[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 137เจตจำนงของอดีตชาติ

        คมดาบทั้งสองปะทะอย่างดุเดือดอย่างต่อเนื่องเสียงเหล็กยิ่งกระทบกันดังกังวานจนผู้คนต่างออกมาดูเบ็นพยายามพยุงคนที่บ้านเจ็บจากบ้านเขาออกมาจากจุดที่มีการต่อสู้ขึ้นคาเร็นน่าเห็นชายที่เธอรู้จักกำลังต่อสู้กับพี่ชายก็เป็นกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะพุ่งตัวไปอย่างสายไฟแลบจนกระทั่งถึงระยะประชิดจนเขาตวัดดาบขึ้นสูงดีแลนที่เห็นแบบนั้นก็ถอยหลังหนีออกไปเดวิคหอบหายใจอย่างรุนแรงเขาเกือบไม่ได้หายใจตลอดการต่อสู้นั้นทำให้เกือบขาดอากาศเล็กน้อย

        “ลูกไม่เป็นไรนะ!”

        “ไม่ครับ...ผม...สบายดี...แฮ่ก..แฮ่ก...” เดวิคหอบหายใจอย่างแผ่วเบาเพื่อให้การหายใจกลับเป็นปกติ

        ฟีนีอุสเห็นก็รู้สึกไม่ดีก่อนจะหันไปหาลูกสาวอีกคน “คาเร็นน่าพาพี่ของลูกออกไปจากตรงนี้เร็ว!!”

        “ค่ะ!?”

        “พ่อ...” เดวิคเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่สั่งให้เขาหลบไป

        “การต่อสู้นี้ปล่อยเป็นหน้าที่พ่อต่อเอง!!”

        ฟีนีอุสจ้องมองฝ่ายตรงข้ามที่อยู่อีกทางผิวสีขาวซีดกับผมสีขาวซีดเหมือนปีศาจอีกฝ่ายคงยอมตกเป็นทาสของเทพไปหมดแล้วถึงอยู่ในสภาพนี้เขาสงสัยแฟนสาวของเขาที่ต้องเสียเพื่อนคนนี้จริง ๆแต่ว่าอีกฝ่ายมาโจมตีพวกเขาก็อย่าหาว่าเขาไม่เตือนแต่ว่าอีกฝ่ายก็เริ่มขยับตัวชูบางอย่างขึ้นเหนือหัวมันเป็นแท่งเหล็กหน้าตาแปลก ๆก่อนที่จะมีลำแสงสว่างขึ้นแล้วบาเรียปะทะกับลำแสงนั้นก็แตกออกทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องแล้ว

        “ซวยแล้ว...”

        “บาเรีย...พังแล้ว...” ฟีนีอุสขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจก่อนจะตะโกนเสียงดัง“ทุกคนเตรียมพร้อม!!ป้องกันการโจมตีครั้งใหญ่!!!” 

        คำสั่งของฟีนีอุสดังก้องไปทั้งบริเวณนั้นเหล่ามนุษย์กึ่งเทพหลายคนที่มีสติหลังจากโจมตีเมื่อกี้ก็เตรียมที่จะออกรบกันแต่ทว่าเสียงหัวเราะก็ฝ่ายตรงข้ามก็ทำให้ฟีนีอุสสนใจขึ้นมาในทันใด

        “แก!! หัวเราะทำไม!?”

        “หัวเราะให้กับความโง่เง่าของพวกแกนะสิ”

        “โง่เง่างั้นเหรอ?”

        “พวกแกยอมอยู่นี่ไม่ได้ยอมอยู่ข้างโพรทาเลีย?เกิดยัยนั้นเป็นอะไรขึ้นมา แต่ก็โง่ยิ่งกว่าอะไร”

        “ฉันว่าไม่เกิดขึ้นอะไรกับเธอ...เพราะฉันไว้ใจเธอว่าเธอจะพาจุดที่เธออยู่ไปได้!!”

        “แกคิดงั้น?” ดีแลนเอ่ยถามขึ้น

        “คำพูดนั้นหมายความว่าไง?”

        “เพราะถ้าแกอยู่นี่...ถ้าโพรทาเลียทำภารกิจสุดท้ายของเธอจบ...แกจะไม่ได้เห็นเธออีก!!”

        ฟีนีอุสฟังแบบนั้นหัวใจของเขาตกไปอยู่ตาตุ่มคำว่าไม่เห็นอีกมันเหมือนว่าเธอจะหายไปจากที่นี่

        “แก!!! รู้อะไรมา!!”

        “หึ!!” ดีแลนหยิบดาบของเขาขึ้นมาตวัดลีลาก่อนจะวิ่งพุ่งตรงมาทางฟีนีอุส“คำทำนาย!!ที่แกจะไม่สามารถพบโพรทาเลียได้อีกไง!!”

