ตอนที่23 อวสานศึกทราซินเวีย
เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจจากผู้เป็แม่ยังคงดังกึกก้องอยู่ในป่าอันมืดมน ก่อนแสงตะวันจะสาดส่องผิวหน้าและหยาดน้ำตาอันขาวใส่ดั่งน้ำค้างบนใบไม้สีเขียวอ่อน
"เรายังมีสิ่งที่ต้องทำกันอยู่นะเ้าคะ จะมัวมานั่งเสียใจเช่นนี้ไม่ได้นะเ้าคะ " เจสสิก้าผู้คอยนั่งอยู่เคียงข้างพยายามทำให้เอ็มม่ามีใจสู้ต่อ เพราะถ้ารอจนนางหายโศกเศร้าก็เท่ากับปล่อยให้เอนี่ที่ถูกลักพาตัวต้องตกตายไปตามยถากรรม
"ท่านยังมีลูกสาวที่ต้องไปช่วยเหลืออยู่นะเ้าคะ จะปล่อยให้ชายคนนั้นทำหน้าที่แทนท่านโดยไม่กระทำสิ่งใดเลยหรือ" แล้วเสียงสะอื้นของเอ็มม่าก็เริ่มหยุดลงเมื่อมีคนคอยบอกถึงสิ่งที่สำคัญ ก่อนเจสสิก้าจะกุมมือทั้งสองนั้นด้วยหัวใจอันมาดมั่น
"จะปล่อยให้ชะตากรรมของลูกสาวท่านอยู่ในกำมือของผู้อื่นต่อไปอีกอย่างนั้นหรือ" และคำกล่าวที่ช่วยผลักดันความเศร้าหมองก่อนแสงสว่างจะส่องสะท้อนดวงตาซึ่งกลับมาลุกโชนด้วยพลังอีกครั้ง
แต่ความเลวร้ายก็ยังไม่ผ่านพ้นเมื่ออีกด้านหนึ่งของผืนป่าได้เกิดวิกฤตที่ชายผมขาวกำลังสูญเสียพลังิญญาพร้อมกับลีเดียและคนอื่นๆ ซึ่งาเ็จากการถูกไฟของมัวรัสแผดเผา
"หมดแรงแล้วรึเทีย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" มัวรัสเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหัวเราะร่าแล้วเขาก็สั่งให้อัปบรานิคตัดหัวของชายผมขาวมาให้ตน
เทียจึงรีบสร้างปราการแห่งลมซึ่งเป็ความสามารถของเอริคขึ้นมาป้องกัน แต่มันก็พังทลายลงด้วยเหล่าก้อนหินที่โจมตีเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
ก่อนอัปบรานิคจะรวบรวมพื้นดินและเม็ดกรวดเข้าด้วยกันจนกลายเป็ทรงกรวย แล้วปล่อยมันไปสังหารชายผมขาวผู้คลานอยู่กับพื้นอย่างน่าอดสู
แต่ใครจะรู้เมื่อจู่ๆ ลีเดียก็ได้กระโจนเข้ามาเพื่อปกป้องเทียไว้ด้วยร่างกายของตนจนหน้าท้องและซี่โครงข้างขวาแหลกละเอียดในชั่วพริบตา
แล้วร่างลีเดียก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างที่ไนท์อายและคนอื่นๆ ไม่อยากจะเชื่อสายตา จึงทำให้มัวรัสเผยรอยยิ้มออกมาก่อนอัปบรานิคจะถูกขวานขนาดใหญ่เสียบทะลุตรงกลางศีรษะในขณะที่มันยังหัวเราะร่าอย่างมีชัย
แล้วเฟดดี้ก็โผล่พรวดออกมาด้วยเืที่ท่วมไปทั้งกาย พร้อมกับคว้าขวานขนาดใหญ่แล้วผ่าร่างสีดำของอัปบรานิคออกเป็สองซีก ทำให้ตอนนี้เขาได้ตกเป็เป้าสายตาของปีศาจทุกตนจนเปิดโอกาสให้เทียอีกครั้ง
