ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

หลังจากที่จอมมัลกลับมาถึงบ้าน เขาก็ตรงดิ่งไปหา พ่อและแม่ของเขาโดยทันที"พ่อครับแม่ครับ วันนี้ผมได้รู้จักกับเพื่อนใหม่5คน และเขาได้เล่าเรื่องให้ผมฟังด้วยครับ"เมื่อพ่อแม่ได้ยินก็ดีใจที่ลูกของตนเองมีเพื่อนและดูเหมือนว่าจะสนุกสนานกันที่โรงเรียนด้วย มันจึงทำให้ทั้งสองคนโล่งใจที่ไม่ได้เป็นห่วงมากจนเกินไป"แล้วเพื่อนๆเล่าอะไรให้ลูกฟังบ้างหล่ะ ไหนมาเล่าให้พ่อกับแม่ฟังบ้างสิ" ทั้งคู่ยิ้มจอมมัลก็เริ่มเล่าในทันที "เป็นเรื่องของผู้ที่ถูกเรียกว่าจอมมารครับพ่อ...""หยุดก่อน" พ่อของเขาได้เบรคเอาไว้อย่างทันควัน"ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่จะเรียกกันพล่อยๆได้ ลูกจะต้องรู้ก่อนว่า ตั้งแต่ยุคโบราณกาลหลังจากที่สงครามครั้งนั้นจบลง ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยถึงชื่อจอมมารอีกเลย ลูกจะต้องเข้าใจว่าห้ามไปเล่าให้ใครที่ไหนฟังอีกเป็นอันขาด!"แทนที่พ่อกับแม่จะได้ฟังเรื่องดี แต่กลับกลายเป็นว่าเรื่องที่พวกเขาเองไม่อยากจะได้ยินมากที่สุดในชีวิต เพราะภาพในวันนั้นพวกเขายังจำมันได้ไม่ลืมเลือนเมื่อจอมมัลโดนพ่อตวาดใส่แบบนั้นแล้วเขาจะเล่าต่อทำไม เขาก็เปลี่ยนเรื่องคุยโดยทันที"เพื่อนของผมแต่ละคนมีชื่อว่า ชู เขาเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำสูงมากเลยครับ อีกคนชื่อ สมิง แล้วก็ยังมี .... "
เช้าวันรุ่งขึ้น จอมมัลก็เดินทางไปเรียนเองโดยที่ไม่จำเป็นต้องมีใครไปรับไปส่งเมื่อเพื่อนๆเห็นจอมมัล พวกเขาก็ตะโกนเรียกชื่อจอมมัลอย่างพร้อมเพียง"จอมมัล เฮ้~~~ ทางนี้ พวกเรากำลังรอนายอยู่เลย วันนี้พวกเราจะได้ฝึกบทเรียนกันด้วยหล่ะ คุณครูบอกมาแบบนั้น"จอมมัล ที่พร้อมจะเรียนเต็มที่ก็ถามกลับไป "แล้วฝึกอะไรหล่ะ?""นายเห็นคุณครูตรงนั้นไหม ที่มีกล้ามเป็นมัดๆ และเปร่งออร่าที่มีความกดดันสูงมาก เขาบอกว่า เมื่อพวกเรามากันครบแล้ว ให้ไปยืนยันตัวได้เลย""ถ้างั้นพวกเราก็ไปกันเลยเถอะ"กลุ่มของจอมมัลก็ได้เดินไปทางคุณครู เพื่อรับการฝึกสอนของวันนี้ แต่ทว่ายังเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง ทั้ง5คนในกลุ่มเขาไม่มีใครสามารถเดินต่อไปได้อีก เพราะมีแรงกดดันที่หนักหน่วงเกินกว่าที่เด็กอายุ5ขวบจะทนไหม ยกเว้นแต่จอมมัล เขาเดินเข้าไปหาคุณครูราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ทั้งๆที่เพื่อนของเขาเองต่างก้าวขาเดินกันไม่ออกเมื่อคุณครูเห็นดังนั้น