        ฟีนีอุสไม่ชอบคำพูดอีกฝ่ายที่กล่าวแบบนั้นออกมาก่อนที่เขาจะพุ่งตรงดิ่งไปอย่างไม่สนใจอะไรเสียงดาบทั้งสองกำลังกระทบกันอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟเล็ก ๆกระจายทุกครั้งที่พวกเขาต่อสู้กัน สองแฝดที่เห็นพ่อของตนเองกำลังต่อสู้พวกเขารอไม่ช้าก็ออกไปโจมตีพวกปีศาจมากมายพวกเขาต้องรีบจัดการพวกมันเพื่อรีบตรงดิ่งไปเขาโอลิมปัสเพื่อช่วยแม่ของพวกเขาจากชะตากรรมที่พัวพันไปถึงชีวิตที่อาจจะไม่มีทางได้กลับมาอีกครั้ง

        ทางด้านเขาโอลิมปัส ณ โคลอสเซียม

        โพรทาเลียวิ่งตรงไปโรงตีเล็กขนาดเล็กที่ถูกสร้างชั่วคราวพวกเธอหยุดมองมาสักระยะก่อนที่เธอจะเข้าไปแต่ต้องสะดุดเมื่อคนข้างหน้าหยุดจนเธอเข้าไปไม่ได้น้องสาวเธอก็กำลังจะปล่อยมือนั้นเลยมีคำถามว่าทำไมถึงไม่เข้าไปด้วยโฟกัสเลยอธิบายว่าเธอไม่เหมือนพี่สาวที่พลังป้องกันความร้อนนั้นทำให้โพรทาเลียเข้าใจ ก่อนจะจับมือเธอแล้วส่งพลังของเธอให้อีกฝ่ายโฟกัสรู้สึกถึงพลังที่มีความอบอุ่น โฟกัสมองมือของเธอที่มีสัญลักษณ์ของเฮเฟตัสอยู่

        “พี่!!”

        “ฉันให้ยืมพลังชั่วคราวเพราะเราต้องเข้าไปพร้อมกัน เราต้องระดมความคิดสร้างอาวุธพวกนั้นกัน เข้าใจไหม!?”

        “พี่...ค่ะ!!”

        โฟกัสขานตอบทันใดโพรทาเลียยิ้มอย่างดีใจก่อนที่จะพาน้องสาวเข้าไปข้างในที่ทั้งร้อนและไม่ควรมีใครเข้ามาตอนนี้ทั้งสองเดินกันเข้ามาจนพวกที่อยู่ข้างในต่างมองเล็กน้อยทุกคนไม่เข้ามาห้ามพวกเธอเพราะพวกเขารู้ว่าพวกเธอนั้นมีความสามารถที่จะเข้ามาในนี่โพรทาเลียมองหาชายคนหนึ่งที่เธอต้องการจะเจอก่อนจะเจอคุณลีโอที่กำลังเดินมาพวกเธอ

        “คุณลีโอ”

        “หาพ่องั้นเหรอ? พี่สาว?”ลีโอเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างให้เกียรติเพราะเขารู้ว่าเด็กคนนี้ในอดีตเป็นพี่สาวคนหนึ่งของเขา

        “ใช่...เขา...” โพรทาเลียไล่สายตามองก่อนจะเห็นคนหน้าคุ้นๆ “อ๋อ...เจอล่ะ...”

        “อ๊ะ!กำลังจะบอกเชียว...เธอเคยเจอเขา....ในรูปลักษณ์นั้นเหรอ?”

        “ใช่ ตอนเด็กของฉัน เขาชอบอยู่ในรูปลักษณ์นั้นขอบคุณที่มีน้ำใจจะบอกว่าเขาอยู่ไหน”

        “แหม ๆ ผมยังไม่ได้บอกเลยนะ”

        โพรทาเลียได้แต่ยกยิ้มแต่เธอก็ก้าวขาไปข้างหน้า แต่เสียงข้างนอกยังดังตลอดเธอเป็นห่วงทุกคนมาก ๆ ที่กำลังต่อสู้อยู่ เธอเดินตรงมายืนตรงหน้าของชายตรงหน้า

        “ท่านเฮเฟตัส!!”

        “ท่านพ่อ?” เฮเฟตัสพูดคำเรียกตนเองระหว่างตีเหล็ก

        โพรทาเลียได้ยินก็ทำหน้าเหยเกอย่างไม่ชอบใจที่โดนให้เรียกแบบนั้นแต่ก็ต้องยอม ถ้าเธอจะขออะไรให้อีกฝ่ายช่วยไม่งั้นไม่ยอมช่วยเธอแน่ ๆ

        “ท่านพ่อ!!”

