Persephone Order : ไปทำฟาร์มตามบัญชาเทพีฤดูใบไม้ผลิที่ต่างโลก ภาคฤดูใบไม้ผลิ

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 3 บทที่ 15 : แม่วัวแดงคู่ผู้ถูกล่อลวงด้วยกลิ่นขนุน ฤดูใบไม้ผลิ สัปดาห์ที่ 3 วันที่15 นับตั้งแต่ข้าได้มาสถิต ณ ร่างของสาวน้อย คอร่า อวตารแห่งเทพีเพอร์ซีโฟเน่ ข้าก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย ประหนึ่งอยู่บนสรวงสวรรค์ที่ขออะไร ธรรมชาติก็จัดสรรให้ข้าได้ทุกอย่าง ทำเอาข้ารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยว่า “ หรือข้าจะอยู่ใน Simulator สำหรับการพักฟื้นจิตใจ ระหว่างอัพเกรดร่างกายให้เป็นจักรกลชีวะเต็มตัวกันนะ . . . ถ้าทั้งหมดนี่ที่ข้าพบเจอ สัมผัสคือโลกจำลองล่ะก็ . . . ข้าฟื้นปั๊ป จะใช้ Protocol : Suicideปลิดชีพตัวเองให้ตายเลยดีกว่า ” ข้าพูดเบาๆขณะสูดอากาศยามเช้าที่ระเบียงหน้าบ้าน พลางคิดๆว่าถ้าข้าฟื้นแล้วตายจริง วิญญาณจะได้ไปไหนกันนะ จะดับสูญเลย หรือจะลอยไปรับทัณฑ์ที่นรก ? แต่คิดๆไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น จะกดที่กำไลข้อมือแล้วถามเทพ เทพีจ้าวยมโลกทั้งสองพระองค์ก็คงโดนลงโทษด้วยเหตุว่า “ ข้าไม่เชื่อถือ ไม่ศรัทธาในตัวท่านทั้งสอง ถึงกลับกล้าคิดว่าทุกอย่างรอบๆตัวข้ารวมทั้งคำสั่งจากพวกท่านคือโลกจำลอง ” ข้าหยิบกระบวยขึ้นมาถือด้วยมือขวา แล้วใช้มือซ้ายวักน้ำมาล้างหน้า และลองชิมน้ำผสมเหงื่อตัวเองดูด้วย ทันทีที่น้ำโดนลิ้น ข้าก็สัมผัสได้ถึงความหวานแบบผลไม้อ่อนๆ ที่ไม่แสบคอไป ไม่หวานเจี๊ยบไป และไม่จืดไป เป็นความหอมหวานที่กำลังดี แต่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือรสของผลไม้อะไร “ รสไม่คล้ายขนุนแม้แต่น้อย หรือนี่คือรสของเหงื่อร่างอวตารแห่งเทพีฤดูใบไม้ผลิ? ” ข้าลองชิมน้ำอีกอึกใหญ่ แล้วยิ้มออกมา “ หึๆ สมัยก่อนยังมีการทำไวน์ใส่ขวดหรู ที่ทำจากการเหยียบย่ำผลองุ่นด้วยฝ่าเท้าสตรีอยู่เลยนี่ แล้วทำไมข้าจะทำน้ำผสมเหงื่อแห่งสตรีที่ออกแรงทำการเกษตรไปขายในฐานะปุ๋ยชีวภาพบ้างไม่ได้ . . . ไม่สิๆ ถ้าขายน้ำผสมเหงื่อไปแล้ว ก็ต้องหาของที่ดีกว่ามาขายอัพราคา งั้นข้าเริ่มขายจากน้ำในลำธารหลังบ้าน บรรจุในขวดแก้วสวยๆ หรูๆ ตั้งชื่อว่า “น้ำจากธารสปริงฟิลด์” ใช้ดื่มกิน หรือรดน้ำต้นไม้ก็ได้ดีกว่าเนอะ ! แต่เอาไว้ก่อน ตอนนี้ส่งขายผักกับผลไม้ 