"หลายวันมานี้ เฟยหลงมักจะออกไปข้างนอก เเล้วกลับมาเวลา
ค่ำเสมอ คนในครอบครัว ต่างสอบถาม เ้าตัวก็บอกว่าไป
ทำธุระ ในเมืองนิดหน่อย ชิงเซียงเองก็สงสัยเเต่ก็
ไม่ได้ถามให้มากความ ได้เเต่หวังว่า จะไม่กลับไปเป็คนเช่น
เดิมก็พอ"
มีเพียงจินเมิงเท่านั้น ที่พอจะคาดเดาได้ว่า ต้องเป็เื่
เกี่ยวกับนายน้อยอู๋หยางเเน่นอน เเต่ตัวจินเมิงไม่ได้พูดอะไร
เพราะจะทำให้ ทุกคนไม่สบายใจ
ทุกคนเห็นเ้าตัวเล็กเฟยเทียนนั่งหน้าเศร้า ก็ถามเ้าตัวว่า
เสี่ยวเทียนเป็อะไรไป วันนี้ไม่ไปเล่นข้างนอกรึ
"ไม่ไปขอรับ"
เเล้วเ้าเป็อะไรไป ข้าเห็นเ้านั่งทำหน้าเศร้าเช่นนี้
จินเมิงเอ่ยถาม
"ก็ท่านพี่ บอกว่าจะทำของเล่นให้ข้า ก็ไม่รู้ว่าไปไหนทุกวัน
ข้าขอ ไปด้วยก็ บอกไม่ได้ หรือท่านพี่ไม่ชอบข้าเเล้ว"
พี่หลง ท่านไปทำงานหาเงินให้เ้าเเละเซียนเอ๋อรมีของกิน
เเละเสื้อผ้าใหม่ๆใส่ เหตุใดเ้าถึงคิดเช่นนี้เสี่ยวเทียน
"ก็ข้า"
มาเถอะเราไปดูบ้านใหม่ของเ้ากันเถอะ ใกล้จะเสร็จเเล้ว
"ขอรับ"
ตกเย็น เฟยหลงก็กลับมาในขณะที่กินอาหารกันอยู่นั้น
เสี่ยวเทียนก็ทำเป็ไม่สนใจเฟยหลงเมื่อทานข้าวเสร็จก็
อุ้มเสี่ยวไป๋เดินออกไป ซึ่งผิดปกติ
ในสายตาเฟยหลง ตัวเขาจึงเอ่ยถาม
"ท่านเเม่เสี่ยวเทียนเป็อะไรหรือ ขอรับ"
น้องน่าจะโกรธเ้านั่นเเหละ เห็นวันนี้ นั่งซึมเศร้าทั้งวัน
ไม่ยอมออกไปเล่นที่ไหนเลย
"โกรธข้าหรือขอรับ"
ใช่ น้องบอกว่าเ้ารับปากจะทำของเล่นให้
ท่านพี่ อย่าตามใจเสี่ยวเทียนมากเลยเ้าค่ะ
ข้าก็เห็นออกไปเล่นทั้งวันนั้นเเหละเ้าค่ะ เฟยเซียนบอก
"อืมใช่จริงๆด้วย ข้าลืมไปเสียสนิทเลย ไม่ได้การพรุ่งนี้
ต้องไปจัดการให้เฟยเทียนเสียเเล้ว"
เช้าวันต่อมา เฟยหลง ไปหาช่างเฉินเพื่อขอให้ท่านลุงเฉิน
ทำเครื่องเล่นให้
"ท่านลุงขอรับ วันนี้งานยุ่งหรือไม่ขอรับ"
ไม่ยุ่งหรอก อาหลง เหลือเก็บรายละเอียดนิดหน่อยเ้า
ก็เตรียมย้ายเข้าได้เลย เป็ไง เ้าพอใจในฝีมือข้าหรือไม่
"ขอรับ ท่านลุง ข้าพอใจมากขอรับ"
งั้น วันนี้เรามาทำเครื่องเล่นกันเถอะขอรับ
ที่ข้าเคยให้เเบบไว้ ท่านคิดว่าทำได้หรือไม่
