"คุณแอนโทนีไม่รับซื้อยาพวกนี้เหรอครับไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอครับ"เรซยังคงถามย้ำเผื่อวานแอนโทนีจะเปลี่ยนใจรับซื้อยาของพวกเขา
"ฉันรับซื้อไว้ไม่ได้หรอกนะเพราะมันผิดกฎของเมืองเื่การรับซื้อยาเถื่อน ฉันว่าพวกหนูกลับไปบอกให้คนที่ปรุงยานี้ขึ้นมาไปขอใบรับรองที่สถาบันปรุงยาดีกว่านะถ้าได้ใบรับรองมาแล้วฉันรับประกันเลยว่าจะซื้อเอาไว้ให้หมดทุกหลอดเลย"แอนโทนีพยายามหาทางออกให้กับเด็ก ๆเมื่อเห็นแววตาเศร้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของทั้งห้าคน
"เอ่อ...ครับถ้าอย่างนั้นพวกผมขอตัวก่อน"เรซกล่าวลาแอนโทนีแล้วนำพวกทั้งหมดออกมาจากร้านยาของเขา
"เฮ้อ..แล้วอย่างนี้จะทำยังไงกันดีล่ะโนบลินเราอุตส่าห์ไปล่าเ้าเซบัปนั่นมาอย่างยากเย็นแล้วยังลงทุนไปกับเครื่องมือปรุงยาอีกตั้งมากมาย แต่นี่ขายไม่ได้ซักหลอดเลยแบบนี้เราจะทำยังไงกันดี" พอลเริ่มบ่นออด ๆ แอด ๆเมื่อเห็นว่ายาที่ปรุงขึ้นมานั้นไม่สามารถขายเอาทุนคืนมาได้เลย
"ฉันว่าจะลองไปที่สถาบันปรุงยาเพื่อขอใบรับรอง"โนบลินบอกอย่างเด็ดเดี่ยว "พวกนายว่าไง" โนบลินหันไปถามเพื่อน ๆ
"ไปก็ไป"เรซตอบออกมาจากนั้นเพื่อน ๆ คนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากนั้นเด็ก ๆจึงเดินทางมาที่สถาบันปรุงยาตามคำบอกของคนในเมืองที่ชี้ทางให้กับพวกเขาอาคารไม้ผสมปูนที่สร้างขึ้นอย่างประณีต มีความสูงสามชั้นด้านหน้ากว้างเกือบยี่สิบเมตร ส่วนความยาวที่ลึกเข้าไปข้างในนั้นพวกเด็ก ๆไม่สามารถบอกได้
ตัวอาคารมีสีครีมอ่อนๆ ตัดกับสีฟ้าและสีแดงสวยงามมีสัญลักษณ์รูปสมุนไพรและขวดยาติดอยู่เหนือซุ้มทางเข้า เด็ก ๆต่างพากันเดินลอดซุ้มนั้นเข้าไปด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
"นี่เ้าหนูเข้ามาทำอะไรที่นี่น่ะ ที่นี่ไม่ใช่ที่วิ่งเล่นนะ"
เสียงดังมาจากชายคนหนึ่งที่อายุราวๆ สี่สิบปี สวมชุดคลุมสีขาวพร้อมถือคทาเวทอันเล็กในมือท่าทางทรงภูมิเปี่ยมไปด้วยบารมีของผู้วิเศษที่เชี่ยวชาญเวทมนต์
"พะ..พวกเราเข้ามา เพื่อขอใบรับรองสูตรยาครับ" เรซข่มใจบอกออกไป
"หืมใบรับรองสูตรยาอย่างนั้นรึ ยาอะไรกัน?" ชายคนนั้นถามขึ้น
"ยาเสริมพลังกายครับ"โนบลินตอบ
"หือ?ไม่ใช่ยาที่เสริมความสามารถเวทมนต์อย่างนั้นรึ? อืม..ข้ายังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดทำการศึกษาเกี่ยวกับยาที่เพิ่มความสามารถของกายเนื้อเลยพวกเ้าล้อข้าเล่นหรือเปล่า"เขาถามอย่างแปลกใจและไม่ค่อยเชื่อถือคำพูดของโนบลิน
