ไดอันน่า เวลาปกตินั้นนอกจากจะทำหน้าที่เป็เ้าหน้าที่ทหารระดับสูงแล้ว
เธอยังทำหน้าที่เป็ครูสอนวิชาศิลปะการต่อสู้อีกด้วย เธอนั้นเป็ที่รักของทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิง เธอมีรอยยิ้มที่งดงามและรูปร่างที่ดูดี ทำให้ทุกคนนั้นหัวใจพองโตและเต้นตูมตามทุกครั้งที่ได้พูดคุยหรือได้พบหน้าเธอ
ไม่มีใครรู้ว่าเธอนั้นนอกจากความสวยงามแล้ว เื้ัของเธอยังเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว ราวกับเธอนั้นเป็ดอกกุหลาบที่เปื้อนเืสีแดงฉาน เธอนั้นเป็ถึงผู้บัญชาการฐานทัพหลักที่สอง ที่เป็ฐานทัพหลักของเหล่าทหารฝีมือดี ที่ออกไปสำรวจด้านนอกกำแพง
การที่จะเป็ผู้บัญชาการของฐานทัพที่สองได้ ไม่ใช่ว่านอกจากอำนาจแล้วจะสามารถเป็ได้ คนๆนั้นจะต้องแข็งแกร่งจนทหารที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชายอมรับคำสั่งด้วย
เธอในวันนี้มาสอนเด็กรุ่นใหม่ในกิลด์ของเธอตามปกติ และก่อนที่เธอจะมาถึงยังจุดนัดหมายเธอได้ยินเื่ที่น่าสนใจด้วย
“ยูริเป็แฟนกับเ้าหนูนั่น...น่าสนใจจริงๆ แล้วอะไรละนั่น เพื่อนสมัยเด็กๆ ฮ่าๆ เข้าแคมป์ยังไม่ถึงวันก็มีข่าวลือน่าสนใจแล้ว”
ไดอันน่ายิ้ม เธอนั้นรู้ว่าเื่นี้จะต้องเป็เื่เข้าใจผิดแน่ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ใช้สถานการณ์นี้ให้เป็ประโยชน์
เธอเดินเข้ามาอยู่ต่อหน้าทุกคนพร้อมกับรอยยิ้มที่งดงามของเธอ หัวหน้ากลุ่มที่เห็นว่าเธอมาถึงแล้วแล้วก็เรียกรวมทุกคนมา นี่เป็สิ่งที่ต้องทำทุกครั้งที่มีครูฝึกคนใหม่มาเข้าสอน
ยูดาสในตอนนี้มองไปที่ไดอันน่าด้วยคาดหวัง วันนี้ทั้งวันเขารอวิชานี้ เขาอยากที่จะรู้ให้มากขึ้นเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เขาไม่คิดว่าเธอนั้นไม่ได้มาสอนวิทยาศาสตร์ แต่มาสอนเกี่ยวกับการต่อสู้แทน
ไดอันน่าเมื่อเห็นสีหน้าของยูดาส ก็ช่วยไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างขึ้น ดูเหมือนว่าการส่งเขามาเข้าแคมป์นั้นจะเป็เื่ที่ดี
“เอาละทุกคนวันนี้ฉันจะสอนศาสตร์การต่อสู้ด้วยพลังพิเศษ”
ยูดาสได้ยินแบบนั้นเขาช่วยไม่ได้ที่จะยืนขึ้น
“ไม่ได้สอนวิทยาศาสตร์?”
