เทพแห่งความตาย

"เ๯้าจะขอโทษทำไมกัน?"

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลถามอย่างหงุนงง

องครักษ์เรเชลแต่ไหนแต่ไรนางก็มีข่าวลือไม่ดี

เกี่ยวกับแย่งคนรักของนางผู้อื่นอย่างไม่ใยดี

และสถานการณ์ในตอนนี้ประจักให้ผู้คนได้เห็นแล้วว่ามันไม่ใช่ข่าวลืออย่างที่คิด?

ถึงแม้เอลิออสจะไม่เคยได้ยินข่าวลือของนางก็เถอะแต่ผู้คนนี้มันเหลืิอเชื่อจริงๆ

ถึงแม้จะมีตำแหน่งองค์หญิงแต่องค์หญิงแอลลิสันก็เป็๲ผู้หญิงที่สามารถพลีกายเพื่อความสุขของตนเองโดยที่ไม่ได้สนใจว่าคนคนนั้นจะเป็๲ใตรเลยก็ตาม นี่คือสิ่งที่เขาคิด

และเอลิออสก็ได้มาพบกับผู้หญิงที่ดูเหมือน

จะเป็๞หนักกว่าองค์หญิงแอลลิสัน?

'น่ากลัวกันจริงๆ'

องค์จักรพรรดิไอกระแอมก่อนที่จะถามอีกฝ่ายอย่างใจเย็นที่สุด

"เ๯้าหมายความว่าอย่างไรงั้นรึ?"

"พระองค์ไม่รู้? พวกท่านทั้งหมดไม่รู้งั้นรึ?!"

องครักษ์ศักดิ์สิทธ์เรเชลถามอย่างแปลกใจ

เป็๞ไปตามคาดทุกคนก็ได้แต่ยืนสงสัยโง่ๆกัน

"ข้าคิดว่าข้าพอจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมท่านเอลวิส

ถึงได้ให้ข้ามาร่วมงานในครั้งนี้"

"ท่านเอลวิสนี่ก็ซะเหลือเกิน~

จะบอกกันสักนิดสักหน่อยก็ไม่ได้ เฮ้อ..."

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลได้เข้าใจทุกอย่างแล้ว

"เ๯้าหมายความว่าอย่างไรงั้นรึ?"

องค์จักรพรรดิถามคำถามเดิมแต่ความหมาย

นัั้นเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิงและสงสัยหนักกว่าเดิม

"ข้าว่าท่านเอลวิสน่าจะสนใจในตัวขององค์ชายเอลิออสแต่ไม่ใช่ในความหมายแบบนั้น!"

"ท่านเอลวิสคงอยากจะชวนองค์ชายเอลิออสเข้าร่วมกับวิหารศักดิสิทธิ์ล่ะมั้ง?"

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลอธิบายตามความเข้าใจของตัวเอง

และผู้คนต่างก็๻๠ใ๽มากยิ่งกว่าเดิม...

ถึงมันจะเป็๞เ๹ื่๪๫น่ายินดีมากๆก็เถอะแต่

องค์ชายเอลิออสพึ่งจะแต่งงานเองนะแล้ว

จะให้เขาจากภรรยาไปซะแล้วอย่างนั้นรึ?

ถึงเอลิออสจะเข้าใจอย่างกระจ่างและขอโทษ

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลในใจแล้วนั้นแต่เขาก็

คิดว่าท่านเอลวิสอะไรนี่ก็เกินไปจริงๆ

"ข้ารู้พวกท่านจะถามคำถามอะไรแต่ถึงท่านเอลวิสจะมีอายุน้อยแต่ท่านก็ไม่เคยตัดสินใจ

โดยไม่ได้คิดอะไรมาก่อนเลย ข้าว่าในครั้งนี้

ท่านเอลวิสก็คงจะมีอะไรบางอย่างเป็๞แน่

แต่ก็ไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก ท่านสบายใจกันได้~"

องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์เรเชลเคารพนับถือท่านเอลวิสเป็๲อย่างมาก

"อืม... ข้าเข้าใจ"

องค์จักรพรรดิพูดขึ้นอย่างเห็นด้วย

"อึก! เ๯้าอย่าเข้ามาใกล้ข้า!"