15 ชิ้นต่อวันไปก่อน รอมีช่องประมูลเพิ่มค่อยวางขายสินค้าอย่างอื่น ” ข้าลงจากระเบียงไปรดน้ำผักในแปลงหลัก และแปลงล่อ โดยในแปลงหลักไม่พบศัตรูพืชทั้งนก ทั้งหนอน แมลงเลยสักนิด ผักใบสวยเขียวขจี รับแสงแดดยามเช้าช่างเป็นภาพที่งามตา แต่พอตัดภาพมาดูแปลงผักตัวล่อ ที่มีทั้งนก ทั้งหนอน ทั้งแมลงตัวจ้อยบินไปทั่ว และผักก็เสียหายมากจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้วข้าแทบจะร้องไห้ออกมา “ ยังดีที่คุณดิน คุณลม คุณหุ่นไล่กาดูแลให้พวกมันมายุ่งแต่แปลงผักตัวล่อ แปลงผักหลักเลยรอดพ้นปากนก ปากกา ปากหนอน ปากแมลงมาได้ เฮ้อ ” ข้าถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะเดินตามถนนอ้อมขึ้นไปยังแปลงตัวล่อ และลงมือรดน้ำผักโดยไม่สนว่านก แมลง หนอนรอบๆจะมีปฏิกิริยากับข้ายังไง ระหว่างรดน้ำ นกได้บินกรูหนีขึ้นฟ้า ทำให้แมลงได้ใจ บินตอมผักมากขึ้น แต่พอมีบางตัวลองมาบินเกาะข้าดู ข้าก็ปัดมันออกเบาๆ แต่มันกลับปลิวตกพื้นอย่างแรง และถูกดินดูดกลืนจนไม่เหลือซาก ทำเอาข้าตกใจไม่น้อย แต่แมลงตัวอื่นนั้นสติปัญญาด้อย เลยบินมาตอมข้าต่อ “ ไปให้พ้นนะ ” ข้าพูดแค่นี้ สายลมรอบตัวก็กดทับแมลงซะจมดิน และถูกดินดูดกลืนเป็นปุ๋ยต่อ“ ขอบคุณ คุณดินและคุณลมมากนะคะ ส่วนคุณนก จะดีมากถ้าลงมาจิกกินหนอนและแมลงมากกว่าคุ้ยต้นอ่อน คุ้ยเมล็ดพันธ์ผักข้าไปกิน ” ข้าไม่รู้ว่านกจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ แต่ข้าก็ลงมือซื้อเมล็ดพันธ์ผักมาลงเพิ่มในช่องที่โดนคุ้ยไปกินทั้งเมล็ด ทั้งต้นอ่อน ซึ่งใช้เวลาประมาณชั่วโมงหนึ่ง แปลงตัวล่อก็เรียบร้อยดี แต่ข้ารู้ว่านี่เป็นแค่การเตรียมตัวให้พวกมันโดนกินต่อในวันรุ่งขึ้นเท่านั้น “ ข้าใจอ่อนกับศัตรูพืชไปหรือเปล่านะ ” ข้ารำพึงกับตัวเองเบาๆ ก่อนเดินกลับไปนั่งพักที่ระเบียงซึ่งพอดีกับเวลาแปดโมงเช้า เสียงแจ้งเตือนของกำไลข้อมือก็ดังขึ้น ข้าเปิดขึ้นมาอ่านดูรายงานการประมูลประจำวันนี้ที่ขายหีบขนุนกับผักสดได้เงินรวมกัน 70 ดรัคม่า ข้ายิ้มอย่างยินดีขณะเก็บเงินแล้วลงของแบบเดิมคือหีบขนุน ผักกาดแก้ม หัวแรดิช และมะเขือเทศในหีบสวยๆ ที่แปรรูปด้วยความช่วยเหลือของคุณไม้ จากนั้นข้าก็นั่งกินขนุนกับมะเขือเทศ โดยลองกินแบบแปลกๆคือจับเนื้อขนุนชิ้นหนึ่งมาฉีกออกแล้วยัดไส้มะเขือเทศกับผักกาดแก้วเข้าไปตรงกลางประหนึ่งแซนวิช