ก็ตกใจ แน่นอนว่าเขาเองได้ปล่อยคลื่นพลังไว้รอบๆตัวของเขา ถึงมันจะไม่มาก แต่มันก็ไม่ควรที่จะมีใครเข้ามาหาเขาได้คุณครูได้ตรวจสอบจอมมัลอย่างละเอียด ทั้งออร่าพลัง ทั้งร่างกายที่เหมือนกับโครงกระดูกเดินได้ แต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดสังเกต หรือก็คือคุณครูเห็นว่าจอมมัลไม่ได้มีพลังอะไรเลยนั่นเอง อ่อนแอที่สุดในกลุ่มมนุษย์ด้วยกันเองที่เขาเคยพบมาซะด้วยซ้ำโดยที่จอมมัลหันกลับไปมองเพื่อนๆและเห็นว่าไม่มีใครยอมตามเขามา ก็เลยคิดว่าตนเองจะต้องเป็นคนทักคุณครูสินะ'ก็ไม่แปลกที่จะเป็นคนขี้อาย ขนาดเรายังอายเลยที่ยืนอยู่ต่อหน้าคุณครูแต่ไม่กล้าถาม'แต่ตอนนั้นเสียงของจอมมัลก็ได้ดังขึ้น "เอ่อ...คุณครูครับ พวกผมพร้อมที่จะได้รับการสอนแล้วครับ""อ.....แอะ แฮ่ม เอาหล่ะพวกเจ้ามีกันทั้งหมด6คนใช่ไหม เดี๋ยวเราจะไปยังห้องทดสอบกันเลย""ส่วนกลุ่มอื่นๆที่เหลือ ถ้าใครสามารถเดินมาถึงตรงจุดนี้ได้ ข้าจะออกมารับอีกทีก็แล้วกัน" ถึงจะพูดไม่ดังมาก แต่ทุกคนในที่ตรงนั้นต่างได้ยินกันอย่างชัดเจนเมื่อกลุ่มของจอมมัลทั้ง6คนมาถึงห้องทดสอบ พวกเขาก็จะต้องตกตะลึง เพราะที่แห่งนี้มีขนาดใหญ่มาก แต่ว่ากลับโล่งโจ้งไม่มีสิ่งของหรืออะไรเลยทั้งสิ้นเมื่อมาถึงแล้ว คุณครูก็ได้พูดเสียงดังกึกก้อง "เอาหล่ะเมื่อพวกเจ้าพร้อมแล้ว ก็เข้ามาลุยพร้อมกันได้เลย!!"เปิดฉากมา ทั้ง5คนพุ่งเข้าใส่คุณครูอย่างสุดความสามารถ กระหน่ำโจมตี อีกทั้งบางคนยังใช้มีดสั้นที่พกติดตัวมาอีกด้วยคุณครูไม่จำเป็นที่จะต้องขยับตัวเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ใช้มือของเขาปัดป้องการโจมตีของทั้ง5คนในเวลาเดียวกันในขณะนั้นเองเสียงของจอมมัลก็ตะโกนออกมาว่า "นี่พวกนายกำลังทำอะไรกันหน่ะ!! ทำไมถึงต้องเข้าไปรุมทำร้ายคุณครูด้วย ? พวกเราแค่มาเรียนกันไม่ใช่หรอ"เมื่อทุกคนได้ยินเสียงของจอมมัลก็ยุติการต่อสู้ลงทันที และเป็นชูนั่นเองที่เล่าบททดสอบให้จอมมัลฟัง "ขอโทษทีพอดีว่าข้าลืมบอกไปหน่ะ ว่าถ้าเกิดพวกเราเริ่มบทดสอบแล้ว สามารถรุมโจมตีคุณครูได้เลย"จอมมัลยังสงสัย "แล้วทำไมพวกเราถึงจะต้องรุมด้วยหล่ะ? มันไม่แฟร์เลยไม่ใช่หรอ?"เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่มันบ้าหรือซื่อกันแน่ ในตอนนั้นเองเสียงหัวเราะของคุณครูฝึกสอนก็ได้ดังขึ้น "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เจ้าหนู ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่นะ ทำไมไม่เข้ามาพร้อมกันทีเดียวทั้ง6คนเลยหล่ะ โดยที่ข้าจะไม่หนีไปจากตรงนี้เลยด้วยซ้ำ?"จอมมัลก็ยังสงสัยอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ 'มันจะดีจริงๆหรือที่เขาจะไม่หนีไปจากตรงนั้น'จอมมัลได้เรียกทั้ง5คนมาประชุมแผนการกัน โดยที่พวกเขาเองไม่จำเป็นที่จะต้องทำอะไรเลย ก็ยังชนะด้วยซ้ำซุบซิบ~ ซุบซิบ~ ซุบซิบ~เมื่อทุกคนได้ยินแผนการกันแล้ว ก็จะต้องร้องอุทานกันเลยว่า "นี่สินะคำว่าไม่แฟร์ของจริง!!"ทั้ง6คนได้ทำตามแผน โดยทั้งหมดมี6คน ก็ยืนให้เป็นมุมคนละมุม6มุมจอมมัลก็ได้ตะโกนขึ้นมาว่า "เริ่มได้!!!!!"ทุกคนได้ขว้างมีดสั้นที่พวกเขาเตรียมมา ส่งต่อกันเป็นวงกลมไปเรื่อยๆ ถึงต่อให้คุณครูมองทัน แต่ถ้าจะมองรอบตัวไปตลอด เขาก็อาจจะเวียนหัวและล้มลงไปเองได้ แต่ถ้าเกิดเมื่อไหร่ที่เขาเผลอ เขาก็จะโดนแทงจากด้านหลังในทันทีฉึก! ฉึก! ฉึก!มีด3เล่ม ได้บินตรงไปคงละทิศทาง และก็แทงลงพร้อมกันที่บนตัวของคุณครูจากจุดอับของสายตาที่จอมมัลได้คำนวณเอาไว้อยู่แล้วแต่ทว่าเรื่องไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น เนื่องจากคุณครูมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเป็นอย่างมาก แข็งแรงเกินกว่ามีดที่ถูกปาโดยเด็กอายุ5ขวบจะทำให้เกิดรอยขีดข่วนได้แต่ถึงยังไง คุณครูก็ยังต้องชื่นชมเด็กๆพวกนี้อยู่ดี ที่สามารถโจมตีเขาโดนได้ ทั้งๆที่เขาก็อยู่มานานหลายปีแล้ว ประสบการณ์ต่อสู้ของเขาก็เยอะกว่าคุณครูหลายๆท่านเสียอีกเสียงของจอมมัลก็ดังขึ้นมา "นี่มันไม่โกงกันไปหน่อยหรือครับคุณครู ขนาดมีดแหลมขนาดนั้น ยังไม่สามารถเจาะทะลุผิวหนังของคุณครูได้เลย?"เสียงหัวเราะอันดังกึกก้องชวนให้แสบแก้วหูก็ได้ดังขึ้น "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาหล่ะ เอาหล่ะ พวกเจ้าผ่านการทดสอบครั้งนี้แล้ว ข้าหล่ะดีใจจริงๆที่ได้เจอเด็กๆอย่างเช่นพวกเจ้า และอนาคตพวกเจ้าก็ยังเติบโตไปได้อีกไกล ถ้าเกิดได้ข้าเป็นอาจารย์หล่ะนะ มีใครสนใจจะมาเป็นลูกศิษย์ของข้าหรือไม่!?".....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 บทเรียนได้เริ่มต้นขึ้น

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 บทเรียนได้เริ่มต้นขึ้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้