"ข้าคิดว่าทำได้นะ อาหลงเเต่เ้าต้องอยู่คอยบอกข้าด้วยนะ
เพราะไม้ลื่นที่เ้าบอกข้ายังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร"
ได้ขอรับ
เเล้วก็มีอีกเื่ เครื่องเล่นเ้า จะเอาไว้ตรงไหนมันมีตั้ง
4-5ชิ้นเลย ถ้าเอาในบ้านข้ากลัวว่า มันจะกินพื้นที่มากเกินไป
นั่นสิ ข้าลืมเื่นี้ ไปเลย เฟยหลงครุ่นคืดอยู่สักพัก
ก็เหมือน จะคิดอะไรได้
"ท่านลุง ท่านเตรียมอุปกรณ์ได้เลยขอรับ เดี๋ยวข้ามา
ขอเวลาซักครู่ขอรับ"
เฟยหลง เดินตรงไปที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
ต้าเถียน ต้าจินเเละป้าหวังกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่พดี
"ท่านลุงข้ามารบกวน รึเปล่าขอรับ "
อาหลงเข้ามาก่อน มากินข้าวด้วยกัน
"ข้าเรียบร้อย เเล้วขอรับ"
"ต้าจิน เป็อย่างไรบ้าง"
ไม่เป็อะไรเเล้วพี่หลง เเค่นี้ข้าสบายมากข้าขอบคุณท่านมาก
ป้าก็ขอบใจเ้ามากอาหลงถ้าไม่ได้เ้าข้าไม่รู้จะเอาเงิน
จากที่ไหนมาจริงจริง
"ไม่ต้องเกรงใจ ท่านป้าข้ากับต้าจินไม่ต้องพูดให้มากความ"
ว่าเเต่มีธุระอะไรหรืออาหลงมาเเต่เช้าเช่นนี้ หรือว่ามาดูต้าจิน
ต้าเถียน เอ่ยถาม
"ท่านลุง ข้าจะมาถามว่าที่ดิน ตรงกลางหมู่บ้านนั้นเป็ที่ของใคร
หรือขอรับ "
เป็ที่ส่วนกลางนั้นเเหละ ไม่มีใครเป็เ้าของหรอก ปกติก็ไว้ใช้
เวลาร่วมตัว เเจ้งข่าวกับชาวบ้านนั่นเเหละ
เ้าถามไปทำไมรึ
"คือว่า ท่านลุงข้าอยากจะสร้างสนามเด็กเล่นนะขอรับ"
"ไว้ให้เด็กๆในหมู่บ้านเล่นกัน"
สนามเด็กเล่น???ต้าเถียนไม่เข้าใจ
เป็ของเล่นของเด็กๆนะขอรับ ข้าอยากสร้างไว้
ดีกว่าให้เด็กๆไปเล่นที่เเม่น้ำหรือเนินเขานะขอรับ
อย่างน้อยถ้าเด็กๆมาร่วมกันเล่นอยู่จุดเดียวจะดีกว่า
ข้าใช้พื้นที่ ไม่มากหรอก ขอรับ
ดีเลยพี่หลง ข้าไปช่วยท่านด้วย ท่านพ่อปกติข้าก็ไม่เห็น
ชาวบ้านจะสนใจมาประชุมหรืออะไรเลยขอรับที่
ตรงนั้นให้พี่หลง ใช้ให้เกินประโยชน์ดีกว่า
อืมที่เ้าพูดมาก็ถูก ข้าก็เป็กังวลเช่นกันเวลาเด็กๆไปเล่นใกล้ๆ
เเม่น้ำหรือูเา ตกลงอาหลง จะเริ่มทำเ้าสิ่งที่เรียกว่า
สนามเด็กเล่นเมื่อใด ข้าอยากจะไปดูเสียหน่อย
