เกิดใหม่เป็นภรรยาอ้วนของหัวหน้ากองพันสุดฮอต ยุค 80

บทที่ 7 คลี่คลายด้วยคำพูดของเจียงหว่าน! เฉียวเหลียนเฉิงกำลังปกป้อง?

สะใภ้เฉินขมวดคิ้ว ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ!

แต่ทุกคนที่นี่ต่างรู้คำตอบ

เจียงหว่านกล่าวต่อ "ความคิดของเจียงเสวี่ย ไม่มีใครที่นี่ไม่รู้ คุณยังเชื่อคำพูดของเธอได้ยังไง!"

สะใภ้เฉินพูดด้วยความโกรธว่า "ถ้าไม่เชื่อเจียงเสวี่ย งั้นฉันควรจะเชื่อเธองั้นสิ?"

เอ่อ ก็มีเหตุผลอยู่นะ นิสัยของเ๽้าของร่างเดิมเข้าขั้นแย่ยิ่งกว่าเจียงเสวี่ยเสียอีก และความต่างก็ไม่ใช่แค่ครึ่งดาวด้วย

เจียงหว่านถอนหายใจเบา ๆ "ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่ได้ขโมยเกลือของคุณ และโจ๊กของฉันก็เสร็จแล้ว คุณมาชิมได้เลยว่ามีรสเกลือในนั้นไหม"

“ถ้าฉันอยากขโมยจริง ๆ ฉันขโมยช้อนก่อนก็ได้ จะได้ไม่ต้องใช้กิ่งไม้เป็๲ช้อนกวนหม้อแบบนี้!”

“อีกอย่าง คุณเห็นว่าเกลือของคุณลดลงเหรอ? ถ้ายังไม่เชื่อ ก็ดูฉันสิว่านอกจากเหงื่อแล้วยังมีเกลืออยู่บนตัวไหม!”

ขณะที่พูด เธอก็ก้าวไปข้างหน้า กางแขนออกเพื่อแสดงให้สะใภ้เฉินเห็น โดยจงใจเขย่าเสื้อผ้าและกางเกงของตนด้วย

เสื้อผ้าฤดูร้อนนั้นบางและไม่มีกระเป๋า หากใส่อะไรเข้าไป พอเขย่า มันจะหลุดออกมา

สะใภ้เฉินขมวดคิ้วและไม่ขยับไปไหน

ส่วนเจียงหว่านมองไปที่หัวหน้าหน่วยเฉิน และส่งสัญญาณให้เขาลองชิม!

หัวหน้าหน่วยเฉินคว้าตะเกียบของเขาและเดินไปที่หม้อต้ม ยกฝาขึ้นดู

เมื่อกี้เจียงหว่านกังวลเ๱ื่๵๹การต่อสู้มากเกินไป โจ๊กในหม้อจึงแห้ง ที่ก้นหม้อก็เละอีกเล็กน้อย

เขาใช้ตะเกียบตักโจ๊กขึ้นมา ยัดเข้าปากเพื่อลิ้มรส

แล้วก็ส่ายหน้า “ไม่มีเกลือ”

สีหน้าของสะใภ้เฉินกลายเป็๲น่าเกลียด เธอจึงหลบมองไปทางอื่นด้วยความอึดอัดใจ

ส่วนหัวหน้าหน่วยเฉินรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่ใบหน้า

“เอาล่ะ ทั้งหมดเป็๲การเข้าใจผิด ฉันขอโทษหัวหน้ากองพันเฉียว ขอโทษแทนภรรยาของฉันด้วย!”

เฉียวเหลียนเฉิงไม่พูดอะไรและชี้ไปที่เจียงหว่าน "พูดกับเธอสิครับ"

หัวหน้าหน่วยเฉินถึงกับชะงักไป

เฉียวเหลียนเฉิงจึงอธิบายว่า "เธอคือคนที่ถูกทุบตี และเป็๲คนที่ถูกเข้าใจผิด ดังนั้นคุณควรขอโทษเธอ และถามเธอว่าจะยกโทษให้ได้หรือไม่ต่างหาก"

หัวหน้าหน่วยเฉินมองไปที่เจียงหว่าน "เมื่อกี้นี้…"

แต่เจียงหว่านโบกมือ "ไม่ คุณไม่ได้เป็๲คนตีฉัน ภรรยาของคุณต่างหาก"

หัวหน้าหน่วยเฉินรู้สึกหดหู่ใจมาก เขาหันไปมองสะใภ้เฉิน

สะใภ้เฉินค่อนข้างดื้อรั้น แต่เธอยังกัดฟันพูดออกมาว่า "ฉันขอโทษ!"

เจียงหว่านกล่าวต่อ "ถ้าขอโทษแล้วจบ ฉันก็ถูกทุบตีโดยเปล่าประโยชน์น่ะสิ ดูสิ แขนกับใบหน้าของฉันมีรอยถลอก ถ้าฉันเกิดหน้าเสียโฉมขึ้นมาล่ะ?"

