แสงเทียนในห้องหอวูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดและตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจไป๋ลั่วนั่งคุกเข่าอยู่กลางเตียงกว้าง สายตาจดจ้องไปที่ประตูห้องอย่างใจจดใจจ่อ ราวกับนักโทษปะาที่รอคอยเพชฌฆาต
ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก ร่างสูงตระหง่านของหลี่อ๋องก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่าน ในมือแกร่งกวัดแกว่งวัตถุสีชาดเก่าคร่ำคร่าไปมาอย่างยั่วยวน
พู่ห้อยกระบี่ ของหวงของเธอ
"ท่านอ๋อง..." ไป๋ลั่วเอ่ยเรียกเสียงสั่นเครือ ขยับกายหมายจะถลันเข้าไปไขว่คว้า แต่สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่ตวัดมองมาตรึงนางไว้ให้หยุดชะงัก
"ปรารถนาจะได้มันคืนนักหรือ?"
หลี่หยางเดินย่างสามขุมมาหยุดที่ปลายเตียง ชูพู่ไหมสีเืหมูขึ้นสูงเหนือศีรษะนาง แววตาฉายแววเหยียดหยามระคนริษยา
"ยิ่งเห็นเ้าอาลัยอาวรณ์มัน ข้าก็ยิ่งอยากจะขยี้มันให้แหลกคามือ! ของต่ำต้อยไร้ค่าพรรค์นี้ ข้าสมควรจะโยนมันเข้ากองเพลิงเสียให้สิ้นซาก แต่เห็นแก่ความไร้ยางอายที่เ้าแสดงออกมาเพื่อปกป้องของดูต่างหน้าชู้รัก ...ข้าจะเมตตาให้โอกาสเ้าอีกครา"
"บอกข้ามาเถิดเ้าค่ะ ท่านจะให้ข้าทำสิ่งใด ...ข้ายอมสิ้นทุกอย่าง" นางก้มศีรษะลงโขกกับพื้นเตียง ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของฮูหยินเอกเพื่อแลกกับสมบัติทางใจเพียงชิ้นเดียว
"ทุกอย่างงั้นรึ?" หลี่หยางเลิกคิ้วเข้ม มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "ดี... เช่นนั้นจงพิสูจน์ให้ข้าประจักษ์ ว่าเรือนร่างของเ้ามีค่าพอที่จะแลกกับของชิ้นนี้"
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งไม้สักตัวใหญ่ข้างเตียง กางขาแกร่งออกกว้างด้วยท่วงท่าราชสีห์จ่าฝูงผู้ถือไพ่เหนือกว่า
"ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเ้าออก... ทีละชิ้น... แล้วคุกเข่าคลานเข้ามาหาข้าประหนึ่งสุนัขที่ซื่อสัตย์…"
ไป๋ลั่วเม้มริมฝีปากจนห่อเื น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัปยศอดสู แต่ภาพพู่กระบี่ในมือเขาบีบคั้นให้นางไร้ทางเลือก มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ ปลดสายคาดเอวและเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น สาบเสื้อตัวนอก... เอี๊ยมแพรต่วน... จนกระทั่งเรือนกายเปลือยเปล่าขาวผ่องดุจไข่มุกเนื้อดีปรากฏแก่สายตา
นางกลั้นสะอื้น คุกเข่าลงกับพื้นพรมเย็นเยียบ แล้วค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ที่นั่งตระหง่านอยู่ ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวล่อตาล่อใจ หลี่หยางมองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ
ทว่าในอกกลับรุ่มร้อนด้วยไฟหึงหวง... นางยอมทำถึงเพียงนี้เพื่อของของชายอื่นเชียวหรือ! กับข้าที่เป็ผัว เ้าไม่เห็นเคยทุ่มเทให้ถึงเพียงนี้!
"ดีมาก..."
