หลังจากที่นั่งรถมาตลอดทาง บนใบหน้าของเบต้าหนุ่มขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังพาไปกินมื้อเย็นที่ไหนกันแน่ จนกระทั่งชายหนุ่มขับรถคันหรูเข้ามาในรั้วบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า
“ทำไมเราถึงมาที่นี่กันครับ คุณกิต”
“นี่บ้านผมเองครับ” ชายหนุ่มจอดรถจนสนิทก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว หันมาตอบคนที่นั่งทำหน้าสงสัยอย่างช้า ๆ ก่อนจะเห็นสีหน้าประหลาดใจเข้าให้อย่างน่าเอ็นดู
“ห่ะ! นี่บ้านคุณ!”
“ใช่ครับ เดี๋ยวเราลงจากรถแล้วเข้าไปข้างในกันนะ ป่านนี้คุณแม่คงรอเราที่ประตูแล้ว มาครับ” อัลฟ่าหนุ่มช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้คนที่ยังงุนงงเพื่อลงจากรถ
“ครับ”
จากนั่นทั้งสองจึงลงจากรถเดินตรงไปยังประตูบ้าน โดยมีอัลฟ่าเ้าของบ้านเดินนำตามหลังด้วยลัดฟ่า
หน้าประตูทางเข้าบ้าน
เป็อย่างที่อัลฟ่าตรงหน้าบอกเขาเอาไว้ เพราะเบื้องหน้าของพวกเขาสองคนคือหญิงสาววัยกลางคนที่อ่อนกว่าวัยคนหนึ่งกำลังส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้ ถ้าหากเจอกันด้านนอกเขาเองก็ไม่คิดว่าคนคนนี้คือแม่ของคุณกิตเลย
“มาแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงใจดีดังขึ้นทันทีที่เห็นคนทั้งสองเดินเข้าประตูมา
“มาแล้วครับคุณแม่ นี่คุณลัดฟ้าที่ผมบอกไงครับ คุณฟ้านี่คุณแม่ผมเองครับ”
“สวัสดีครับ ผมลัดฟ้าครับ ขอโทษด้วยนะครับที่ผมไม่ได้นำของฝากมาด้วย” ลัดฟ้ายกมือขึ้นสวัสดีอย่างมีมารยาทรู้สึกเกรงใจอย่างบอกไม่ถูกที่มาบ้านคนอื่นแล้วไม่มีของมาฝากเ้าของบ้านสักชิ้น
คุณหญิงแสงดาวพอได้เห็นหน้าคนตรงหน้า คนที่ลูกชายของเธอพามาที่บ้านเป็ครั้งแรกและเธอก็รู้สึกถูกชะตาทันทีที่เห็น จึงเดินเข้ามาจับมือขาวพร้อมทั้งส่งรอยยิ้มไปให้พร้อมกับเรียกหนูฟ้าอย่างอารมณ์ดี
“สวัสดีดีค่ะ แม่ชื่อแสงดาวน่ะ เรียกว่าคุณแม่ก็ได้ค่ะ หนูฟ้า แม่เรียกได้ใช่ไหมคะ?”