เพราะชายผมขาวกำลังนั่งทำอะไรบางที่สิ่งคล้ายกับพิธีกรรมจนทำให้ร่างกายของลีเดียลอยขึ้นเหนือพื้นดินพร้อมออร่าสีเขียวซึ่งกำลังฟื้นฟูาแต่างๆ
แล้วพลังิญญาของนางก็เพิ่มขึ้นจนสายฟ้าอันเชี่ยวกรากได้ไหลทะลักออกมาจากทุกส่วนของิั ก่อนแสงสีขาวจะส่องสว่างจนทุกชีวตต้องยกมือขึ้นเพื่อป้องตา
และทันทีที่แสงนั้นดับลงก็เผยร่างของสตรีผู้มีพลังิญญาขั้นสูงระดับต้นพร้อมสายฟ้าซึ่งโอบล้อมร่างกายได้อย่างน่าหวาดหวั่น จนปีศาจตนอื่นๆ เริ่มรู้สึกกดดันต่อดวงตาสีฟ้าครามที่สดใสนั้น
แต่มันก็ไม่ทำให้มัวรัสหวาดกลัวหรืออื่นใด แถมเขายังโจมตีใส่ลีเดียด้วยลูกบอลไฟเพื่อหยั่งเชิงในพลังนั้น แต่นางก็สามารถป้องกันโดยใช้สายฟ้าโต้กลับจนมันหักล้างและสลายไป
ถึงอย่างไรสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ทำให้มัวรัสตื่นกลัวจนเนื้อเต้น เพราะนางเองก็เพียงแค่ขั้นสูงระดับต้นยังมิอาจเทียบชั้นกับตนซึ่งอยู่ขั้นสูงระดับสูง
"จะหลบอยู่ข้างหลังผู้หญิงอย่างนั้นรึเทีย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" มัวรัสยังคงเผยเสียงหัวเราะและคำกล่าวอันเย้ยหยันจนทำให้ลีเดียเกิดความไม่พอใจเมื่อใครก็ตามที่มาดูิ่ชายผู้ทำให้นางแข็งแกร่งขึ้น
“เ้าพ่ายแพ้ต่อข้า ยังกล้ามาขวางสายตานี้อีกรึ” มัวรัสเอียงคอลงเล็กน้อยยามจ้องมองความโกรธเกรี้ยวของหญิงสาว แล้วมันก็กระโจนตัวเข้าใส่พร้อมกับเปลวไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง
ลีเดียจึงตั้งท่าเพื่อโต้ตอบกลับไปโดยการยกดาบเล่มยาวขึ้นเหนือหัวประหนึ่งพญาอินทรีกำลังล่าเหยื่อจากเบื้องบน
“ดาบอัสนีสยบมาร”
แล้วนางก็ฟันลงด้วยความเร็วสิบเท่าของเสียง ทำให้สายฟ้าที่ร้อนมากกว่าสองหมื่นองศาพุ่งทะยานสู่ิัและเรือนร่างของมัวรัสอย่างเต็มกำลังจนตัวมันหมอบราบอยู่บนพื้นดินโดยไม่ทันได้ทำความเข้าใจ
“ท่าเมื่อกี้มัน อะไรกัน!! ”
มัวรัสกล่าวในขณะที่กระอักเืออกมาเป็จำนวนมากเพราะสายฟ้าได้ทำลายิัภายนอกและอวัยวะภายในจนแหลกไม่มีชิ้นดี แต่ที่มันยังมีลมหายใจคงเพราะเผ่าพันธุ์ปีศาจนั้นแข็งแกร่งทนทานกว่ามนุษย์หลายเท่าตัว หากไม่สามารถปลิดชีพในคราวเดียวก็ยังฟื้นคืนกลับมาได้ แม้จะาเ็เจียนตายเพียงใดก็ตาม