เขาเอื้อมมือไปขยุ้มกลุ่มผมดำขลับของนาง บังคับให้แหงนหน้าขึ้นรับจูบที่บดขยี้รุนแรง
"ยามนี้จงทำหน้าที่ของภรรยาที่ดี ปรนนิบัติข้าจนกว่าข้าจะพอใจ จำไว้ว่าหากข้าไม่สั่งหยุด ห้ามเ้าหยุดเด็ดขาด!"
ไป๋ลั่วรีบปฏิบัติตามบัญชา นางเอื้อมมือไปปลดสายคาดเอวของเขาออกอย่างรู้งาน เผยให้เห็นตัวตนความเป็ชายที่ผงาดง้ำร้อนระอุ นางใช้เรียวลิ้นเล็กเล็มเลียและปรนเปรอเขาอย่างสุดความสามารถ งัดทุกกลเม็ดที่เรียนรู้จากบทลงโทษในราตรีก่อนหน้ามาใช้ หวังเพียงให้เขาคลายโทสะและคืนของให้นาง
"อ่า... ร้อนแรงยิ่งนัก..."
หลี่หยางครางต่ำในลำคอ มือหนาสางเรือนผมนางเล่นอย่างถือสิทธิ์
"ช่ำชองถึงเพียงนี้เชียว? ปากของเ้าคงผ่านการปรนเปรอมันผู้นั้นมานับครั้งไม่ถ้วน บอกข้าสิ... ยามที่เ้าอยู่กับมัน เ้าก็คุกเข่าอ้าปากรับมันเช่นนี้ใช่หรือไม่!"
คำพูดเสียดแทงใจดำไม่ได้ทำให้นางหยุด นางความใหญ่โตของเขาจนมิดด้าม ดูดกลืนเน้นหนักจนหลี่หยางต้องสูดปาก ยิ่งนางทำดีเท่าไหร่ ไฟริษยาในอกเขาก็ยิ่งลุกโชน เขาไม่อาจทนจินตนาการภาพนางทำแบบนี้ให้ชายอื่นได้อีกต่อไป
ก่อนที่เขาจะปลดปล่อย เขาเกร็งสะโพกถอนกายออก แล้วฉุดรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นมาคร่อมทับบนตักแกร่ง
"กลืนกินมันเข้าไป" เขาออกคำสั่งเสียงพร่า "ควบขี่ข้าเสีย ทำให้ข้าดูสิว่าเ้าจะร่านสวาทได้สักเพียงใด ยามที่เ้าอยู่กับมันเ้าก็ทำเช่นนี้ใช่หรือไม่!"
ไป๋ลั่วหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย นางจับท่อนเนื้อร้อนผ่าวจ่อที่ปากทางบุปผางาม ก่อนจะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินัั์เข้าไปอย่างยากลำบาก ความคับแน่นที่แทรกผ่านเข้ามาทำให้นางต้องเชิดหน้าครางด้วยความจุกเสียดปนเสียวซ่าน
"อ๊ะ... อื้อ..."
"ขยับสิ!"
เพียะ!
หลี่หยางฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายงามงอนเสียงจนเกิดรอยแดงเถือก นางสะดุ้งเฮือก รีบขยับสะโพกขึ้นลงตามบัญชา จากเนิบนาบเป็เร่งเร้า ปทุมถันคู่สวยกระเพื่อมไหวอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม เขาอ้าปากงับยอดถันสีหวานอย่างแรง ดูดดึงสลับขบกัดจนนางหวีดร้อง สองมือของนางเกาะบ่าเขาแน่น แอ่นกายรับััที่หยาบโลน
"อ๊า... ท่านอ๋อง... ข้า... ข้า้าของคืน... อื้อ!"
"อยากได้คืน ก็กลืนกินข้าเข้าไปให้ลึกกว่านี้!"
หลี่หยางสวนสะโพกขึ้นกระแทกรับจังหวะของนางอย่างดุดัน ั์ตาลุกโชนด้วยไฟริษยา
"มองหน้าข้า! ห้ามหลับตาแล้วจินตนาการถึงชายอื่นเด็ดขาด! ลบภาพมันออกไป! ลบััของชายอื่นออกไปให้หมด! ในตัวเ้าต้องมีแต่ข้า... มีแต่น้ำของข้าเท่านั้น!"