“ครับ”
“หนูฟ้าหิวแล้วหรือเปล่าลูก เราอย่ายืนกันที่นี่เลยเข้าไปด้านในบ้านกันเถอะ ตากิตพาน้องไปรอที่โต๊ะกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวคุณแม่จะไปที่ห้องครัวก่อน” หญิงสาวชักชวนหนุ่ม ๆ เข้าบ้านก่อนจะบอกให้ลูกชายพาคนไปที่โต๊ะกินข้าวรอไปก่อน ส่วนเธอจะไปที่ห้องครัวเพื่อบอกแม่บ้านให้เตรียมยกอาหารออกไป
“ได้ครับ ไปกันครับคุณฟ้า” กิตติกรรับคำคนเป็แม่ ก่อนจะหันมาชวนเบต้าที่ยืนนิ่งด้วยการจับจูงไปที่ห้องทานข้าว
“ครับ”
หลังจากที่นั่งรอได้สักพัก คุณหญิงแสงดาวก็เดินกลับมานั่งรอที่โต๊ะพร้อมกับพวกเขาสองคน ก่อนที่เหล่าแม่บ้านจะยกอาหารไทยหลาย ๆ เมนูวางลงบนโต๊ะ ลัดฟ้าที่มองอยู่รู้สึกประหลาดใจกับอาหารน่าทานตรงหน้าทุกจานที่ทยอยถูกนำมาวางลงบนโต๊ะ
“วางได้เลยนะ”
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอครับคุณแม่”
“ใช่สิคะ ก็แม่ไม่รู้ว่าหนูฟ้าชอบกินอะไรบ้างก็เลยลงครัวทำออกมาเยอะหน่อย
“...” ลัดฟ้าที่ได้ยินก็ทำตัวไม่ถูกที่เขาเป็สาเหตุให้อาหารมื้อนี้ถูกวางจนเต็มโต๊ะ
“คุณฟ้าชอบเมนูไหนบ้างครับ เดี๋ยวผมตักให้” อัลฟ่าหนุ่มเห็นว่าคนตัวขาวทำตัวไม่ค่อยถูก จึงได้เอ่ยชวนคุยเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น
“เอ่อ ไม่เป็ไรครับ” ลัดฟ้าพยายามปฏิเสธว่าไม่ต้องตักให้เขาก็ได้ แต่ตอนนี้เขากลับถูกทั้งสองคนมองมาด้วยสายตาคาดหวัง
“หนูฟ้าไม่ต้องเกรงใจนะคะ บ้านนี้ไม่ค่อยได้ต้อนรับแขกเท่าไหร่ พอคุณแม่รู้ว่าตากิตจะไปรับหนูมากินข้าวเย็นด้วย จึงได้เข้าครัวเองเตรียมเอาไว้หลายเมนู เพราะคุณแม่กลัวว่าอาหารจะไม่ถูกปากหนูฟ้า” น้ำเสียงที่ติดเศร้าของหญิงสาวทำให้เบต้าหนุ่มยิ่งไม่กล้าหักหาญน้ำใจ จึงได้แต่บอกเขากินได้ไม่มีปัญหา
“ไม่ครับ ผมกินได้หมดอีกอย่างผมไม่แพ้อะไรด้วย”
คุณหญิงแสงดาวที่ได้ยินแบบนี้ จึงอารมณ์ดีขึ้นชวนคนทั้งสองกินข้าว พร้อมทั้งบอกลูกชายให้คอยดูแลแขกของเขาอย่างดีด้วย
“โอเคค่ะ งั้นเรากินกันเลยเนอะ ตักอาหารให้น้องด้วยสิ ตากิต กินเยอะ ๆ นะคะหนูฟ้า”
“ครับ”
“นี้ครับคุณฟ้า อันนี้อร่อยมากครับ” มือหนาใช้ช้อนกลางตักมาวางใส่จานให้คนที่นั่งมองจานอาหารตรงหน้า
“ขอบคุณครับ” เบต้าหนุ่มเอ่ยขอบคุณคนที่ตักให้ก่อนจะลองตักเข้าปาก ปรากฏว่าอาหารอร่อยมากจนดวงตาแสดงออกมาให้คนอื่นได้รับรู้ จนกระทั่งกินข้าวได้ครึ่งจานคำถามที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นทำให้เขาเกือบสำลักข้าว
“หนูฟ้ามีแฟนหรือยังค่ะ”
“แค่ก ๆ”
“อุ้ย คุณแม่ขอโทษค่ะ เป็อะไรมากไหม”
“ไม่ครับ ไม่เป็ไร”
“ตกลงหนูมีแฟนหรือยังค่ะ แต่ถ้ายังลองคบกับลูกชายคุณแม่ก่อนไหม”
“เอ่อ คือว่า..” ลัดฟ้าที่กำลังจะปฏิเสธแต่กลับถูกคนที่นั่งด้านข้างยื่นแก้วน้ำมาให้ก่อน จึงรับมาถืออย่างเอาไว้
“คุณฟ้า น้ำครับ”
“ขอบคุณครับ ผมยังไม่ได้คบกับใครครับ”
“ดีจริง ถ้าอย่างนั้นหนูลองให้โอกาสตากิตหน่อยได้ไหมคะ”
“...”
