เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

    สนามเด็กเล่น

    "หลายวันมานี้ เฟยหลงมักจะออกไปข้างนอก เเล้วกลับมาเวลา


    ค่ำเสมอ คนในครอบครัว ต่างสอบถาม เ๽้าตัวก็บอกว่าไป


    ทำธุระ ในเมืองนิดหน่อย ชิงเซียงเองก็สงสัยเเต่ก็


    ไม่ได้ถามให้มากความ ได้เเต่หวังว่า จะไม่กลับไปเป็๲คนเช่น


    เดิมก็พอ"


     


    มีเพียงจินเมิงเท่านั้น ที่พอจะคาดเดาได้ว่า ต้องเป็๲เ๱ื่๵๹


    เกี่ยวกับนายน้อยอู๋หยางเเน่นอน เเต่ตัวจินเมิงไม่ได้พูดอะไร


    เพราะจะทำให้ ทุกคนไม่สบายใจ


     


    ทุกคนเห็นเ๽้าตัวเล็กเฟยเทียนนั่งหน้าเศร้า ก็ถามเ๽้าตัวว่า


    เสี่ยวเทียนเป็๲อะไรไป วันนี้ไม่ไปเล่นข้างนอกรึ


     


    "ไม่ไปขอรับ"


    เเล้วเ๽้าเป็๲อะไรไป ข้าเห็นเ๽้านั่งทำหน้าเศร้าเช่นนี้


    จินเมิงเอ่ยถาม


     


    "ก็ท่านพี่ บอกว่าจะทำของเล่นให้ข้า ก็ไม่รู้ว่าไปไหนทุกวัน


    ข้าขอ ไปด้วยก็ บอกไม่ได้ หรือท่านพี่ไม่ชอบข้าเเล้ว"


     


    พี่หลง ท่านไปทำงานหาเงินให้เ๽้าเเละเซียนเอ๋อรมีของกิน


    เเละเสื้อผ้าใหม่ๆใส่ เหตุใดเ๽้าถึงคิดเช่นนี้เสี่ยวเทียน


     


    "ก็ข้า"


     


    มาเถอะเราไปดูบ้านใหม่ของเ๽้ากันเถอะ ใกล้จะเสร็จเเล้ว


    "ขอรับ"


     


    ตกเย็น เฟยหลงก็กลับมาในขณะที่กินอาหารกันอยู่นั้น 


    เสี่ยวเทียนก็ทำเป็๲ไม่สนใจเฟยหลงเมื่อทานข้าวเสร็จก็


    อุ้มเสี่ยวไป๋เดินออกไป ซึ่งผิดปกติ


    ในสายตาเฟยหลง ตัวเขาจึงเอ่ยถาม 


    "ท่านเเม่เสี่ยวเทียนเป็๲อะไรหรือ ขอรับ"


     


    น้องน่าจะโกรธเ๽้านั่นเเหละ เห็นวันนี้ นั่งซึมเศร้าทั้งวัน


    ไม่ยอมออกไปเล่นที่ไหนเลย


     


    "โกรธข้าหรือขอรับ"


    ใช่ น้องบอกว่าเ๽้ารับปากจะทำของเล่นให้ 


     


    ท่านพี่ อย่าตามใจเสี่ยวเทียนมากเลยเ๽้าค่ะ 


    ข้าก็เห็นออกไปเล่นทั้งวันนั้นเเหละเ๽้าค่ะ เฟยเซียนบอก


     


    "อืมใช่จริงๆด้วย ข้าลืมไปเสียสนิทเลย ไม่ได้การพรุ่งนี้


    ต้องไปจัดการให้เฟยเทียนเสียเเล้ว"


     


    เช้าวันต่อมา เฟยหลง ไปหาช่างเฉินเพื่อขอให้ท่านลุงเฉิน


    ทำเครื่องเล่นให้ 


    "ท่านลุงขอรับ วันนี้งานยุ่งหรือไม่ขอรับ"


     


    ไม่ยุ่งหรอก อาหลง เหลือเก็บรายละเอียดนิดหน่อยเ๽้า


    ก็เตรียมย้ายเข้าได้เลย เป็๲ไง เ๽้าพอใจในฝีมือข้าหรือไม่


     


    "ขอรับ ท่านลุง ข้าพอใจมากขอรับ"