ลีเดียจึงเงื้อดาบขึ้นอีกครั้งเพื่อฟาดฟันมัวรัสให้ตายในทันที แม้ปีศาจขั้นสูงเหล่านี้จะพยายามเข้ามาห้ามปรามและขัดขวางนางอย่างเต็มกำลังก็ตาม
“หยุดมือของเ้าลงเสีย!! ไม่งั้นคอแม่สาวคนนี้ถูกเชือดแน่” แต่ทันใดนั้นเอริคก็ร้องะโออกมาพร้อมกับเด็กสาวผมสีน้ำตาลซึ่งถูกจ่อคอด้วยมีดสั้นก่อนมันจะฝังเข้าไปในิัจนทำให้ลีเดียหยุดดาบลง
และปีศาจผู้เหลือรอดก็โจมตีใส่ลีเดียจนนางต้องถอยห่างจากมัวรัส ก่อนพวกมันจะรีบอุ้มบุตรชายแห่งจอมมารเพื่อหนีไปตั้งหลักยังสถานที่ปลอดภัย
"รีบหนีไปข้าจะยื้อไว้ให้ " เอริคหันไปกล่าวกับเหล่าปีศาจด้วยรอยยิ้มที่ทำให้พวกมันต้องงุนงงเพราะไม่มีตนไหนเลยจะรู้จักมักจี่กับมนุษย์ตรงหน้า แล้วเหตุใดเขาถึงได้ช่วยเหลือด้วยความจริงใจเยี่ยงนี้กัน
แต่มันก็เป็โอกาสที่เหล่าปีศาจจะวิ่งหายเข้าไปในมุมป่า ก่อนชายผู้ชั่วช้าเยี่ยงเอริคจะสร้างสายลมเพื่อกระโจนตัวหนีขึ้นไปบนฟ้า ทำให้ลีเดียและคนอื่นๆ ต้องวิ่งตามด้วยความยากลำบาก
และไม่นานมันก็เริ่มร่อนลงมายังพื้นดินอันแห้งเหี่ยวพร้อมด้วยตัวอักษรสีแดงที่ชี้ตรงมายังอาคมมิติ ก่อนเอริคจะดึงตัวเอนี่ซึ่งกำลังหมดสติเพื่อโยนเข้าไปในอาคม
แล้วทันใดนั้นเจสสิก้าก็ปรากฏตัวขึ้นจาก้าของต้นไม้ขนาดใหญ่ แล้วะโลงมาคว้าตัวเอริคไว้ในชั่วอึดใจ ก่อนกรงเล็บอันแหลมคมของเอ็มม่าจะเชือดเฉือนไปยังท้องน้อยจนลำไส้ไหลทะลักออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
" ฮ่า ฮ่า มีอาคมมิติอยู่ตั้งหลายแห่ง แต่พวกเ้าก็ยังมาดักรอข้าที่นี่ ฮ่า ฮ่า เป็โชคชะตาของข้างั้นรึ ฮ่า ฮ่า " ถึงแม้เอริคจะาเ็เจียนตายอย่างไม่คาดฝันแต่เสียงหัวเราะนั้นก็ยังดังสะท้านไปทั่วปฐี ก่อนมันจะใช้เรี่ยวแรงที่มีโยนตัวเอนี่เข้าใส่อาคมมิติ
“เอนี่!! ”
เอ็มม่าร้องะโพร้อมกระโจนตัวเข้าหาเอนี่ที่ลอยขึ้นสู่ฟ้าก่อนนางจะตกลงในอาคมมิติซึ่งเอ็มม่ามิอาจคว้าไว้ได้ทัน จึงทำให้เจสสิก้าต้องะโลงไปในอาคมนั้นเพื่อจับแขนเอนี่พร้อมยื่นมือมาให้เอ็มม่าดึงตัวนางไว้
แล้วการชักเย่อระหว่างอาคมมิติที่กำลังดูดนางทั้งสองลงกับเอ็มม่าซึ่งคอยค้ำยันโดยไม่มีใครช่วยเหลือจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายสิบนาที ก็ยิ่งสร้างความเหนื่อยล้าให้แก่เอ็มม่าที่ได้แต่ภาวนาต่อพระเ้าหรือสิ่งเหนือธรรมชาติทั้งหลายโปรดช่วยประทานพละกำลังที่จะช่วยเด็กสาวทั้งสองจนพ้นภัย