"มันเป็ยาที่เสริมสร้างความสามารถของกายเนื้อโดยตรงครับแต่ด้วยวัตถุดิบที่พวกเราหาได้ ทำให้มันมีผลแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง"โนบลินบอกออกไปอย่างเสียดายที่ไม่สามารถทำให้ยาของเขาส่งผลได้นานกว่านี้
"จะ..เ้าจะบอกว่ายาที่เ้านำมาด้วยคือยาเสริมกายหยาบโดยตรงอย่างนั้นหรือ?" ชายชราถามออกมาเสียงดังด้วยความใ
ในตำราเก่าแก่ของสถาบันปรุงยานั้นเคยมีบันทึกเกี่ยวกับยาเสริมกายหยาบโดยตรงอยู่บ้างแต่สูตรที่ใช้ปรุงนั้นกลับหายสาบสูญไปมีเพียงบันทึกเกี่ยวกับผลของยาบางตัวเท่านั้นทำให้ปัจจุบันในเมืองมีเพียงแค่ยาที่ปรุงจากสมุนไพรที่มีสรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายให้แข็งแรงไม่กี่ชนิดเท่านั้นซึ่งผลของมันก็เพียงแค่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายอย่างช้า ๆ คล้าย ๆอาหารเสริมเท่านั้น ไม่มียาสูตรใดที่ให้ผลโดยทันทีเลย
นอกจากนั้นยาในเมืองนี้ยังเป็ยาที่เสริมสร้างความสามารถด้านเวทมนต์เสียส่วนใหญ่ซึ่งปรุงขึ้นจากส่วนผสมของสมุนไพรเวทที่หาได้จากในป่ารอบ ๆ เมืองและผลที่ได้นั้นก็ไม่ได้สูงอะไรมากมาย ยาส่วนมากนั้นมีระดับอยู่แค่เพียงระดับ Dมีน้อยครั้งที่จะได้พบยาระดับ C ซึ่งส่วนใหญ่ก็มาจากกองคาราวานที่มาจากต่างเมืองเพื่อทำการค้าขายและนำเข้ามาด้วยเท่านั้น
ดังนั้นพวกตระกูลใหญ่และตระกูลชั้นสูงนั้นจึงมักนิยมใช้ยาเสริมพลังที่มีระดับสูงๆ เป็เครื่องวัดฐานะทางสังคมของตนเองนอกจากนั้นยังสร้างตลาดมืดที่มีการแลกเปลี่ยนสินค้าหายากและราคาแพงโดยใช้ยาในการแลกเปลี่ยนแทนเหรียญทองอีกด้วย
"ข้า้าตรวจสอบยาขนานนั้นของเ้าและถ้ามันไม่ใช่อย่างที่เ้าอวดอ้างละก็...ข้าจะเตะโด่งพวกเ้าออกไปเดี๋ยวนี้เลย"ชายคนนั้นกล่าวเสียงเข้มจากนั้นยื่นมือมาขอตัวอย่างยาจากโนบลินซึ่งเขาก็ยื่นให้แต่โดยดี
หลังจากรับหลอดยาไปเขาทำการเพ่งมองตัวยาที่อยู่ข้างในก่อนที่จะเปิดจุกที่ปิดอยู่ออกและเริ่มสูดดมกลิ่นของมัน
"หืม?มีกลิ่นคาวเล็กน้อยแต่ก็ถูกกลบด้วยความหอมสดชื่นของสมุนไพร? หรือว่า..นี่เ้าใช้วัตถุดิบจากสัตว์ร้ายในการปรุงยานี้อย่างนั้นหรือ?"เด็ก ๆ ต่างพากันพยักหน้าหงึก ๆ เป็การตอบคำถามของเขาจากนั้นเขาจึงยกหลอดยาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด และพริ้มตาหลับชั่วครู่
ทันใดนั้นร่างกายของเขาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเริ่มจากสองมือที่มีรอยเหี่ยวย่นเนื่องจากกาลเวลาเริ่มขยายตัวขึ้นเล็กน้อยกล้ามเนื้อแขนสองข้างที่โผล่พ้นออกมาจากชุดคลุมสีขาวนั้นเปลี่ยนจากหย่อนคล้อยเป็เต่งตึงดูแข็งแรงมากขึ้นนอกจากนี้ทั่วร่างของเขายังดูราวกับย้อนกลับไปในวัยหนุ่มที่แข็งแรงอีกด้วย