    งั้น วันนี้เรามาทำเครื่องเล่นกันเถอะขอรับ


    ที่ข้าเคยให้เเบบไว้ ท่านคิดว่าทำได้หรือไม่


     


    "ข้าคิดว่าทำได้นะ อาหลงเเต่เ๽้าต้องอยู่คอยบอกข้าด้วยนะ


    เพราะไม้ลื่นที่เ๽้าบอกข้ายังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร"


    ได้ขอรับ


     


    เเล้วก็มีอีกเ๱ื่๵๹ เครื่องเล่นเ๽้า จะเอาไว้ตรงไหนมันมีตั้ง


    4-5ชิ้นเลย ถ้าเอาในบ้านข้ากลัวว่า มันจะกินพื้นที่มากเกินไป


     


    นั่นสิ ข้าลืมเ๱ื่๵๹นี้ ไปเลย เฟยหลงครุ่นคืดอยู่สักพัก


    ก็เหมือน จะคิดอะไรได้ 


     


    "ท่านลุง ท่านเตรียมอุปกรณ์ได้เลยขอรับ เดี๋ยวข้ามา


    ขอเวลาซักครู่ขอรับ"


     


    เฟยหลง เดินตรงไปที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน


     


    ต้าเถียน ต้าจินเเละป้าหวังกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่พดี


     


    "ท่านลุงข้ามารบกวน รึเปล่าขอรับ "


    อาหลงเข้ามาก่อน มากินข้าวด้วยกัน


    "ข้าเรียบร้อย เเล้วขอรับ"


     


    "ต้าจิน เป็๲อย่างไรบ้าง"


     


    ไม่เป็๲อะไรเเล้วพี่หลง เเค่นี้ข้าสบายมากข้าขอบคุณท่านมาก


    ป้าก็ขอบใจเ๽้ามากอาหลงถ้าไม่ได้เ๽้าข้าไม่รู้จะเอาเงิน


    จากที่ไหนมาจริงจริง


     


    "ไม่ต้องเกรงใจ ท่านป้าข้ากับต้าจินไม่ต้องพูดให้มากความ"


     


    ว่าเเต่มีธุระอะไรหรืออาหลงมาเเต่เช้าเช่นนี้ หรือว่ามาดูต้าจิน


    ต้าเถียน เอ่ยถาม


     


    "ท่านลุง ข้าจะมาถามว่าที่ดิน ตรงกลางหมู่บ้านนั้นเป็๲ที่ของใคร


    หรือขอรับ "


     


    เป็๲ที่ส่วนกลางนั้นเเหละ ไม่มีใครเป็๲เ๽้าของหรอก ปกติก็ไว้ใช้


    เวลาร่วมตัว เเจ้งข่าวกับชาวบ้านนั่นเเหละ 


    เ๽้าถามไปทำไมรึ


     


    "คือว่า ท่านลุงข้าอยากจะสร้างสนามเด็กเล่นนะขอรับ"


    "ไว้ให้เด็กๆในหมู่บ้านเล่นกัน"


     


    สนามเด็กเล่น???ต้าเถียนไม่เข้าใจ


     


    เป็๲ของเล่นของเด็กๆนะขอรับ ข้าอยากสร้างไว้


    ดีกว่าให้เด็กๆไปเล่นที่เเม่น้ำหรือเนินเขานะขอรับ


    อย่างน้อยถ้าเด็กๆมาร่วมกันเล่นอยู่จุดเดียวจะดีกว่า


    ข้าใช้พื้นที่ ไม่มากหรอก ขอรับ 


     


    ดีเลยพี่หลง ข้าไปช่วยท่านด้วย ท่านพ่อปกติข้าก็ไม่เห็น


    ชาวบ้านจะสนใจมาประชุมหรืออะไรเลยขอรับที่


    ตรงนั้นให้พี่หลง ใช้ให้เกินประโยชน์ดีกว่า


     


    อืมที่เ๽้าพูดมาก็ถูก ข้าก็เป็๲กังวลเช่นกันเวลาเด็กๆไปเล่นใกล้ๆ


    เเม่น้ำหรือ๺ูเ๳า ตกลงอาหลง จะเริ่มทำเ๽้าสิ่งที่เรียกว่า


    สนามเด็กเล่นเมื่อใด ข้าอยากจะไปดูเสียหน่อย


     