ความหึงหวงทำให้เขาไม่อาจนั่งเฉย หลี่หยางพลิกร่างบางลงบนเตียงกว้าง จับนางนอนคว่ำหน้าแล้วยกสะโพกนางขึ้นสูงในท่ากวางเหลียวหลัง
"มองดูมัน!"
เขาโยนพู่กระบี่ไปวางไว้ที่หัวเตียง ไกลเกินเอื้อมแต่ยังอยู่ในครรลองสายตา
"คลานไปเอามันสิ ...หากเ้ามีปัญญา"
ไป๋ลั่วพยายามจะเอื้อมมือไปไขว่คว้า แต่ทันใดนั้น หลี่หยางก็สอดใส่แก่นกายเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างรุนแรงจนสุดโคน
"กรี๊ดดดด!"
นางกรีดร้อง ร่างกายไถลไปข้างหน้าตามแรงส่ง นิ้วเรียวเกือบจะแตะโดนพู่กระบี่อยู่แล้ว แต่หลี่หยางกลับดึงเอวนางกลับมากระแทกซ้ำอย่างโหดร้าย
ตับ! ตับ! ตับ!
"จะไปไหน! อยู่กับข้าตรงนี้!"
เขาคำรามลั่น โถมกายเข้าใส่ไม่ยั้งราวกับพายุบ้าคลั่ง
"ข้าจะล้างมลทินที่มันฝากไว้ในตัวเ้าให้หมด! จะกระแทกให้เ้ารู้สำนึกว่าใครกันแน่ที่เป็ผัวของเ้า! ดูสิว่าไอ้หน้าไหนมันจะทำให้เ้าครวญครางได้เท่าข้า!"
ไป๋ลั่วถูกกระแทกจนตัวโยนคลอน หน้าอกเสียดสีกับที่นอนจนเจ็บแสบ นางหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บใจที่เอื้อมไม่ถึงเสียที ยิ่งนางพยายามตะเกียกตะกายไปข้างหน้า เขาก็ยิ่งกระชากนางกลับมารับความดิบเถื่อนที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
"อ๊า... ท่านพี่... ลึก... ไม่ไหวแล้ว..."
"เรียกข้า! เรียกชื่อของผัวเ้า!"
"ท่านพี่หลี่... อื้อ... ท่านพี่หลี่หยาง!"
เมื่อได้ยินนามของตนชัดเจน หลี่หยางก็คำรามก้อง เขาเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง บดขยี้จุดกระสันภายในจนร่างบางกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปในกายสาวทุกหยาดหยด ตอกย้ำความเป็เ้าของจนล้นทะลัก
หลี่หยางทิ้งตัวลงทับร่างเล็กที่นอนหอบหายใจรวยริน เขาเอื้อมมือไปหยิบพู่กระบี่ที่หัวเตียง แล้วยัดมันใส่มือของไป๋ลั่วอย่างแรง
"...เก็บมันไว้"
เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างใบหู จูบซับเหงื่อที่ขมับนางอย่างหนักหน่วงแต่แฝงความดุดัน
"แต่จงรู้ไว้ว่า... ต่อให้เ้าจะกอดมันแน่นเพียงใด เ้าก็ไม่มีวันลบกลิ่นกายและน้ำรักของข้าที่ฝังลึกอยู่ในตัวเ้าได้! ทุกคราที่เ้ามองมัน เ้าจะต้องระลึกถึงััของข้า... ระลึกถึงคืนที่เ้าต้องเอาเรือนกายเข้าแลกมันมา!"
ไป๋ลั่วกำพู่กระบี่เก่าๆ ไว้แนบอก ร้องไห้ออกมาเงียบๆ ด้วยความขมขื่นและโล่งใจที่ได้ของสำคัญคืนมา โดยมีอ้อมกอดที่แข็งแกร่งและร้อนระอุของหลี่หยางโอบรัดนางไว้แน่นราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหนีพ้น
899
