็สาวน้อยเวทมนตร์แล้วตลกดี"
"ฮะ! คนอุตส่าห์เป็ห่วงนึกว่าเครียดจากงาน ที่แท้มาแอบล้อเลียนกันนี่เอง (-*-)"
"ก็มันอดคิดไม่ได้นี่ครับ คนอื่นๆเขาก็คงคิดเหมือนกัน"
"ไม่มีใครเขาคิดเื่ติ๊งต๊องแบบนายหรอก"
ฮาจิมะเดินเข้ามาล้างมือข้างๆมากิระด้วยความรู้สึกหงุดหงิดหลังจากรับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เครียดแต่กำลังล้อเลียนตนอยู่ ก่อนจะรู้สึกถึงเงาตะคุ่มจากด้านหลังก็พบว่ามากิระเข้ามายืนซ้อนข้างหลังของตนพร้อมใช้มือข้างหนึ่งยันขอบอ่างปิดทางหนีเอาไว้ส่วนอีกข้างเอื้อมมือไปหยิบแว่นตาของตัวเองซึ่งอยู่ใกล้ๆกับฮาจิมะพอดี ทำให้เขาหันควับมองอีกฝ่ายที่จู่ๆก็เข้ามาไม่มีปี่มีขลุ่ยพร้อมจ้องมองเข้ามาในดวงตาด้วยความรู้สึกหลากหลาย
มากิระรู้ดีว่าถึงจะฉวยโอกาสตอนนี้แต่ก็ไม่สามารถมัดใจหัวหน้าแผนกได้อยู่ดี เพราะเขาไม่เคยทำให้อีกฝ่ายพอใจได้เลย จึงพยายามยั่วโมโหแทนเพื่อเรียกร้องความสนใจ โดยที่ระยะห่างก็ขยับเข้ามาเรื่อยๆแต่ก็อยู่ในฐานะหัวหน้ากับลูกน้องเท่านั้นเอง
"หัวหน้าต้องระวังเื่การเข้าหาคนอื่นด้วยนะครับ"
"ทำไม?"
"ก็...หัวหน้าตัวเตี้ยเกินไป เดี๋ยวคนอื่นจะสะดุดล้มเอานะครับ (^^)"
ปึก!
"นายโดนเพิ่มงานสองเท่า! เย็นนี้ไม่เสร็จไม่ต้องกลับ"
"ครับ~"
เพราะถูกอีกฝ่ายยั่วยุทำให้ฮาจิมะโกรธเคืองที่เ้าลูกน้องไม่เอาไหนพูดกลั่นแกล้งตนจึงผลักอกคนตรงหน้าเต็มแรงและมอบบทโทษให้หลาบจำจะได้ไม่กล้าหือกับเขาอีก แต่มากิระกลับชอบใจเสียด้วยซ้ำที่ได้เห็นปฏิกิริยาต่อต้านของหัวหน้าจึงรีบเดินตามไปเพื่อกลับไปประจำที่นั่งของตนโดยที่ในใจตั้งตารอให้ถึงวันครบรอบของบริษัทอย่างใจจดใจจ่อเต็มที
.
.
.
455