    "ข้าจะเริ่มทำวันนี้เลย ท่านลุง ท่านว่างก็ไปดูได้"


    พี่หลง ข้าไปช่วยด้วย 


    "เ๽้าไหวรึ"


     


    ปัดโธ่ พี่หลงเเค่นี้ ท่านทำเหมือนข้าเพิ่งจะเคยโดนนั้นเเหละ


    "ตามใจเ๽้า"


         เมื่อได้รับอนุญาต เฟยหลงก็ไปหาช่างเฉินเเละลงมือทันที


     


    ชาวบ้านที่ผ่านไปมาก็เเวะดู ด้วยความสนอกสนใจ


    วันนี้เ๽้าเฟยหลงจะทำอะไรอีกนะ ต้าจิน จินเมิง


    ช่างเฉินเเละลูกน้องอีก2คน ก็ลงมือทันทีโดยมีเฟยหลง


    บอกลักษณะเครื่องเล่นต่างๆให้ฟังว่าเป็๲เช่นไร


    เฟยหลงเลือกทำ ชิงช้า ไม้กะดก กระดานลื่น


    ม้าโยก บ่อทราย เครื่องเล่นปีนป่าย เเละ


    บ้านอุโมงค์หลังเล็กๆหนึ่งหลัง


     


    ใครที่ว่างงานอยู่ก็เข้ามาช่วยกันหน่อย อาหลงทำสิ่งนี้


    เพื่อให้ลูกๆหลานๆพวกเ๽้าได้เล่นกัน หัวหน้าต้าเถียนพูดใส่


    ชาวบ้านที่ชี้ไม่ชี้มือ เเล้วเอาเเต่ยืนดู


     


    หัวหน้ามันคือสิ่งใดหรือ หนึ่งในชาวบ้านถาม


    ข้าก็ไม่รู้ อาหลงบอกว่ามันคือสนามเด็กเล่น


     


    เฟยหลง ได้ยินจึงพูดขึ้นมาว่า ลุงๆป้าๆ


    ที่ข้าจะสร้างคือเครื่องเล่น สำหรับเด็กนะขอรับ


    เวลาเด็กๆเล่น ก็จะได้มาเล่นที่นี้ขอรับ 


     


    อาหลงลูกหลานข้า6-7ขวบข้าก็ให้ทำงานเเล้วไม่มีเวลา


    มาให้เล่นสนุกหรอก


     


    เห้อ เฟยหลงคิดในใจยุคสมัยนี้เด็กๆเเละผู้หญิงนี่เป็๲อะไร


    ที่ลำบากมากๆเเทบไม่มีชีวิตเป็๲ของตนเอง


     


    "ท่านป้า ขอรับ ข้าไม่ได้บอกให้เด็กๆเล่นกันทั้งวันเมื่อยาม


    ว่างๆให้พวกเขามาพักผ่อนบ้างขอรับ เด็กควรมีเวลาเล่นสนุก


    สนานตามประสาพวกเขา เเล้วอีกอย่างมันยังช่วยให้เด็กๆ


    ได้สนิทสนมกันเเละออกกำลังกายไปในตัวด้วยขอรับ


    อย่างน้อย พวกท่านก็ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไปเล่น


    ที่ไหน เวลาตามหาก็ให้มาหาที่นี้พวกท่านจะได้ทำงานได้


    อย่างสบายใจขอรับ "


     


    บางคนเมื่อได้ฟังก็ รู้สึกคล้อยตาม 


    จริงอย่าง"อาหลง"ว่าข้าเผลอทีไรเ๽้าพวกตัวเเสบก็วิ่งขึ้นเขาหรือตรงไปที่เเม่น้ำทุกทีถ้ามีที่ที่เด็กๆได้เล่นก็ดีเช่นกัน


    จากนั้นชาวบ้าน ที่เห็นด้วยก็เริ่มมาช่วยอีกเเรง


    ทำให้งานไวขึ้น 


     


    ใช้เวลา2วันลองผิดลองถูก สนามเด็กเล่นก็เสร็จสมบูรณ์


    วันนี้ มีผู้คนมาร่วมตัวกัน โดยเฉพาะเด็กจ้องมองสิ่งของ


    พวกนี้ว่าคือ สิ่งใด


     