"นะ..นี่มันอะไรกันน่ะโนบลิน"เรซกระซิบถามเบา ๆ"ทำไมตอนที่พวกเรากินยานี้ไม่เห็นจะมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นมาเลยแถมยังต้องทนกับความรู้สึกร้อนๆ หนาว ๆ แล้วก็คันยิบ ๆ อยู่ตั้งนาน"
"อืม..น่าจะเพราะว่าลุงคนนี้ใช้พลังเวทมนต์ช่วยกระจายตัวยาและกระตุ้นให้มันออกฤทธิ์เร็วขึ้นนะสิแถมเวทของเขายังไปเพิ่มประสิทธิภาพของมันอีกด้วยอันนี้ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกันเพราะไม่เคยสร้างการไหลเวียนเวทในร่างกายเลยไม่รู้ว่าใช้เวทมนต์เร่งประสิทธิภาพของยาได้ด้วย"โนบลินตอบเสียงเรียบแต่แววตาดูกระจ่างใสเหมือนได้รับรู้สิ่งใหม่ ๆ
"โอ้..ข้าััมันได้แล้วความแข็งแกร่งของร่างกายข้า ฮ่า ๆ ๆ" ชายชุดคลุมสีขาวหัวเราะออกมาอย่างพอใจ"นี่มันยาระดับ B ที่หาได้ยากยิ่งนักข้าชักอยากรู้แล้วว่าใครเป็เ้าของสูตรยานี้พวกเ้าสามารถเรียกเขามาพบข้าสักครั้งได้หรือไม่"
"คนที่เป็เ้าของสูตรก็ยืนอยู่นี่แล้วไงลุง"พอลบอกด้วยน้ำเสียงทะเล้น
"หืม..ไหนกันข้าไม่เห็นมีใครสักคน" ชายที่ถูกเรียกว่าลุงตอบงง ๆพร้อมทั้งสอดส่ายสายตาหาเ้าของสูตรยาที่ว่า
"เอ่อ..เพื่อนผมคนนี้คือเ้าของสูตรเองครับ"บันบอกพร้อมกับชี้มาที่โนบลิน
"หือ?จะ..เ้านะหรือ เ้าของสูตรยา "นำเสียงที่เปล่งออกมาแสดงชัดว่าปฏิเสธที่จะเชื่อคำพูดของเด็ก ๆ อย่างสิ้นเชิง
"ใช่ครับแต่เราเอาไปขายไม่ได้เพราะมันยังไม่ได้รับการรับรองเราก็เลยต้องมาขอใบรับรองที่นี่" เรซอธิบายเสริมขึ้น
"จะ..จะบ้าไปแล้วหรือไงเด็กอย่างพวกเ้าจะสามารถปรุงยาระดับนี้ขึ้นมาได้ออย่างไรกันอย่ามาล้อเล่นกับข้านะ" ลุงคนนั้นเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริง ๆ เมื่อเด็ก ๆพวกนี้มาล้อเล่นทำให้เขาเสียเวลา
"พวกเราพูดเื่จริงนะ"แอลที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นมา "ไม่เชื่อก็ให้โนบลินปรุงให้ดูก็ได้"แอลยืนยันด้วยความมั่นใจ
"หืม..ดี!!ถ้ามั่นใจมากขนาดนั้นข้าจะให้เ้าปรุงยานี้ให้ข้าดู แต่ถ้าทำไม่ได้ละก็พวกเ้าทุกคนจะต้องถูกส่งให้ทางการ ในข้อหาต้มตุ๋นหลอกลวงถึงจะเป็เด็กข้าก็ไม่ให้อภัยหรอกนะ" ลุงชุดขาวตวาดอย่างเหลืออดเขารู้สึกว่าเด็กพวกนี้ชักจะทำให้เขาเสียเวลามากเกินไปแล้ว
"ถ้าอย่างนั้นตามข้ามาแล้วเตรียมตัวโดนขังได้เลย เ้าพวกเด็กบ้า"
เขาตวาดส่งท้ายก่อนจะเดินนำพวกเด็ก ๆ ให้เข้าไปในอาคารของสถาบันหลังจากเดินขึ้นบันใดมาที่ชั้นสาม ชายคนนั้นก็พาพวกเด็ก ๆเข้าไปในห้องใหญ่ห้องหนึ่ง เหนือประตูติดป้ายเล็ก ๆ ว่า "ผอ. สถาบันปรุงยา วินเธอร์บลัซ"
เมื่อเข้ามาในห้องชายคนนั้นบอกให้เด็กๆ นั่งรอที่โซฟายาวที่วางติดกำแพง