“ไม่ได้เหรอคะ ลูกชายแม่โสดมานานมากแล้วด้วย แม่กลัวเหลือเกินว่าเขาจะไม่แต่งงาน”
ลัดฟ้าวางช้อนส้อนลงเบา ๆ ก่อนจะพยายามอธิบายเพื่อปฏิเสธว่าเขาไม่เหมาะสมกับอัลฟ่าคนนี้
“คุณแม่ครับ แต่ผมเป็เบต้านะครับ แถมหน้าตาของผมก็ธรรมดาด้วย อีกอย่างคุณกิตเขาเป็ถึงอัลฟ่า เขาอาจจะได้เจอกับคนที่ใช่ในอนาคตก็ได้และดูเหมาะสมกับเขามากกว่าผม ใช่ไหมครับคุณกิต?”
“แต่ผมชอบคุณนะครับ คุณฟ้า” กิตติกรที่นั่งฟังอยู่ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ที่คนคนนี้ยกเื่เพศรองขึ้นมาพูดเพื่อปฏิเสธเขา แต่เขายังคงยืนยันว่าชอบอีกฝ่ายเหมือนเดิม แม้พวกเราจะเจอกันไม่ถึงเดือนก็ตาม
“...” เบต้าหนุ่มที่ถูกบอกชอบกลางโต๊ะกินข้าวตอนนี้ใบ้กินไปแล้ว ส่วนคนที่ได้ยินต่างพากันปิดปากมองตาโตอย่างเป็ประกาย
“เห็นไหมคะ ดูเหมือนตากิตเขาจะชอบพอหนูฟ้านะ เป็เบต้าแล้วทำไมคะ? แม่ไม่ได้ห่วงเื่นี้เลยค่ะ ขอแค่ทั้งสองรักกันแค่นี้แม่ก็พอใจแล้ว” คุณหญิงแสงดาวเองก็ไม่เคยมองเห็นว่าเื่เพศรองจะมีปัญหาตรงไหน จึงได้ช่วยพูดให้ลูกชายที่ขอความช่วยเหลือผ่านทางสายตา
“...”
“คุณฟ้ายังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ครับ กินข้าวก่อนดีกว่านะครับ นี่ครับ”
“อ่า ครับ”
“คุณแม่ขอโทษค่ะ งั้นเรามากินข้าวกันก่อนดีกว่าเนอะ” คุณหญิงแสงดาวเองเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดีเท่าไหร่ เ้าของบ้านทั้งสองคนจึงได้ร่วมมือกันเปลี่ยนเื่
“นี่ครับคุณแม่”
หลังจากนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลับมาดีขึ้น เบต้าหนุ่มที่เป็แขกของบ้านเองก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเช่นกัน
“คุณแม่ขอตัวขึ้นไป้าก่อน ทั้งสองตามสบายนะลูก”
“ครับ/ครับ” ทั้งสองหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรับคำให้แก่หญิงวัยกลางคนที่ขอตัวแยกออกไป เพราะสำหรับเธอตอนนี้ดึกมากแล้ว
“คุณแม่คุณ ท่านน่ารักดีนะ”
“คุณฟ้าไม่ต้องคิดมากนะครับ เื่ที่คุณแม่พูดออกมาก่อนหน้านี้”
“ครับ ผมเข้าใจ”
“ดีแล้วครับ นี่ครับน้ำส้ม”
“ขอบคุณครับ”
ด้านนอกฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด ทำให้ตอนนี้ทั้งสองคนต้องย้ายมานั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นตามลำพัง เพราะคุณหญิงแสงดาวขอขึ้นไปบนห้องก่อนแล้ว
“ฝนตกหนักแบบนี้ คุณฟ้าจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะให้คุณพักที่นี่คืนนี้”
“ครับ!”
“ทำไมครับ กลัวผมทำอะไรคุณเหรอ”
“เปล่าครับ ก็ได้ครับแต่คุณต้องไปส่งผมที่คอนโดแต่เช้าด้วยนะครับ เพราะพรุ่งนี้ผมมีถ่ายงานให้บริษัทของคุณ”
“ได้ครับ เราขึ้นไปกันไหมครับ นี่ก็ดึกแล้ว"
“อ่า ครับ”
ทั้งสองเดินตามกันขึ้นบนชั้นสอวของบ้าน ้ามีห้องอีกสามสี่ห้องทำให้คนที่เดิมตามอย่างลัดฟ้ามองอย่างสงสัยว่าเขาควรนอนห้องไหนในคืนนี้
“ให้ผมนอนที่ไหนครับ?”
“ห้องผมครับ พอดีว่าห้องอื่นยังไม่ได้ทำความสะอาด แค่คืนเดียวคุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” อัลฟ่าหนุ่มใช้ข้ออ้างเื่ห้อง ก่อนจะตามด้วยคำพูดที่คล้ายกับเสียใจที่อีกฝ่ายไม่เชื่อใจตนเอง
“ก็ได้ครับ” หลังจากที่ยืนลังเล ลัดฟ้าจึงได้แต่ตอบตกลง
หลังจากที่ทั้งสองเข้ามาในห้องแล้ว เบต้าหนุ่มค้นพบว่าอัลฟ่าตรงหน้าเขาเป็คนที่เรียบง่ายมาก ข้าวของภายในห้องมีเพียงไม่กี่ชิ้นแต่ทุกชิ้นเป็ของที่จำเป็ต้องใช้
“ห้องของคุณกิตต่างจากที่ผมคิดไว้เลยครับ”
“คิดอะไรครับ” ชายหนุ่มหันหลังกลับมาพอดี ทำให้ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนได้กลิ่นน้ำหอมที่ลอยอบอวลอยู่ในห้อง มันเป็กลิ่นที่ทำให้คนรู้สึกสดชื่นในความรู้สึกของคนเป็เบต้า แต่ความจริงมันเป็กลิ่นฟีโรโมนของเ้าของห้องอย่างอัลฟ่าตรงหน้า
“ไม่มีอะไรครับ แค่คิดว่าจะมีของตกแต่งมากกว่านี้”
“ผมไม่ค่อยชอบพวกเฟอร์นิเจอร์เยอะ ๆ เท่าไหร่ครับ คุณฟ้าอาบก่อนได้เลยครับเดี๋ยวผมเตรียมชุดนอนเอาไว้ให้” กิตติกรที่เห็นว่าดึกมาแล้วจึงบอกคนตัวขาวให้ไปอาบน้ำก่อน เขาจะไปค้นหาชุดนอนมาให้ใส่ แต่ก่อนไปจึงนำผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาให้ก่อน
“ขอบคุณครับ” ลัดฟ้ารับผ้าเช็ดตัวมาก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องอาบน้ำ พอเข้าทันทีที่เขาเห็นก็ยืนตกตะลึงกับห้องนั้นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเปิดน้ำแช่ตัวไปเกือบสิบนาที
“คุณฟ้าครับ นี่ครับชุดนอ..”
อัลฟ่าหนุ่มที่หลังจากไปหาชุดนอนตัวเก่าสมัยเรียนที่ยังไม่ได้ใช้มาให้ คนที่เข้าไปอาบน้ำก็เดินออกมาในสภาพผมเปียกชื้น โดยที่มีผ้าอีกผืนในมือกำลังเช็ดผม
กิตติกรที่พอหันหลังกลับมาหลังจากวางชุดนอนลงบนเตียง ในดวงตาเขากลับพบภาพที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงออกมาทุกขณะที่คนก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้
“...”
