ภาพที่ชิมิเคนเห็นนั้นกลับเป็กลุ่มหมอกควันคละคลุ้งตลบอบอวล “หรือที่นี้จะเป็โรงอาบน้ำกันนะ” ชิมิเคนเดินเข้ามาสองสามก้าว เขาหยุดเพื่อจะลองฟังเสียงอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่า ไม่มีใครอยู่ในโรงอาบน้ำนี้จริงๆ ถ้าเกิดว่าสองสาวที่เขาได้ยินเสียงนั้นกำลังอาบน้ำอยู่ละก็มันจะเป็การไม่ดีเป็อย่างมากที่เขาบุกรุกเข้ามา
เสียงน้ำตกนั้นไหลดังอย่างหนักหน่วง จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงพูดคุยกัน ชิมิเคนจึงมันใจขึ้นเป็อย่างมากว่าจะไม่พบสองสาวในที่นี้
“เสียงน้ำตกดังขนาดนี้ ถ้าสองสาวอยู่ในนี้จริงๆ เสียงคงไม่สามารถเล็ดลอดออกไปข้างได้หรอกกระมั่ง” เมื่อเห็นอย่างนั้นชิมิเคนรีบสลัดเสื้อผ้า เพื่อที่จะไปล้างเนื้อล้างตัวเพื่อจะลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อน ซึ่ง้ามีน้ำตกที่เป็น้ำร้อนไหลลงมาตลอดเวลา ใครก็ตามที่ได้มาััคงจะต้องฟินไปอีกสามวันเจ็ดวันเป็แน่แท้
“เอาหล่ะ ล้างเนื้อล้างตัวเสร็จแล้ว ต้องรีบแช่น้ำแล้วหละ เพราะจะต้องรีบไปที่ลานประลองยุทธ์เพื่อฝึกซ้อมกับท่านอาจารย์ “ ชิมิเคนรีบพุ่งตัวไปยังที่ที่มีน้ำตกอยู่
ภาพเบื้องหน้าของชิมิเคนนั้น เรียกได้ว่าทัศนวิสัยแทบจะเป็ศูนย์ สิ่งที่มองเห็นได้แทบจะเป็กลุ่มไอน้ำที่ลอยคละคลุ้งอยู่เต็มโรงอาบน้ำแห่งนี้
เมื่อชิมิเคนเดินเข้าไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเสียงน้ำตกยิ่งมายิ่งหนักหน่วงขึ้น ชิมิเคนััได้ถึงแรงโน้มถ่วงของน้ำที่ตกลงมายังเบื้องล่าง “น่าจะใกล้กับน้ำตกแล้วนะ เอาตรงนี้แล้วกัน จะได้ไม่เสียเวลา “ ชิมิเคนหยุดอยู่กับที่และเริ่มที่จะคลำหาขอบของสระแห่งนี้ เพื่อที่เขาจะได้นั่งพิงขอบสระนอนแช่น้ำอย่างสบายใจ
คลำไปคลำมาอยู่สักพักใหญ่ก็มาถึงขอบจนได้ ชิมิเคนไม่รอช้ารีบพลิกตัวกลับหลังเพื่อพิงกาย “อ๋า สบายดีจริงๆ ตำหนักเ้าเมืองมีสถานที่แบบนี้ด้วยหรือนี้ ท่านอาจารย์ไม่เห็นจะบอกข้าเลยสักนิด ท่านนี้ใจดำเสียจริงๆ “
ท่าที่ชิมิเคนกำลังนั่งอยู่นั้น เหมือนกับเขากำลังพิงหลังอยู่กับขอบสระ และมือทั้งสองข้างของชิมิเคนก็กำลังค้ำอยู่กับขอบสระอยู่ ชิมิเคนนั่งอยู่สักพักเขาก็เริ่มเมื่อย ขยับไปซ้ายทีขวาที มือของชิมิเคนก็ไม่หยุดนิ่งแต่อย่างไร ขยับไปมาเหมือนกับกำลังว่ายน้ำท่ากบ จนในที่สุดขยับไปขยับมาก็ไปเจอกับวัตถุประหลาดเข้าที่มือขวาของเขา ความรู้สึกตอนแรกนั้นก็แข็งๆอยู่บ้าง แต่เมื่อใช้แรงกดลึกลงไปกับสามารถพบได้แต่เพียงความนุ่มนิ่ม ชิมิเคนนั้นไม่เคยััวัตถุแปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนในชีวิต เมื่อเห็นดังนั้นชิมิเคนจึงตั้งใจ้าพิสูจน์ให้รู้ด้วยมือของตนเองว่าวัตถุประหลาดนี้คืออะไร
ชิมิเคนไม่รอช้าทำการบีบด้วยแรงประมาณห้าส่วนในสิบส่วนที่เขามี ทันใดนั้นเหตุการณ์ที่คุณผู้อ่านทุกท่านก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น !!!!!!