"นะ...นี่ลุงเป็ ผอ.ของที่นี่อย่างนั้นเหรอ" พอลถามขึ้นติดตลก
"ก็ใช่นะสิรู้แล้วก็หัดเคารพกันซะบ้างสิ" วินเธอร์ไม่วายตำหนิพอลด้วยเสียงดัง
"เอ้าเ้าคนที่อ้างว่าเป็เ้าของสูตรยาน่ะ ออกมาปรุงยาให้ข้าดูซิ"เข้าบอกอย่างรำคาญพร้อมกับส่งสายตามาทางโนบลิน
"เอ่อ..ผมใช้วัตถุดิบไปหมดแล้วให้ปรุงตอนนี้ไม่ได้หรอก"โนบลินตอบอย่างจนปัญญา
"หึ..ลูกไม้ตื้นๆ ... เ้าเขียนรายการวัตถุดิบมาข้าจะให้คนจัดหามาให้ ข้าละอยากจะเห็นจริง ๆว่าเ้าจะเขียนส่วนผสมของยานี้ออกมายังไง"เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาอย่างผู้ชนะมาทางโนบลินเพราะคิดว่าเขารู้ทันลูกไม้ของเด็กคนนี้
โนบลินใช้เวลาไม่นานก็ส่งกระดาษที่เขียนรายการวัตถุดิบและเครื่องมือที่จำเป็ต้องใช้ไปให้กับวินเธอร์เขารับกระดาษนั้นไปดูแล้วยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นเขาหัวเราะลั่นออกมาอย่างอดไม่ได้
“นี่เ้า...นี่เ้าจะปรุงยาแต่ไม่ใช้เตาอย่างนี้หรือ?ข้าว่าแล้วไม่มีผิดว่าพวกเ้ามันเด็กเลี้ยงแกะเชื่อถือไม่ได้ออกไปซะจะไปเล่นที่ไหนก็ไป แล้วอย่าไปหลอกลวงใครให้เขาเสียเวลาอีกล่ะ”
วินเธอร์อดขำไม่ได้เมื่อได้เห็นใบรายการที่โนบลินส่งให้นอกจากสมุนไพรสองสามอย่าง เืและกระดูกของเซบัปแล้ว ก็มีเพียงเทียนไข ขันน้ำและหม้อหลอมเท่านั้นไม่มีการร้องขอเตาไฟเพื่อใช้ในการหลอมเลยจะบอกว่าใช้เทียนไขแทนเตาไฟนั้นก็ไม่น่าจะเป็ไปได้เพราะความร้อนจากเทียนไขไม่ได้มากพอที่จะหลอมยาได้
ถ้าเด็กนี่เป็นักเวทที่สร้างไฟและควบคุมไฟได้ก็ว่าไปอย่างแต่เด็กอายุไม่ถึงสิบขวบแบบนี้ไม่มีทางใช้เวทได้แน่นอนเพราะฉะนั้นก็เป็ไปได้อย่างเดียว ..เ้าพวกนี้มันเด็กเลี้ยงแกะ..
"ให้ผมได้ลองก่อนเถอะนะผอ. ถ้าเกิดว่ามันเป็เื่โกหกจริง ๆ ผมยอมโดนจับเลยก็ได้"โนบลินพูดออกมาอย่างมั่นใจ
"ได้ ๆ เ้าหนูถ้าเ้า้าอย่างนั้นข้าจะให้เ้าได้ลองดูก็ได้"วินเธอร์รับคำอย่างเสียไม่ได้เขาออกไปสั่งให้เ้าหน้าที่สถาบันปรุงยาที่ดูหนุ่มแน่นคนหนึ่งให้เตรียมของมาให้กับโนบลิน
ไม่นานชายหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับสิ่งที่โนบลินร้องขอวินเธอร์ยังคงใช้สายตาเย้ยหยันมองมายังโนบลินถึงแม้เขาจะอยากไล่เด็กบ้าพวกนี้ออกไปจากสถานปรุงยาแห่งนี้เพียงใดแต่การปล่อยให้เด็กเหล่านี้ได้หน้าแหกด้วยตัวเองมันก็คงสะใจไม่น้อย
โนบลินเริ่มจัดแจงวางวัตถุดิบและอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะ ก่อนที่จะเริ่มลงมือวาดวงเวทตามรูปแบบที่เคยใช้มาก่อนแต่คราวนี้ขนาดของมันดูเล็กลงมากและความละเอียดซับซ้อนก็ดูจะลดลงกว่าคราวก่อนถึงอย่างนั้นเหล่าเด็ก ๆที่แม้จะเคยเห็นขั้นตอนการหลอมที่แสนมหัศจรรย์ของโนบลินมาแล้วก็ยังอดตื่นตาตื่นใจไม่ได้