"ข้าจะเริ่มทำวันนี้เลย ท่านลุง ท่านว่างก็ไปดูได้"
พี่หลง ข้าไปช่วยด้วย
"เ้าไหวรึ"
ปัดโธ่ พี่หลงเเค่นี้ ท่านทำเหมือนข้าเพิ่งจะเคยโดนนั้นเเหละ
"ตามใจเ้า"
เมื่อได้รับอนุญาต เฟยหลงก็ไปหาช่างเฉินเเละลงมือทันที
ชาวบ้านที่ผ่านไปมาก็เเวะดู ด้วยความสนอกสนใจ
วันนี้เ้าเฟยหลงจะทำอะไรอีกนะ ต้าจิน จินเมิง
ช่างเฉินเเละลูกน้องอีก2คน ก็ลงมือทันทีโดยมีเฟยหลง
บอกลักษณะเครื่องเล่นต่างๆให้ฟังว่าเป็เช่นไร
เฟยหลงเลือกทำ ชิงช้า ไม้กะดก กระดานลื่น
ม้าโยก บ่อทราย เครื่องเล่นปีนป่าย เเละ
บ้านอุโมงค์หลังเล็กๆหนึ่งหลัง
ใครที่ว่างงานอยู่ก็เข้ามาช่วยกันหน่อย อาหลงทำสิ่งนี้
เพื่อให้ลูกๆหลานๆพวกเ้าได้เล่นกัน หัวหน้าต้าเถียนพูดใส่
ชาวบ้านที่ชี้ไม่ชี้มือ เเล้วเอาเเต่ยืนดู
หัวหน้ามันคือสิ่งใดหรือ หนึ่งในชาวบ้านถาม
ข้าก็ไม่รู้ อาหลงบอกว่ามันคือสนามเด็กเล่น
เฟยหลง ได้ยินจึงพูดขึ้นมาว่า ลุงๆป้าๆ
ที่ข้าจะสร้างคือเครื่องเล่น สำหรับเด็กนะขอรับ
เวลาเด็กๆเล่น ก็จะได้มาเล่นที่นี้ขอรับ
อาหลงลูกหลานข้า6-7ขวบข้าก็ให้ทำงานเเล้วไม่มีเวลา
มาให้เล่นสนุกหรอก
เห้อ เฟยหลงคิดในใจยุคสมัยนี้เด็กๆเเละผู้หญิงนี่เป็อะไร
ที่ลำบากมากๆเเทบไม่มีชีวิตเป็ของตนเอง
"ท่านป้า ขอรับ ข้าไม่ได้บอกให้เด็กๆเล่นกันทั้งวันเมื่อยาม
ว่างๆให้พวกเขามาพักผ่อนบ้างขอรับ เด็กควรมีเวลาเล่นสนุก
สนานตามประสาพวกเขา เเล้วอีกอย่างมันยังช่วยให้เด็กๆ
ได้สนิทสนมกันเเละออกกำลังกายไปในตัวด้วยขอรับ
อย่างน้อย พวกท่านก็ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไปเล่น
ที่ไหน เวลาตามหาก็ให้มาหาที่นี้พวกท่านจะได้ทำงานได้
อย่างสบายใจขอรับ "
บางคนเมื่อได้ฟังก็ รู้สึกคล้อยตาม
จริงอย่าง"อาหลง"ว่าข้าเผลอทีไรเ้าพวกตัวเเสบก็วิ่งขึ้นเขาหรือตรงไปที่เเม่น้ำทุกทีถ้ามีที่ที่เด็กๆได้เล่นก็ดีเช่นกัน
จากนั้นชาวบ้าน ที่เห็นด้วยก็เริ่มมาช่วยอีกเเรง
ทำให้งานไวขึ้น
ใช้เวลา2วันลองผิดลองถูก สนามเด็กเล่นก็เสร็จสมบูรณ์
วันนี้ มีผู้คนมาร่วมตัวกัน โดยเฉพาะเด็กจ้องมองสิ่งของ
พวกนี้ว่าคือ สิ่งใด
