รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

    หลังจากนัดเจอกันครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว พิมพ์ขับรถมาถึงหน้าหอพักของเล็กพร้อมกับถือของขวัญพิเศษมาด้วย ซึ่งหากไม่สังเกตดีๆจะมองไม่เห็นพิมพ์เลย พิมพ์ชะโงกหน้าออกมาแล้วยิ้มให้เล็กด้วยความตื่นเต้นที่ได้เจอกันอีกครั้ง ทว่าเล็กยังคงอ้าปากค้างให้กับสิ่งที่พิมพ์เอามาเซอร์ไพรส์เธออยู่ 

      "นี่มันอะไรเนี้ย!!"

      "ของขวัญพิเศษเพื่อฉลองที่เราสองคนเจอกันแบบเป็นทางการไง อ่ะเค้าให้ครับ ชอบไหมเค้าตั้งใจเลือกมากเลยนะ"

      "ชอบค่ะ เเต่ถ้ามันจะใหญ่ขนาดนี้ ในห้องคงไม่มีที่เก็บแน่ๆเลย ว่าเเต่พี่พิมพ์เอามายังไงเนี้ย?"

      "ก็เอาใส่รถมานี่แหละ ซื้อเบาะให้นั่งเฉพาะเจ้านี่ด้วยนะ ยังไม่มีชื่อเลยอ่ะ ตัวเองตั้งชื่อมันว่าอะไรดี?"

      "ชื่ออะไร?"

      "ก็เจ้านี่ไง มันยังไม่มีชื่อเลย เค้ารอให้ตัวเองตั้งให้มันอ่ะ" เเปลกใจกับของขวัญพิเศษก็มากพอแล้ว เเต่มาถึงตอนนี้เล็กกำลังแปลกใจว่าพิมพ์ปกติดีหรือเปล่า เธอคิดในใจว่าจะตั้งชื่อให้แม้กระทั่งตุ๊กตาหมีเลยหรอวะ ใช่!!ของขวัญที่พิมพ์เอามาให้เล็กนั้นมันคือ ตุ๊กตาหมีขนาดใหญ่เท่าคนสองคนกอดกัน สีชมพูผูกโบว์สีแดงสด เล็กมองหน้าพิมพ์ที่กำลังรอลุ้นชื่อของตุ๊กตาตัวนี้อยู่และเพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจ เล็กก็เลยคิดชื่อให้ ซึ่งมันมีการ์ตูนเรื่องนึงที่เล็กเคยดู มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับตุ๊กตาหมีพูดได้ เล็กจึงใช้ชื่อของมันมาตั้งให้ตุ๊กตาตัวนี้

      "งั้นเอาเป็นชื่อ Teddy(เท็ดดี้) ละกัน ชื่อน่ารักดี ตุ๊กตาก็น่ารักด้วย"

      "ครับ..แล้วคนเอามาให้ไม่น่ารักหรอครับ...งื้องื้อ" ท่าทีอันง๊องเเง๊งของพิมพ์มันยิ่งทำให้เล็กนึกถึงเกมทุกครั้ง เล็กหลุดยิ้มออกไปเพราะเห็นน่าพิมพ์เป็นน่าเกมส์ เมื่อนึกได้ว่าไม่ใช่เล็กก็สบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติ

      "เป็นอะไรหรือเปล่าครับตัวเอง"

      "ไม่ได้เป็นไรค่ะ มาเหนื่อยๆ มานั่งก่อนไหมคะ"

       "ครับ ดีใจด้วยนะเท็ดดี้ ตอนนี้หนูมีแม่แล้วนะ ดูเเลแม่เเทนพ่อด้วยนะครับ เข้าใจไหม ฮึ!! เอ้อ..เอาเท็ดดี้ไว้ตรงไหนครับเดี๋ยวเค้าอุ้มไปไว้ให้ครับ"

       "เอาไว้ในตู้ก็ได้ค่ะ เเต่ตู้จะพอใส่ไหมเนี้ย"

       "ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยเท็ดดี้จะตัวใหญ่เกินไป"

       "คงงั้นมั้งคะ ^-^ เดี๋ยวเล็กไปเอาน้ำมาให้ดื่มนะคะ"

       "โอเคครับ" เล็กเดินเข้าห้องไปเอาน้ำในตู้เย็นมาให้พิมพ์ดื่มแก้กระหาย ในขณะที่เล็กเดินไปเดินมาหรือแม้กระทั่งตอนรินน้ำให้ พิมพ์ก็ยังมองเล็กอย่างไม่ละสายตา เขามองไม่หยุดจนกระทั่งเล็กรู้สึกได้ว่าพิมพ์กับกำลังมองเธอแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียว

       "มีอะไรรึป่าวคะ เห็นมองหน้าเล็กตลอดเลย หน้าเล็กมีอะไรติดหรอคะ ไหน..มันอยู่ตรงไหนคะ เล็กจะได้เอามันออก"

       "มันเอาออกไม่ได้หรอกครับ เพราะสิ่งที่ติดหน้าตัวเองอยู่มันคือความน่ารัก ถึงแม้จะเจอกันเป็นครั้งที่สองแล้ว เเต่เค้าก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้เลย เค้าเพิ่งได้มองหน้าตัวเองชัดๆก็วันนี้แหละ ตัวเองน่ารักมากๆเลยครับ ตัวก็หอมด้วย อยากมาหาตัวเองทุกวันเลยอ่ะครับ"

      "เวอร์ไปรึป่าวเนี้ย...ดื่มน้ำก่อนสิคะ หิวไหมทานข้าวมารึยัง?"

      "เค้าเรียบร้อยมาเเล้วครับ ตัวเอง.."

      "คะ?"

      "เค้าขออะไรอย่างนึงได้ไหม?"

      "ขอ ขอ..อะไรคะ?"

      "เค้าขอนั่งจ้องหน้าเตงแบบนี้จนถึงเย็นเลยได้ไหมครับ?" 

      "............" เล็กอึ้ง ภายนอกนั่งเงียบเหมือนไม่รู้สึกอะไร เเต่ทว่าอาการภายใน ณ ตอนนี้เธอหน้าเเดงก่ำด้วยความเขิน จะอมยิ้มก็ยิ้มไม่ได้ เพราะกลัวว่าพิมพ์จะคิดว่าเธอง่ายๆ เล็กพยายามกดความอายเอาไว้และทำได้เพียงเเค่แอบยิ้มลับหลังพิมพ์ ครั้นเมื่อพิมพ์สังเกตเห็นว่าเธอยิ้ม พิมพ์ก็เเอบดีใจที่ทำให้เล็กยิ้มได้ พิมพ์นั่งมองหน้าเล็กพรางยิ้มกรุ้มกริ่มไปด้วย ในขณะที่เล็กนั้นทำตัวไม่ถูก การที่มีคนมานั่งจ้องเธอนานๆเเบบนี้เธอก็เริ่มเขินเป็นเหมือนกัน ทุกอย่างเริ่มแสดงออกมาเรื่อยๆเมื่อเธอเริ่มหน้าเเดง จมูกแดง หูเเดงและที่สำคัญเธอพยายามจะไม่สบตาพิมพ์ ทั้งนี้ก็เพื่อลดอาการเขินอายลงมาบ้าง นั่นเอง พิมพ์จะนั่งจ้องเล็กไปถึงเมื่อไหร่และเล็กจะจัดการกับสายตาหวานเยิ้มนี้ยังไง การมาเยือนครั้งนี้จะทำให้พิมพ์ได้รู้จักเล็กมากขึ้นหรือไม่ ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