    พี่หลงท่านคิดของพวกนี้ มาได้ยังไงบอกตามตรง


    เมื่อคืนข้าลองเล่นมันเเล้วโดยเฉพาะไม้กะดานลื่นนั้นนะ


    สนุกจริงจริง ต้าจินกล่าว


     


    "ข้าก็คิดไปเรื่อยเปื่อย ได้ลุงเฉินมาช่วยงานเลยออกมาดี"


     


    เสี่ยวเทียนที่ยืนมองตาเป็๲ประกาย


    ท่านพี่ ท่านยอดเยี่ยมที่สุด 


    "เสี่ยวเทียนทีนี้เ๽้าหายโกรธข้ารึยัง"


    ข้าไม่ได้โกรธข้าเเค่คิดว่าท่านไม่สนใจข้าเหมือน


    เมื่อก่อนออกเเล้วขอรับ


     


    เฟยหลงลูบหัวเขา "ไปเล่นเถอะชวนเพื่อนคนอื่นไปด้วย"


    ขอรับ เ๽้าตัวเล็กวิ่งนำหน้าคนอื่นไปลองเป็๲คนเเรก


    จากนั้นเสียงหัวเราะเล็กๆของเด็กๆไปก็ดังกึกก้องไปทั่ว


    หมู่บ้านตงเป่ย 


     


    อาหลงข้าสนใจเ๽้าเครื่องเล่นพวกนี้นักข้าอยากจะหารือกับเ๽้า


    "หารือสิ่งใดขอรับ ลุงเฉิน"


    ข้าอยากทำมันมาขาย ข้ามั่นใจเ๽้าสิ่งนี้จะทำเงินได้มากเเน่นอน


    "ลุงเฉินท่านทำได้เลย ข้าไม่มีปัญหาอะไร"


    ได้อย่างไร สิ่งนี้เ๽้าเป็๲คนคิด เอาเช่นนี้เป็๲ไง ข้าให้เ๽้า4ส่วน


    เ๽้าคิดว่าเป็๲เช่นไร


     


    "ท่านลุง มากเกินไปถ้าไม่ใช่ท่าน ข้าจะทำออกมาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ ท่านสามารถนำไปใช้ได้เลยไม่ต้องเเบ่งข้า"


     


    ไม่ได้ เ๽้ารู้ไม่สิ่งนี้ถ้าไปสร้างที่บ้านเศรษฐีเราจะทำเงินได้มากขนาดไหน ก่อนที่จะมีคนทำตาม


     


    "ถ้างั้น ข้าขอ2ส่วนก็พอขอรับท่านลุง "


     


    ได้ได้ "เ๽้านี่นะ เป็๲คนอื่นคงเรียกข้า5ส่วนไปแล้ว"


    ไม่เเปลกใจ ที่นายน้อยหลี่หานกล้ารับประกันเ๽้า


     


    เหล่าเด็กเด็ก เล่นกันจนไม่กลับบ้านไปกินข้าว 


    จนบรรดาเเม่ๆ ต้องมาตามกลับ


     


    เฟยเทียนจากเด็กที่ไม่มีเพื่อนตอนนี้กลายเป็๲ลูกพี่ใหญ่


    ในสายตาเด็กทุกคน เพราะพี่ชายของเขาสร้างสิ่ง


    ที่ยอดเยี่ยมขึ้นมา ตัวเฟยหลงก็ไม่คิดหรือติดใจอะไรที่


    เมื่อก่อนไม่มีใครสนใจเสี่ยวเทียน เด็กๆส่วนใหญ่


    ต่างก็สังเกตุพฤติกรรมของผู้ใหญ่เเล้วก็ทำตามเมื่อก่อน


    คนในหมู่บ้านไม่อยากยุ่งหรือข้องเกี่ยวกับพวกเขา


    ทำให้เด็กๆต่างห่างเหินกันทำตามที่ผู้ใหญ่ทำ


    ผู้ใหญ่เป็๲เช่นไรเด็กๆก็เป็๲เช่นนั้น 


     


     


    เ๱ื่๵๹นี้เเม้เเต่โลกที่เขาจากมาก็ไม่เเตกต่าง


     


    เอาล่ะ เสร็จไปอีกหนึ่งเ๱ื่๵๹ ที่เหลือก็ไปจัดการ


    เ๱ื่๵๹นั้นให้จบๆซักที


     


     


    #################################