องค์หญิงแอลลิสันพูดขึ้นอย่างร้อนรน

"อะไร? ข้าไม่ได้จะทำอะไรเ๽้าสักหน่อย"

"สบายใจเถอะ"

เอลิออสหงุนงงอยู่บ้างแต่ก็ช่างเถอะ

"ไม่! ทำไมกลิ่นตัวของเ๯้าถึงเหม็นขนาดนี้!"

"ออกไปซะ!"

องค์หญิงแอลลิสันพูดขึ้น

"ห้ะ! พูดอะไรกัน?!"

"ข้ารู้ว่าเ๽้าเกลียดข้าแต่เ๽้าหาว่าข้ากลิ่นตัวเหม็นอย่างงั้นรึ?! มันจะเกินไปแล้ว!"

เอลิออสอารมณ์ชักจะขึ้นกันบ้างแล้ว

"ข้าพูดจริง ออกไป!"

ปังงงง---

เอลิออสกำลังหงุนงงและโกรธที่ถูกองค์หญิงแอลลิสันใส่ร้ายและผลักออกจากห้อง?

"ช่างหาข้ออ้างได้หยาบคายจริงๆ!"

เอลิออสคิดว่าที่องค์หญิงแอลลิสันพูดแบบนั้น

ก็เพราะว่าไม่อยากให้เขาได้นอนห้องเดียวกับ

ตัวเองนั้นแหละ เชอะ!

"พึ่งจะเจอหน้ากันและคืนนี้ก็เป็๞คืนแต่งงาน

แต่นางกลับไล่ข้ามาแบบนี้งั้นรึ?"

"วันนั้นยังยอมพลีกายให้ข้าแต่มาวันนี้กลับ

เสียดายและหวงขึ้นมาหรือยังไง?"

เอลิออสได้ไปนั่งดื่มเหล้าอยู่ใต้ต้นไม้นอกวัง

และเวลาก็ผ่านไปเหล้าที่ดื่มมาก็หมดลงแล้ว

เขาก็พยายามเดินเข้าไปในวังเพื่อที่จะกลับ

อืม... และเขาก็ได้กลับเข้าห้องไป

เช้าที่สดใสแต่...

เอลิออสได้ตื่นขึ้นและลุกขึ้นนั้งอยู่บนเตียง

ความทรงจำของเมื่อคืนก็จำไม่ได้แถมตอนนี้

ก็ยังปวดหัวอย่างหนักอีกเขามองดูรอบๆห้อง

ก็ไม่พบองค์หญิงแอลลิสันเลย

"นางคงจะออกไปก่อนแล้ว"

เอลิออสได้ลุกขึ้นยืนพร้อมยืดเส้นยืดสายและ

กำลังจะเดินออกไปจากห้องแต่...

แกร๊กกก---

ประตูห้องเปิดออกทำให้เอลิออสได้มิงเห็นคน

ที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน

"องค์หญิงเอสเธอร์?"

ในขณะนั้นความทรงจำของเมื่อคืนทั้งหมดก็ได้กลับมาอย่างไม่ได้นัดหมายกันมาก่อน

"องค์ชายเอลิออส?!"

"ท่านทรงดื่มมาอย่างนั้นรึ?"

"อ๊ะ! ท่านจะทำอะไรน่ะ?!

"ได้โปรดอย่าทำอะไรข้าเลย... ฮึก! องค์ชาย!"

"ท่านมาทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไรกัน?!"

- เดจาวู -

เอลิออสในขณะที่ความทรงจำกลับมาเขานั้น

แทบจะหยุดหายใจไปใรทันทีได้แต่ยืนอึ้งกับ

ความทรงจำอย่างกับคนไร้สติแต่เมื่อเขาได้

สติกลับมานั้นก็ไม่เห็นองค์หญิงเอสเธอร์แล้ว

เกิดเ๹ื่๪๫แบบเดิมขึ้นอีกแล้วแต่ว่าครั้งนี้ย่อม

เลวร้ายยิ่งกว่าครั้งก่อนเพราะว่าเขาแต่งงาน

แล้วและหญิงสาวที่ถูกกระทำก็คือพี่สาวของ

ภรรยา?! เลวร้ายเกินจะทนไหว

อีกอย่างในความทรงจำครั้งก่อนองค์หญิง

แอลลิสันก็มีอารมณ์ร่วมไปด้วยแต่องค์หญิงเอสเธอร์ไม่ได้เต็มใจ?!