และของกินดู ผลที่ได้คือ รสชาติออกจะแปล่งๆ แปลกๆหน่อย ทำให้ข้าไม่กินอีกชิ้น และเลือกที่จะกินแยกกันไป หลังมื้อเช้าผ่านไปได้ด้วยดี ข้าก็ออกเดินไปตามถนนสู่ธารหลังบ้าน เพื่อเพาะปลูกต้นขนุนเพิ่มรวมทั้งพูดคุยกับต้นขนุนทั้งหลาย เพื่อสอบถามวิธีการดูแลต้นขนุน รวมทั้งวิธีแปรรูปผลขนุน ซึ่งพวกมันบอกว่าไม่รู้วิธีเหมือนกัน เหมือนทุกครั้งที่ผ่านๆมา แต่ก็จะค่อยๆบอกแนวทางการทำเมนูต่างๆจากขนุนดู ซึ่งวันนี้ข้าได้วิธีการกินขนุนแบบใหม่ นั่นก็คือการฉีกเป็นชิ้นๆ ฝอยๆ แล้วหยิบกินทีละชิ้น ทีละเสี้ยวแทนที่จะกัดทั้งคำ และข้าก็ไม่ลืมที่จะเขียนวิธีกินแบบนี้ลงไปในข้อมูลการประมูลหีบขนุน ที่ราคาดีดไปถึง 10 ดรัคม่าในเวลาไม่นาน จากนั้นข้าก็เดินเล่นรอบป่า พร้อมเสาะหาพืชใหม่ๆที่จะมาเติมเต็มฟาร์มสปริงฟิลด์ของข้า โดยข้าคิด ทึกทักเอาเองว่าพื้นที่รอบๆบ้านคือฟาร์ม ส่วนป่ารอบนอกคือป่านอกเขตฟาร์ม ซึ่งข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าที่ข้าคิดมันจริงหรือไม่ บางทีทั้งหมดในที่แห่งนี้ อาจเป็นมิติแยกส่วนตัวเฉพาะเทพีเพอร์ซีโฟเน่ก็ได้ และอาจจะกว้างเท่าโลกจริงทั้งใบ รอให้ข้าออกสำรวจหาทรัพยากรมาพัฒนาฟาร์มก็เป็นได้ “ ในคู่มือการทำโยเกิร์ตก็บอกอยู่ ให้หาแม่วัวมา บางที ข้าอาจจะไม่ต้องซื้อแม่วัวราคาหนึ่งหมื่นดรัคม่า แต่สามารถหาเอาจากในป่าก็ได้นะ แต่ข้าก็ไม่รู้เลยว่าจะใช้อะไรล่อวัวให้มาอยู่ในคอก มาเป็นปศุสัตว์ประจำฟาร์ม ” ข้าเดินไปตามลำธารมุ่งหน้าขึ้นแม่น้ำไป มือถือตะกร้าเล็กๆที่ใส่เนื้อขนุนฉีกฝอยหยิบขึ้นมาเคี้ยวๆ กินเล่นไปอย่างสบายอารมณ์ พลางคิดหาวิธีค้นหาวัวว่าจะทำยังไงดี ในเกมที่เล่นๆมาก็ซื้อด้วยเงินในเกมผ่านระบบตลาด ไม่ก็ซื้อผ่าน Item Mall ด้วยหน่วยเงินที่ต้องใช้เครดิตโลกจริงซื้อ ไม่ก็จ้างผู้เล่นเก่งๆจับมาให้ ไม่เคยจับเองสักเท่าไหร่ เพราะเกมที่ข้าจับวัวเองได้มันก็ง่ายเกิน ไม่สมจริงหรือพูดให้ถูกก็คือ ข้าขาดความสามารถ และประสบการณ์ในการจับวัวนั่นเอง “ หวังว่าด้วยพลังแห่งร่างอวตารนี้ จะสามารถล่อวัวมาอยู่เป็นคลังนมสดข้างบ้านข้าได้ง่ายๆนะ ” ข้าพูดอย่างคาดหวังในร่างคอร่าที่ข้าสิงสถิตอยู่ว่า จะมีพลังที่ทำให้ข้าทำฟาร์มวัวนมได้ง่ายๆ “ นั่นมัน. . . วัวกำลังกินน้ำริมแม่น้ำ!? ” ข้าเดินมาจนถึงปากแม่น้ำ ที่มีป่าโปร่งอยู่ทั้งสองฝั่งและตรงข้ามฝั่งแม่น้ำตรงหน้าข้าก็มีวัวผิวสีน้ำตาลแดงสองตัวยืนกินน้ำกันแบบระมัดระวังตัวสุดๆ ข้าสังเกตช่วงขาหลังพบว่ามีเต้านมขนาดใหญ่สีอ่อนกว่าสีตัวนิดหน่อยทั้งคู่ “ โชคดีจริงๆ เจอแม่วัวคู่ด้วยล่ะ . . . แล้ว จะล่อให้พวกมันตามข้าไปอยู่ในฟาร์มด้วยังไงดี ข้าลืมพกหญ้ามาในกระเป๋าด้วย จะตัดเอาข้างๆนี่ด้วยเคียว ด้วยขวานก็กลัวพวกมันจะตกใจเสียง . . . อ่า. . . ขนุนในตะกร้ายังเหลืออีกเยอะ . . .ใช้ล่อพวกมันได้ไหมนะ? ” ถ้าข้าเดาไม่ผิด วัวสองตัวนี้ต้องเป็นวัวสายพันธ์กรีกโบราณ ตามพื้นที่แห่งนี้ที่เจ้าของคือเทพีกรีกโบราณ ซึ่งไม่น่าจะเคยรู้จัก หรือกินผลไม้จากดินแดนไทยสุดห่างไกลมาก่อน มันจะกิน จะชอบไหมนะ?แต่จะให้มองดูพวกมันกินน้ำเฉยๆ แล้วปล่อยให้พวกมันเดินหนีกลับไปในป่า ก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ที่จะปล่อยโอกาสได้แม่วัวสองตัวมาครองหลุดมือไปง่ายๆ ข้าจึงขอให้สายลมช่วยพัดพากลิ่นอันหอมหวนของขนุนในตะกร้าไปเตะจมูกวัวทั้งสองตัวให้หน่อย “ หวังว่าจะชอบ และดั้นด้นว่ายน้ำข้ามฝั่งมาหาข้านะ ” ข้าพูดเบาๆ ขณะจ้องไปที่แม่วัวทั้งสองพร้อมกับแกว่งตะกร้าขนุนไปมา และคิดว่าน่าจะมีเอฟเฟคกลิ่นสีเหลืองโชยจากขนุนไปยังวัวบ้างนะ ข้าจะได้รู้ว่ากลิ่นมันลอยถึงยัง แต่ก็ช่วยไม่ได้ นี่เป็นโลกจริงในมิติของเทพี ไม่ใช่ในเกม กลิ่นเลยไม่มีสีหรอก “ มอออ ” เสียงแม่วัวร้องประสานกัน ก่อนจะว่ายน้ำข้ามฝั่งมาหาข้าด้วยสายตาที่เปล่งประกายเหมือนสาวน้อยเห็นของหวานสุดโปรด ข้ายิ้มอย่างดีใจก่อนจะเก็บตะกร้าแล้วหยิบขนุนที่ผ่าครึ่งลูกออกมาถือล่อพวกมัน “ มามะ มาอยู่ฟาร์มของข้า จะมีน้ำ มีขนุนให้กินทุกเช้าเย็น แลกกับการแบ่งนมให้ข้าบ้าง เป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยใช่ไหม?”

ช่วง : ฝากเพจฝากนักอ่านทุกท่าน ติดตาม กดไลค์เพจของผมด้วยน้าาhttps://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya/

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 3 บทที่ 15 : แม่วัวแดงคู่ผู้ถูกล่อลวงด้วยกลิ่นขนุน

นิยายแนะนำ

Persephone Order : ไปทำฟาร์มตามบัญชาเทพีฤดูใบไม้ผลิที่ต่างโลก ภาคฤดูใบไม้ผลิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 3 บทที่ 15 : แม่วัวแดงคู่ผู้ถูกล่อลวงด้วยกลิ่นขนุน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้