“อร๊ายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
ชิมิเคนใเป็อย่างมากที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาว เขารีบชักมือกลับอย่างเร็วไว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว เงาร่างของสาวคนหนึ่งก็อยู่ในสายตาของชิมิเคนแล้ว รูปร่างของเธอตอนนี้นั้นกำลังเปลือยเปล่า แต่ด้วยไอน้ำจำนวนมากทำให้เห็นแค่เงาลางๆของร่างกายเท่านั้น
“แก ไอโรคจิต กล้าดียังไงถึงได้บุกเข้ามายังห้องอาบน้ำของลูกสาวท่านเ้าเมือง แถมเ้ายังมาััร่างกายของข้าอีก ” สาวคนที่อยู่หน้าชิมิเคนพูดน้ำเสียงที่โกรธเคือง
ชิมิเคนเมื่อได้ฟังเขานั้นก็แทบจะเป็ลม “ชิบหายแล้ว ทำไมในห้องอาบน้ำมีคนอยู่กันว่ะ ตอนก่อนจะเข้ามาก็เช็คดูแล้วนิหว่า ว่าไม่มีเสียงคน “ ชิมิเคนได้แต่สบถในใจ
หลังจากนั้นแค่ชั่วครู่ก็มีเสียงอีกหนึ่งเสียงดังมาจากที่ใกล้ๆ “พี่คะจิมิ พี่เป็อะไรหรือปล่าว ร้องเสียงชะดังลั่นเลยพี่ หรือว่าจะเจอพวกแมลงลงมาที่สระอาบน้ำแห่งนี้กันหรือ “
ชิมิเคนได้ฟังดังนั้น “เดี้ยวนะคะจิมิหรอ ชื่อนี้มันคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ” ชิมิเคนกำลังประมวลความทรงจำที่ได้ผ่านมา ในที่สุดชิมิเคนก็นึกได้ “ชิบหายแหล๊ว หรือจะเป็พี่คะ….” ชิมิเคนไม่ทันพูดจบก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งตรงมาที่ชิมิเคน และใช้สันมือสับเข้าไปที่ท้ายทอยของชิมิเคนเข้าอย่างจัง
ภาพสุดท้ายชิมิเคนได้เห็นนั้นกลับเป็เงาร่างเลือนลางที่กระเพื่อมพริวไหวดุจเกลียวคลื่นที่โดนแรงดึงดูดทำให้มันกระเด้งกระดอน และเสียงสุดท้ายชื่อชิมิเคนได้ยินข้างหูคือคำว่า “ไอโรคจิต”
"ยูกิมิ เธอมาช่วยพี่ลากเ้าโรคจิตคนนี้ขึ้นไปขอบสระหน่อย พี่อยากจะเห็นหน้าจะโรคจิตคนนี้ชัดๆซักหน่อย " คะจิมิพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองอย่างที่สุด เธออยู่มา 20 กว่าปี ไม่เคยมีชายหนุ่มคนไหนในเมืองได้เห็นเรือนร่างของเธอแม้แต่คนเดี้ยว แต่เ้าโรคจิตคนนี้กลับเห็นเรือนร่างของเธอจนหมดสิ้น แุถมยังเอามือมาัักับร่างกายส่วนที่เธอทะนุถนอมอีกด้วย
เมื่อลากชิมิเคนขึ้นมายังฝังแล้ว ทั้งสองคนใเป็อย่างมาก เพราะชายหนุ่มที่สลบอยู่ที่เขาเห็นกลับเป็ชิมิเคน "ไม่นึกเลยว่าจะเป็เ้าคนนี้ ตอนแรกก็นึกว่าเป็คนดีเลี้ยงเบียร์พวกเราที่บาร์ มันคงจะแอบตามพวกเรามาเพื่อจะทำมิดีมิร้ายพวกเราเป็แน่" คะจิมิกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "ใจเย็นๆนะพี่คะจิมิ เรายังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ พี่อย่าพึ่งด่วนตัดสินสิ หนูคิดว่าเราควรจะพาชายหนุ่มคนนี้ ไปพบกับท่านพ่อนะ"
คะจิมิเมื่อได้ฟังดังนั้นเธอก็ลังเลเล็กน้อย ถ้าท่านพ่อของเธอรู้ว่ามีคนบุกรุกเข้ามาดูพวกเธอแช่น้ำถึงในห้องอาบน้ำ พ่อขอเธอคงไม่ปล่อยไว้แน่ "ก็ดี เ้าโรคจิตนี้มันสมควรได้รับกรรมที่มันก่อไว้ " สุดท้ายคะจิมิก็เปลี่ยนใจพาตัวชิมิเคนไปพบพ่อของนาง
50K
![[Posher] พอร์ช : รักให้ลืม (ชุด หลงรักนายฝรั่ง) มี Ebook แล้วนะคะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681273301_50388545.webp)