"นี่ ๆ ๆเ้าเด็กบ้า เ้าจะเอาเืเซบัปมาละเลงบนโต๊ะของข้าทำไมกันนี่เ้าตั้งใจเข้ามาก่อกวนข้าจริง ๆ ใช่ไหมห๊า...พอเลย พอ ๆ ๆออกไปให้หมดทุกคนเลย!!" วินเธอร์ะโออกมาเสียงดังจนเด็ก ๆ ต่างพากันใมีก็แต่เพียงโนบลินที่ยังคงตั้งสมาธิลากเส้นวงเวทอย่างมั่นคงจนเสร็จสิ้น
"คอยดูก่อนเถอะน่าลุง"พอลบอกเซ็ง ๆ ทั้งที่ยังไม่ละสายตาไปจากโต๊ะปรุงยาของโนบลิน
แสงสว่างเรืองรองสาดออกมาจากเส้นสายบนโต๊ะปรุงยาเรียกเอาสายตาขอวินเธอร์ให้หันไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ
"นี่มันคืออะไรแสงนี้มันเหมือนแสงจากละอองเวทที่มาจากจอมเวทขั้นเชี่ยวชาญขึ้นไปนี่นาแล้วไอ้เ้าเด็กอายุแค่นี้มันทำได้ยังไงกัน หรือว่าความลับมาจากลายเส้นวงเวทพิลึกนั่นเ้าเด็กนี่มันเป็ใครกันแน่" ไม่นานหลังจากนั้นแสงสว่างเรืองรองก็หายไปทิ้งไว้แต่เพียงความเงียบอีกครั้ง
"เรียบร้อยแล้วครับ"โนบลินพูดเบา ๆ พร้อมทั้งโค้งให้กับวินเธอร์เล็กน้อย
"นะ..นี่คือวิธีการปรุงยาของเ้าอย่างนั้นหรือ?" วินเธอร์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ
"ผมจำเป็ต้องบอกด้วยเหรอ..?"โนบลินส่งสายตาไร้เดียงสาไปยังวินเธอร์จนอีกฝ่ายพูดไม่ออก
ในความเป็จริงแล้วไม่มีความจำเป็ใด ๆ ที่เ้าของสูตรยาจะต้องบอกถึงวิธีการปรุงยาของตนเองให้กับทางสถาบันเพื่อขอใบรับรองเพราะถือเป็ความลับของเ้าของเอง แต่ในส่วนของวัตถุดิบนี้จะต้องแจ้งต่อสถาบันก่อนเพื่อตรวจสอบว่าไม่มีส่วนผสมต้องห้ามที่จะใช้ในการปรุงยาผสมอยู่
สำหรับโนบลินนั้นเขาได้ทำการแจ้งส่วนประกอบของสูตรยาแก่วินเธอร์แล้วอีกทั้งยังทำการปรุงยาต่อหน้าเขาเพื่อเป็การยืนยันว่าเป็เ้าของสูตรยาตัวจริงอีกด้วยนั่นถือว่าเป็การทำตามขึ้นตอนการขอใบรับรองสูตรยาที่ตั้งไว้อย่างครบถ้วนแล้วอย่างนี้...
"ถ้าอย่างนั้นผมขอใบรับรองยาสูตรนี้เลยได้ไหมครับ?"
โนบลินถามขึ้นเพราะอยากจะได้ใบรับรองเร็วๆ และจะได้นำเอายาที่ปรุงไว้ไปขายเอาเงินค่าอุปกรณ์และวัตถุดิบต่าง ๆที่ลงทุนไปคืนมาเสียที
"อะ..เอ่อ..ข้าขอดูยาที่เ้าปรุงขึ้นมาก่อนได้ไหม.."
วินเธอร์ยังคงไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าใดนักแต่ก็ยังอยากจะตรวจสอบตัวยาที่โนบลินปรุงขึ้นมาก่อนว่าเป็ตัวเดียวกันหรือไม่เมื่อโนบลินไม่ว่าอะไรเขาจึงเดินเข้าไปตรวจสอบตัวยาที่เพิ่งปรุงเสร็จ
"หืม...นี่มันตัวยาเดียวกันจะ..เ้าทำได้จริง ๆ เ้าคือเ้าของสูตรยานี้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?"