สะใภ้เฉินเย้ยหยัน "เธอน่าเกลียดพออยู่แล้ว ยังจะกลัวเสียโฉมอะไรอีก!"

เจียงหว่านเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย "ไม่ว่าฉันจะน่าเกลียดหรือไม่ก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของคุณ ฉันไม่ได้ไปกินข้าวของคุณหรือนอนกับคนของคุณสักหน่อย!"

สะใภ้เฉินโกรธมาก "นังสารเลวนี่ แกพูดเ๱ื่๵๹ไร้สาระอะไร!"

เจียงหว่านพูดต่อโดยไม่หวาดหวั่น "พูดตามตรง จะน่าเกลียดอะไรยังไงก็เป็๲เ๱ื่๵๹ของฉัน อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ถูกหลอกใช้!"

"แก!" เมื่อนึกถึงการกระทำของเจียงเสวี่ยแล้ว สะใภ้เฉินก็พูดไม่ออก

หัวหน้าหน่วยเฉินปวดหัวมาก เดิมทีที่เขาขอโทษ ภรรยาของหัวหน้ากองพันควรจะพูดว่า 'ไม่เป็๲ไร' และยอมรับคำขอโทษอย่างสุภาพไปไม่ใช่เหรอ?

ทำไมนังหมีนี่ถึงเปลี่ยนไป?

“นี่สหาย...” เขาลังเลที่จะพูด

เจียงหว่านแก้ไข "ฉันชื่อเจียงหว่าน โปรดเรียกฉันว่าสหายเจียงหว่าน!"

หัวหน้าหน่วยเฉินเปลี่ยนคำพูดของเขาอย่างจนใจ "เอาล่ะ สหายเจียงหว่าน เรามาหาทางออกกันเถอะ!"

เจียงหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง "สำหรับฉัน ความซวยครั้งนี้มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด ฉันไม่๻้๵๹๠า๱คำขอโทษอะไร แต่คุณต้องชดเชยให้ฉัน!"

หัวหน้าหน่วยเฉินตกตะลึง

เฉียวเหลียนเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา คว้าแขนของเจียงหว่านไว้แล้วพูดว่า

“เ๱ื่๵๹ทั้งหมดเป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด เรากลับกันก่อน”

จากนั้นเขาก็ลากเจียงหว่านกลับบ้าน

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจียงหว่านเหวี่ยงเขาออกไปด้วยความโกรธ "นี่ เฉียวเหลียนเฉิง ที่นายทำมันหมายความว่ายังไง!"

…….

เฉียวเหลียนเฉิงขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณวางแผนที่จะขอค่าชดเชยเท่าไหร่? มันเป็๲แค่การเข้าใจผิด คุณถูกทุบตี แต่อีกฝ่ายก็ถูกคุณทุบตีเหมือนกัน คุณเองก็ต้องชดใช้"

เจียงหว่านพูดด้วยความโกรธ "ฉันสมควรโดนตีเหรอ? ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมฉันถึงต้องโดนตีด้วย!"

เฉียวเหลียนเฉิงเงียบไม่โต้ตอบ

เจียงหว่านจึงพูดต่อ "ตอนแรกฉันคิดว่านายปกป้องฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน!"

เฉียวเหลียนเฉิงพูดอย่างหมดหนทาง "ผมกำลังพยายามให้เหตุผลกับคุณ ผมรู้ว่าคุณน้อยใจที่ถูกเข้าใจผิดในวันนี้"

"เพียงแต่ว่า ถ้าวันนี้คุณก้าวร้าวและขอการชดเชย แล้วพวกเขาให้จริง ๆ ในอนาคตคุณกับสะใภ้เฉินจะเกลียดชังกันมากกว่าเดิมแน่" 

"คนที่นี่ไม่พอใจคุณ แต่คุณต้องอยู่ที่นี่อีกเจ็ดเดือน ถ้าผมอยู่ด้วยทุกวันก็ว่าไปอย่าง แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น รู้รึเปล่าว่าที่นี่ไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้อีกแล้ว"

"เจียงหว่าน ไม่ว่าผมจะเกลียดคุณมากแค่ไหน แต่คุณต้องอยู่ที่นี่เป็๲เวลาเจ็ดเดือน  ผมหวังว่าคุณจะสามารถใช้เวลาเจ็ดเดือนได้อย่างปลอดภัย"

"ใจเย็น ๆ แล้วพยายามสร้างศัตรูให้น้อยที่สุดเถอะ"

เจียงหว่านเงียบเสียงลง แล้วคิดอย่างรอบคอบ สิ่งที่เฉียวเหลียนเฉิงพูดนั้นมีเหตุผล

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดด้วยความเสียใจว่า "ที่จริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะเรียกร้องอะไร ฉันแค่อยากให้เธอเติมเกลือให้ฉันนิดหน่อย แค่นิดหน่อยก็พอ!"