แต่ใช่ว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้จะเป็ดั่งใจไปเสียหมดเมื่อเอ็มม่ามิอาจทนต่อแรงกระชากของอาคมมิติได้อีกต่อไป มันจึงดึงตัวทุกคนรวมถึงเอ็มม่าเข้ามาในตัวอาคมก่อนจะถูกมืออันแข็งแกร่งของชายผมขาวช่วยดึงสองขาเอ็มม่าให้กลับมายังจุดเดิมได้อย่างทันเวลา พร้อมกับมือของลีเดียและคนอื่นๆที่ช่วยกันอย่างสุดกำลัง
ก่อนอาคมมิตินั้นจะเริ่มปิดตัวลงจนอาจจะตัดตัวเอ็มม่าขาดเป็สองท่อนได้หากไม่รีบถอยห่างจากช่องว่าง
"เอ็มม่าปล่อยมือของเ้าซะ ไม่งั้นเ้าได้ตายแน่" เทียเอ่ยขึ้นขณะพยายามดึงเอ็มม่าอย่างสุดกำลังแต่นางกลับไม่ยอมรับฟัง เพราะถ้าช่วยให้ทั้งสองนางรอดพ้นจากอันตรายในคืนนี้ได้ นางก็ยอมตายแม้จะขาดเป็สองท่อนก็ตาม
"ขอร้องล่ะเอ็มม่า รักษาชีวิตของเ้าไว้ก่อน ข้าสาบานว่าจะพานางกลับมา เอ็มม่า!! "
เมื่อสถานการณ์ของเอ็มม่าเริ่มอันตรายจนอาจถึงตายหากมือนั้นยังคงคว้าแขนของเจสสิก้าไว้ นางจึงตัดสินใจที่จะปล่อยเพื่อรักษาชีวิตของเอ็มม่าให้ดำรงอยู่ต่อไป
“อย่าปล่อยมือจากข้านะ” และทันทีที่เอ็มม่าได้สังเกตแววตาของเจสสิก้า นางก็รู้เลยว่าวันนี้จะต้องเสียทั้งสองไปโดยตนนั้นมิอาจปกป้องสิ่งใดได้
“ข้าจะปกป้องนาง ”
เจสสิก้าเอ่ยพร้อมกับจ้องมองเอ็มม่าก่อนจะพยักหน้าเพื่อให้นางเข้าใจแล้วจึงปล่อยมือของตนในขณะที่อาคมกำลังปิดตัวลง
และบัดนี้ก็เหลือเพียงเอ็มม่าผู้สูญเสียทุกอย่างไปในค่ำคืนแห่งหายนะแม้แต่เอนี่ที่มิอาจรู้เลยว่านางจะเป็ตายร้ายดีอย่างไร แล้วเสียงร่ำไห้จากผู้เป็แม่ก็ร้องออกมาประหนึ่งดวงใจได้แตกสลายลงอีกครั้ง
“เอนี่!!!! ...”
จบบทที่1
ทุกข์ระทมเพราะลมหายใจ
วันคืนผ่านไปอย่างไร้ชีวา
เมื่อไหร่กันหน่าที่กาลเวลา
จะดลบันดาลความตายใหัแก่กัน
…………………………………………………
จากใจผู้เขียน
เราขออนุญาตแทรกในเนื้อหานะคะ เพราะอยากจะขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายเื่แรกในชีวิตของเรา หากอ่านแล้วชื่นชอบโปรดรอติดตามในบทที่2ได้เลยนะคะ ตอนนี้อยู่ใน่ว่างโครงเื่ และเรากำลังจะรีไรท์บทที่1ั้แ่ต้นใหม่เพื่อเรียบเรียงคำให้อ่านง่ายขึ้นกว่าครั้งแรก หากเขียนช้าประการก็อยากให้รออ่านกันนะคะ ฮ่าฮ่าฮ่า
ปล. เราขอขอบคุณผู้ที่อ่านั้แ่ตอนแรกถึงตอนจบด้วยนะคะ และขอให้สุขภาพแข็งแรงมั่งมีศรีสุขด้วยค่ะ สาธุ สาธุ
1K
![ตำนานเทพสงครามอมตะ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690279672_67656443.webp)