"เห็นขนาดนี้น่าจะเชื่อได้แล้วนะลุง"พอลบ่นอย่างเบื่อ ๆ เมื่อเห็นว่าวินเธอร์ไม่ยอมพูดถึงการให้ใบรับรองสูตรยาเสียที
"เออ ๆ ๆ ก็ได้ๆ ข้ายอมแล้ว เดี๋ยวข้าจะออกใบรับรองให้เดี๋ยวนี้ล่ะน่า..."
วินเธอร์ตอบอย่างหงุดหงิดเมื่อเขานั้นยังไม่เข้าใจถึงรูปแบบการปรุงยาที่โนบลินเพิ่งจะแสดงออกมาเพื่อครู่มันคือสิ่งแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยแม้แต่ได้ยินใครเอ่ยถึง
ทั้งวัตถุดิบที่แสนจะหาง่ายและราคาย่อมเยาเกินว่าที่ใครจะสามารถปรุงออกมาให้เป็ยาที่ดีได้แต่เท่าที่เขาได้ลองใช้ยานั้นแล้วเขาพบว่ามันคือยาที่มีระดับเกือบเท่าระดับ Bเลยทีเดียว
แต่เมื่อมาถึงขึ้นนี้แล้วเขาก็คงได้แต่ออกใบรับรองสูตรยาตามระเบียบที่ตั้งเอาไว้และป่าวประกาศถึงสรรพคุณของมันออกไปให้ชาวเมืองได้รู้
นานมาแล้วที่สถาบันปรุงยาของเมืองไม่ได้ประกาศเกี่ยวกับการค้นพบยาสูตรใหม่ที่จะช่วยพัฒนาความสามารถของนักเวทในเมืองให้สูงขึ้นได้ แต่วันนี้เขาได้พบยาตัวใหม่ที่มีคุณภาพสูงแล้วถึงจะยังไม่เข้าใจถึงที่มาที่ไปของมันเท่าใดนักแต่ก็ยังรู้สึกยินดีที่ได้พบและได้ประกาศให้ชาวเมืองได้รับรู้ต่อไปนี้เมืองนี้อาจจะพัฒนาขึ้นไปอีกมากถ้ามียาพิเศษแบบนี้อีก
"นี่..คือใบรับรองสูตรยาของเ้าเพื่อเป็การรับรองว่ายาของเ้านั้นเป็ของที่มีคุณค่าและสรรพคุณที่ดีและข้าจะป่าวประกาศยาตัวนี้ออกไปให้ชาวเมืองได้รู้อีกทางว่าแต่...เ้าจะตั้งชื่อมันว่าอย่างไรล่ะ"
วินเธอร์ถามถึงชื่อของยาที่โนบลินปรุงขึ้นมาเพราะถ้าจะประกาศออกไปว่ามีการจดทะเบียนยาตัวใหม่ก็ต้องประกาศชื่อของยาสูตรนั้นออกไปด้วยเพื่อให้เป็ที่รู้จักได้ง่ายและชัดเจนมากขึ้น
"อืมผมไม่ได้คิดไว้เลยแฮะ..." โนบลินพึมพำพลางเอามือเกาหัวแกรก ๆ
"เสริมกายา"พอลเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ "ฉันว่ามันเทห์ดีนะโนบลิน ฮ่า ๆ ๆ"พอลหัวเราะอย่างภูมิใจให้กับชื่อที่เขาคิดขึ้นมาได้ ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างทำหน้าเอือมกับชื่อที่ดูลิเกๆ แบบนั้น
"อืม..เอาชื่อนั้นก็ได้"โนบลินกลับเป็ฝ่ายที่เออออด้วย
"ห๊า...!!"ทุกคนในห้องต่างใกับการเลือกชื่อของโนบลินเพราะไม่มีใครคิดว่าจะเลือกชื่อเห่ย ๆนี้เป็ชื่อของยาที่แสนสุดยอดนั้นได้
แต่สุดท้ายชาวเมืองก็ได้รู้จักกับยาที่ช่วยเพิ่มสมรรถภาพของร่างกายอย่างมากได้ในชื่อของ
...ยาน้ำเสริมกายา...
61K