ไดอันน่ามองไปที่ยูดาสก่อนที่จะส่ายหัว
“นักเรียนยูดาส วิทยาศาสตร์ครูฝึกลิซจะเป็ผู้สอน ส่วนฉันจะสอนเกี่ยวกับศาสตร์ของการต่อสู้”
ยูดาสทำหน้าบึ้งใส่ก่อนที่จะนั่งลงไป ไดอันน่าจากนั้นก็บอกให้ทุกคนหยิบหนังสือขึ้นมา ใครบอกว่าเรียนศาสตร์การต่อสู้ไม่ต้องใช้หนังสือ ทุกคนหยิบหนังสือขึ้นมา มันเขียนว่าศิลปะการต่อสู้หนึ่งศูนย์หนึ่ง ยูดาสกระพริบตาก่อนที่จะยกมือขึ้น
“ไดอันน่า ฉันไม่มีหนังสือ”
ไดอันน่าแตะไปที่หน้าผากของตัวเองก่อนที่จะพูดขึ้น
“อ่า จริงซิ ลืมให้หนังสือเธอไปซะสนิทเลย ทำไมเธอไม่ขอยืมหนังสือจากแฟนสาวที่นั่งข้างๆเธอดูละ”
เหล่านักเรียนทั้งหลายต่างพูดซุบซิบกัน ยูดาสคิ้วขมวดเข้าด้วยกัน แฟนสาว ยูดาสไม่เข้าใจยกมือขึ้นถามอีกครั้ง
“ไดอันน่า แฟนสาวคืออะไร”
ทุกคนที่อยู่ในห้องเมื่อได้ยินที่ยูดาสถาม ทุกคนนั้นถึงกับอึ้งและมองไปที่เขาราวกับจะถามว่า เอาจริง
ไดอันน่าหยุดยิ้มลง และมองเข้าไปในตาของยูดาสเพื่อที่จะดูว่าเขานั้นพูดโกหกเพื่อกลบเกลื่อนความอายไหม แต่ไม่ เธอไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติเลย เขานั้นไม่เข้าใจจริงๆ
หรือว่าที่โลกของเขาจะไม่มีคำว่าแฟน?
“แฟนสาวหมายถึงคนรักยังไงละ”
ยูดาสเมื่อได้ยินความหมายของคำว่าแฟนก็ทำหน้าเข้าใจขึ้นมาทันที
“แบบนี้นี่เอง แฟนสาวหมายถึงคนรัก เป็คำศัพท์ที่เราเคยอ่านเจอแต่ไม่ได้ทำความเข้าใจกับมัน เราคิดว่าคำว่าแฟนจะหมายถึงคนที่คลั่งไคล้ในผลงานของเหล่าศิลปินเสียอีก”
ยูดาสพยักหน้าพยายามจำคำนี้ไว้ แต่เดียวก่อน ดูเหมือนว่าเขาจะลืมเื่สำคัญไป เขารีบหันไปมองทุกคนที่อยู่ในห้อง ทุกคนมองมาที่เขาราวกับเขานั้นเป็เหยื่อที่ต้องล่า มันน่ากลัวมาก
เขารีบหันไปหายูริ เธอนั้นเมินเขา ราวกับทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเธอ เขาสาบานได้ว่าเขาเห็นว่าเธอแอบยิ้มเล็กน้อย ยัยนี่หรือว่าจะชอบที่จะเห็นเขาเป็เป้าของทุกคนในตอนนี้
ยูดาสได้แต่ถอนหายใจและพูดกับยูริ
“นี่ๆขอฉันดูหนังสือด้วยหน่อยได้ไหม”
ยูดาสพูดขึ้น
“ดูซิ ทั้งคู่น่ารักมากเลยใช่ไหม”
“ใช่ๆ อ่าห์ ฉันอยากมีแฟนบ้างจังเลย”
เหล่านักเรียนหญิงนั้นมีดวงตาที่เปล่งประกายในขณะที่เหล่านักเรียนชายมีแต่พวกอิจฉา
ยูดาสได้ยินคำที่ไม่เข้าใจอีกเยอะมากๆจากปากของนักเรียนชาย แต่เขาก็ช่างมัน ยูริมองมาที่เขาที่ตอนนี้ร้องขอยืมดูหนังสือ เธอนั้นไม่พูดอะไรมากก่อนที่จะบอกให้ยูดาสขยับมาใกล้ๆ และแบ่งหนังสือของเธอให้กับเขาดู
ไดอันน่ายิ้มมากขึ้นที่เห็นว่ายูรินั้นยอมแบ่งหนังสือให้กับยูดาสได้อ่าน
“นี่มันน่าสงสัยจริงๆ มันจะต้องมีเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองตอนที่เราไม่ได้จับตาดูอยู่แน่ๆ”
ไดอันน่าคงไม่คิดว่าเวลาที่เธอไม่ได้จับตาดูทั้งสองคนเพียงแค่ชั่วครู่เดียว ยูรินั้นจะต่อสู้กับยูดาสและแพ้ให้กับเขาบนดาดฟ้า
23