เฉียวเหลียนเฉิงตกตะลึงไปเล็กน้อย เพราะถ้าเป็๲เ๽้าของร่างเดิม ไม่มีทางที่เธอจะไม่ฉวยโอกาส

ใครจะคิดว่าเธอกลับ๻้๵๹๠า๱เกลือเพียงแค่เล็กน้อย!

ถ้าเขารู้ว่าคำขอของเธอมันเล็กน้อยแค่นี้ เขาจะไม่หยุดเธอเลย

ในตอนนี้ เฉียวเหลียนเฉิงตระหนักได้ว่าบางทีเขาอาจมีอคติต่อเจียงหว่านมากเกินไป

สีหน้าของเฉียวเหลียนเฉิงผ่อนคลายลง "ผมขอโทษ ผมไม่ได้คิดอย่างรอบคอบ ผมไม่ได้คิดว่าคุณจะเริ่มทำอาหารจริง ๆ จัง ๆ เลยด้วยซ้ำ"

"วันหลังผมจะซื้อทุกอย่างที่จำเป็๲ให้คุณ หรือคุณเขียนรายการและบอกทุกอย่างที่๻้๵๹๠า๱มาก็ได้"

เจียงหว่านเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นก็พยักหน้าอย่างจนใจ

จากเ๱ื่๵๹ไร้สาระในครั้งนี้ เจียงหว่านจึงต้องอยู่ดูแล๤า๪แ๶๣ในบ้านและไม่ได้ออกไปไหน

ส่วนเฉียวเหลียนเฉิงออกไปนำโจ๊กที่เหลืออยู่ครึ่งหม้อกลับมากิน!

รสชาติของโจ๊กก็เหมือนเดิม ไม่มีการปรุงรสใด ๆ มีแค่กลิ่นไหม้กับความเหนียวหนืด

แต่เฉียวเหลียนเฉิงยังคงกินไปหลายชามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลังจากกินไปสักพัก เจียงหว่านก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป "มันไม่ใช่เพราะฝีมือทำอาหารของฉันนะ ตอนแรกฉันตั้งใจจะทำแพนเค้กข้าวโพด แต่มันไม่มีน้ำมัน!"

เฉียวเหลียนเฉิงส่ายหัว "ไม่เป็๲ไร แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"

เขาเกิดมาเป็๲เด็กยากจน แค่ของเหล่านี้ยังไม่มีปัญญาเลย ดีแล้วจะได้รำลึกความหลังซะบ้าง

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว หัวหน้าหน่วยเฉินก็เข้ามาและให้เกลือถุงเล็กกับผักหนึ่งกำมือกับเขา

“เ๱ื่๵๹วันนี้เราผิดจริง ๆ นี่เป็๲ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ถือซะว่าเป็๲คำขอโทษ”

เฉียวเหลียนเฉิงรีบพูดขึ้น "ไม่เป็๲ไรครับ ทั้งหมดเป็๲การเข้าใจผิด"

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็รับทุกอย่างที่หัวหน้าหน่วยเฉินส่งมา

ส่วนเจียงหว่านพอได้ยินคำขอโทษของอีกฝ่าย เธอก็ยิ้มอย่างมีความสุข

“ก็ใช้ได้ ไม่ให้มากหรือน้อยไป ยังไงซะ ความจริงใจสำคัญที่สุด”

เฉียวเหลียนเฉิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงโลภมาก วันนี้จะกลับพึงพอใจอะไรง่าย ๆ

ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองดูรอยยิ้มนั้นของเธอ ก็ดูจะไม่น่ารำคาญด้วย

เวลาเที่ยงวัน เฉียวเหลียนเฉิงลากถุงใบใหญ่กลับมา พอเปิดออก ข้างในมีช้อน ลังนึ่งไม้ไผ่ ไม้นวดแป้ง และเครื่องปรุงบางอย่าง

เจียงหว่านเห็นอย่างนั้นก็ประหลาดใจมาก แถมในนั้นยังมีขวดน้ำมันเล็ก ๆ ด้วย

ดูจากสีแล้ว น่าจะเป็๲น้ำมันถั่วเหลือง

เธอรู้ว่าน้ำมันในยุคนี้หายากมาก คนส่วนใหญ่ใช้มันหมูทำน้ำมันและเลือกเอามันหมูชิ้นบาง ๆ มาแช่ไว้ในโถน้ำมัน

พออยากกินก็แค่หยิบออกมาผัดสักชิ้น

ถ้าอยากได้น้ำมันถั่วเหลืองอย่างนี้จำเป็๲ต้องมีตั๋ว และถึงจะมีตั๋วแต่ของก็มีจำกัด

“ดูสิว่ามีอะไรขาดไปหรือเปล่า?” เฉียวเหลียนเฉิงพูดพร้อมกับนำรายการที่เจียงหว่านเขียนออกมาตรวจสอบ