พี่หลงท่านคิดของพวกนี้ มาได้ยังไงบอกตามตรง
เมื่อคืนข้าลองเล่นมันเเล้วโดยเฉพาะไม้กะดานลื่นนั้นนะ
สนุกจริงจริง ต้าจินกล่าว
"ข้าก็คิดไปเรื่อยเปื่อย ได้ลุงเฉินมาช่วยงานเลยออกมาดี"
เสี่ยวเทียนที่ยืนมองตาเป็ประกาย
ท่านพี่ ท่านยอดเยี่ยมที่สุด
"เสี่ยวเทียนทีนี้เ้าหายโกรธข้ารึยัง"
ข้าไม่ได้โกรธข้าเเค่คิดว่าท่านไม่สนใจข้าเหมือน
เมื่อก่อนออกเเล้วขอรับ
เฟยหลงลูบหัวเขา "ไปเล่นเถอะชวนเพื่อนคนอื่นไปด้วย"
ขอรับ เ้าตัวเล็กวิ่งนำหน้าคนอื่นไปลองเป็คนเเรก
จากนั้นเสียงหัวเราะเล็กๆของเด็กๆไปก็ดังกึกก้องไปทั่ว
หมู่บ้านตงเป่ย
อาหลงข้าสนใจเ้าเครื่องเล่นพวกนี้นักข้าอยากจะหารือกับเ้า
"หารือสิ่งใดขอรับ ลุงเฉิน"
ข้าอยากทำมันมาขาย ข้ามั่นใจเ้าสิ่งนี้จะทำเงินได้มากเเน่นอน
"ลุงเฉินท่านทำได้เลย ข้าไม่มีปัญหาอะไร"
ได้อย่างไร สิ่งนี้เ้าเป็คนคิด เอาเช่นนี้เป็ไง ข้าให้เ้า4ส่วน
เ้าคิดว่าเป็เช่นไร
"ท่านลุง มากเกินไปถ้าไม่ใช่ท่าน ข้าจะทำออกมาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ ท่านสามารถนำไปใช้ได้เลยไม่ต้องเเบ่งข้า"
ไม่ได้ เ้ารู้ไม่สิ่งนี้ถ้าไปสร้างที่บ้านเศรษฐีเราจะทำเงินได้มากขนาดไหน ก่อนที่จะมีคนทำตาม
"ถ้างั้น ข้าขอ2ส่วนก็พอขอรับท่านลุง "
ได้ได้ "เ้านี่นะ เป็คนอื่นคงเรียกข้า5ส่วนไปแล้ว"
ไม่เเปลกใจ ที่นายน้อยหลี่หานกล้ารับประกันเ้า
เหล่าเด็กเด็ก เล่นกันจนไม่กลับบ้านไปกินข้าว
จนบรรดาเเม่ๆ ต้องมาตามกลับ
เฟยเทียนจากเด็กที่ไม่มีเพื่อนตอนนี้กลายเป็ลูกพี่ใหญ่
ในสายตาเด็กทุกคน เพราะพี่ชายของเขาสร้างสิ่ง
ที่ยอดเยี่ยมขึ้นมา ตัวเฟยหลงก็ไม่คิดหรือติดใจอะไรที่
เมื่อก่อนไม่มีใครสนใจเสี่ยวเทียน เด็กๆส่วนใหญ่
ต่างก็สังเกตุพฤติกรรมของผู้ใหญ่เเล้วก็ทำตามเมื่อก่อน
คนในหมู่บ้านไม่อยากยุ่งหรือข้องเกี่ยวกับพวกเขา
ทำให้เด็กๆต่างห่างเหินกันทำตามที่ผู้ใหญ่ทำ
ผู้ใหญ่เป็เช่นไรเด็กๆก็เป็เช่นนั้น
เื่นี้เเม้เเต่โลกที่เขาจากมาก็ไม่เเตกต่าง
เอาล่ะ เสร็จไปอีกหนึ่งเื่ ที่เหลือก็ไปจัดการ
เื่นั้นให้จบๆซักที
#################################