"ทำเ๱ื่๵๹โง่เง่าขึ้นอีกแล้ว!"

เอลิออสได้เดินตามองค์หญิงเอสเธอร์ทันที

แต่ก็ปรากฏว่านางไม่รู้เดินไปทางไหน

ทำให้เขาได้แต่เดินกลับมายังห้องของตัวเอง

เมื่อเอลิออสเปิดประตูก็ได้เห็นองค์หญิงแอล

ลิสันและองค์หญิงเอสเธอร์อยู่ในห้อง

"อย่าเข้ามา!"

และเสียงที่คุ้นเคยนั้นก็คือองค์หญิงแอลลิสัน

'นางคงจะรู้แล้ว?'

'แต่ข้าก็ผิดจริงๆช่วยไม่ได้'

"ข้าบอกว่าอย่าเข้ามายังไงล่ะ!"

"เ๯้าไม่ให้ข้าเข้าห้องแล้วข้าจะไปอยู่ที่ไหน?"

เอลิออสขมวดคิ้วถามขึ้น

"ท่านหัวหน้าองครักษ์ได้ยินแล้วใช่ไหม?"

องค์หญิงแอลลิสันหันไปถามชายที่ยืนข้างๆ

"จะเอาแบบนี้จริงๆหรือองค์หญิง?"

หัวหน้าองครักษ์ถามขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย

แต่ก็ขัดอะไรไม่ได้

"ท่านคิดว่าข้ากำลังล้อเล่นหรือยังไง?"

"น้อมรับคำสั่งเพคะ~"

"เอ่อ... องค์ชายเอลิออสขออภัยด้วยแต่ได้โปรดเดิมตามกระหม่อมมาเถิด"

หัวหน้าองครักษ์พูดขึ้นอย่างนอบน้อม

'คนคนนี้?'

เอลิออสก็ได้เดินตามหัวหน้าองครักษ์ไปอย่างง่ายดาย

"แอลลิสัน เป็๲แบบนี้จะดีงั้นเหรอ?"

องค์หญิงเอสเธอร์หันไปถามขึ้น

"ท่านพี่ กลิ่นตัวของเขาเหม็นจะตายไป!

แล้วจะให้ข้าอยู่ร่วมห้องกับเขางั้นรึ?!"

องค์หญิงแอลลิสันพูดขึ้น

"กลิ่นตัวเหม็น?!"

"ข้าไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลยนะ?"

องค์หญิงเอสเธอร์ถามด้วยความสังสัย

"ถ้าท่านพี่ได้เข้าใกล้ตัวของเขาท่านพี่ก็จะได้

รู้สึกเองนั้นแหละแต่อย่าเข้าใกล้เขานักเลย"

"เขาอันตรายเกินไป!"

เหมือนมีฟ้าผ่าอยู่ในใจขององค์หญิงเอสเธอร์

นางทำได้แต่ยิ้มตอบเพียงเท่านั้นแต่ความคิด

อีกอย่างก็ได้ผุดขึ้นมา

"หรือว่าเ๽้ากำลังแพ้ท้อง?"

"ท..ท่านพี่ ท่านอย่าได้พูดแบบนั้นสิ"

"เ๽้าตั้งท้องมาตั้งสาทเดือนมาแล้วแต่เ๽้าก็ยัง

ไม่เคยมีอาการอะไรออกมาให้เห็นเลยแต่พอ

องค์ชายเอลิออสได้เข้าใกล้เ๽้ากลับรู้สึกเหม็น

ขึ้นมา นี่แหละอาการแพ้ท้องล่ะ"

องค์หญิงเอสเธอร์พูดไปรู้สึกผิดไป

ส่วนองค์หญิงแอลลิสันก็กำลังอึ้งอยู่