กิตติกรที่ในหูคล้ายเสียงทุกอย่างหายไปหมดมีเพียงภาพงดงามตรงหน้าอยู่ในสายตา ก่อนภาพที่เขาคิดว่ากำลังฝันอยู่จะขยับเข้ามาใกล้และทุกครั้งที่คนตรงหน้าหายใจเข้าออกแผ่นหน้าอกที่โผล่พ้นจากชุดคลุมจะขยับขึ้นลงจนเผยให้เห็นถึงหัวไหล่ขาว
ทำให้เขาลืมตัวเดินเข้าไปหาก่อนใช้มือหนาจับไปเอวของคนที่บนตัวมีกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำที่เขาใช้อยู่เป็ประจำ แต่ตอนนี้มันกลับหอมจนกระทั่งเขาเผลอสูดดมเข้าไปในปอดครั้งใหญ่ แล้วตามด้วยการชกริมฝีปากของคนที่กำลังพูดบางอย่างออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“คุณกิต อุบ อือ”
อืม~ อือ
ริมฝีปากของอัลฟ่าหนุ่มค่อย ๆ ละเมียดละไมชิมริมฝีปากบนล่างสลับไปมาของคนในอ้อมแขน ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างจับบนหลังคอคนเอาไว้แล้วลูบไปมาอย่างอ่อนโยน จนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเมาในรสจูบครั้งนี้ยิ่งกว่าตอนเมามากนัก
หลังจากที่จูบกันไปหลายนาทีอัลฟ่าหนุ่มถึงได้ถอนริมฝีปากออกมา หากทว่าใบหน้าของทั้งคู่กำลังชนกันอยู่อย่างใกล้ชิดด้วยฝีมือของคนที่กำลังจับหลังคออยู่เอาไว้ ทำให้ตอนนี้ลมหายใจทั้งสองผสานกันไปมารวมถึงหัวใจที่ตอนนี้กำลังเต้นแรงจนหน้าอกสะท้านขึ้นลงของคนทั้งคู่
“คุณฟ้าครับ ตอนนี้คุณสวยมาก” อัลฟ่าหนุ่มที่อดใจไม่ไหวพูดขึ้นมาอย่างที่ใจคิด
“...” ลัดฟ้าที่กำลังหลบสายตากับคำพูดนี้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“มากจนผมอยากกินคุณไปทั้งตัวเลย แต่ถ้าคุณปฏิเสธตอนนี้ผมจะหยุด”
ตอนนี้อารมณ์ดิบของทรูอัลฟ่าอย่างกิตติกรมาถึงจุดเดือดแล้ว เพราะน้องชายของเขามันกำลังดุนดันอยู่บริเวณหน้าท้องของคนในอ้อมแขน
“ผม…” ลัดฟ้าที่ยังหายใจเข้าปอดไม่ทันเองก็ถูกอารมณ์ดิบชักนำเหมือนกัน แต่ถ้าเขาปฏิเสธก็หมายความว่าเขาต้องทำให้อีกฝ่ายทรมานมากเป็แน่ จึงตัดสินใจครั้งใหญ่ด้วยการพยักหน้าตอบตกลงออกไป
“แน่ใจนะครับ ผมจะไม่หยุดกลางคันแน่ แต่ผมจะพยายามทำอย่างอ่อนโยนเท่าที่จะทำได้”
พรึ่บ
ชายหนุ่มอุ้มคนขึ้นในอ้อมแขนทั้ง ๆ ที่ร่างเบต้าตรงหน้าเขาตัวก็ไม่ได้เล็กอย่างโอเมก้าแต่กลับเบากว่าที่คิด ร่างสูงเดินตรงไปที่เตียงไซส์ใหญ่ตรงกลางห้องอย่างไม่รอช้าแล้วจัดการวางคนลงอย่างแ่เบา
ภาพตรงหน้ามีอานุภาพทำลายมากกว่าที่อัลฟ่าหนุ่มคิด ทั้ง ๆ ที่คนตัวขาวยังใส่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวอยู่บนตัวแต่เพราะเสื้อผ้าและเส้นผมที่เปียกชื้นรวมถึงสายตาผสมอารมณ์ดิบของชายหนุ่ม ส่งผลให้เขาสายตาพร่าเบลอไปแล้ว
“คุณกิต..”
“ครับ”
กิตติกรค่อย ๆ ถอดเสื้อเชิ้ตที่ใส่อยู่ออกช้า ๆ ทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินไปหาเจลที่เคยซื้อเอาไว้ตรงโต๊ะหัวเตียงรวมถึงถุงยางอนามัยขนาดไซส์ของเขาถือมาด้วย
“คุณฟ้าพร้อมนะครับ”
“อย่าถามอีกได้ไหม เดี๋ยวผมเรียกแท๊กซี่กลับคอนโดตอนนี้..”
ตุบ
“ไม่ครับ ผมไม่ให้กลับอยู่กับผมคืนนี้นะ”
“อือ” คนที่นอนราบอยู่ด้านล่างพยักหน้าตกลง
3K