        “ว่าไง ลูกรัก” เฮเฟตัสเงยหน้าขึ้นมาแล้วหันไปมองเจ้าหญิงน้อยของเขา

        “ช่วยลูกหน่อย ลูกต้องการยืมสถานที่นี้!!”

        “เจ้าจะทำอะไร?”

        “ลูกต้องการสร้างศาสตราวุธจัดการแซเทิร์น!!”

        “จัดการแซเทิร์น? เจ้ามีแผนงั้นเหรอ?”

        “ไม่เชิงเป็นแผนแต่เป็นคำพยากรณ์ยาวนาน...ลูกว่า...มันอาจจะเป็นหนทางที่ลูกจะสามารถจัดการกับชายที่พรากชีวิตที่ลูกเคยอยู่มีความสุขกับท่าน!!”

        “งั้นเริ่มเลย!!” เฮเฟตัสกล่าวอนุญาต

        เด็กทั้งสองก็ยิ้มแก้มปริก่อนจะมองหน้ากัน “ขอบคุณค่ะ!!”

        ทั้งสองคนเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจที่พวกเธอต้องสร้างขึ้นและนับจากนี้อีกสามสิบนาทีจะได้รู้ผลของโลกใบนี้ว่าจะผ่านพ้นไปหรือพังพินาศ

        สงครามบนเขาโอลิมปัสต่างไม่ต่างอะไรจากสงครามนองเลือดกลิ่นอายจากโลหิตสีแดงชาดผสมอยู่ภายในอากาศเหล่าเทพกำลังต่อกรกับพวกปีศาจที่มาไม่หยุดหย่อนกำลังพลของมนุษย์กึ่งเทพเริ่มน้อยลงบางคนบาดเจ็บเล็กน้อยและสาหัสแต่กำลังพลก็มีมาเพิ่มจากคนรู้จักของพวกเขาที่อยู่ห่างออกไปที่นี่กำลังจะพังถ้ายังมีพวกปีศาจเข้ามาเพอร์ซีย์ที่กำลังดูสถานการณ์และต่อสู้ไปด้วยเขาห่วงภรรยาของเขาอยู่ที่อีกฝั่งเขาจะตรวจสอบกำลังในมือตลอดว่าจะมีข้อความติดต่อมาตอนไหนก่อนที่จะมีสีแดงขึ้นมาเขาสัมผัสลูกแก้วทันที

        “แอนนี่!!”

        “เพอร์ซีย์!”

        “ตอนนี้ที่ค่ายเป็นไงมั้ง!!”

        “สถานการณ์อย่างที่คิดมีพวกแอบแฝงจากการต่อสู้ล่าสุดแล้วพวกมันพังบาเรียจากข้างใน!!”

        “บ้าชิบ!”

        “ไม่ต้องห่วง ฉันกับเหล่าเด็ก ๆจะจัดการกันเอง!!”

        “ระวังตัวด้วย ทางนี้จัดการเสร็จจะไปช่วย!!”

        “จะมาช่วย พวกเราต่างหากที่จะพูดแบบนั้นงั้นแค่นี้นะ!!”

        สิ้นเสียงอีกฝ่ายไปนั้นเพอร์ซีย์ได้แต่ยกยิ้มและส่ายหน้าเบา ๆเขาหลบการโจมตีของพวกปีศาจที่เข้ามาก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงบางอย่างที่พุ่งเข้ามาหาเขาสายตาของเขาเห็นแวบหนึ่งว่าสิ่งนั้นคือเคียวขนาดใหญ่นั้นทำให้เขาหมุนตัวหลบไปอีกทางแล้วมองคนที่โจมตีใส่เขาก็เห็นชายที่อยู่ห่างออกไปที่กำลังยกยิ้มอย่างสบประมาทเขานั้นทำให้เพอร์ซีย์รู้สึกเลือดขึ้นหน้าทันที

        “แซเทิร์น!!!” เพอร์ซีย์ถึงกับกัดฟันอย่างไม่พอใจ

        “หลบไวดีนี้ เจ้าหลานชาย”

        “นับฉันเป็นญาติด้วยเหรอ? ไอ้สัตว์เดน!!”

        “อะไรกัน!? โกรธที่ฉันลักพาตัวลูกสาวนายเหรอ!?”

        “หึ!!ใครมั้งไม่โกรธที่ชายคนหนึ่งลักพาตัวลูกของเขาไปแถมยังทรมานอีก!!แกพรากทุกช่วงชีวิตของลูกสาวฉันไป!!”

        “แล้วไง!?”

        “!!!”

        คำพูดนั้นทำเอาเพอร์ซีย์ถึงกับนิ่งไปสนิทเจสันกำลังต่อสู้กับพวกปีศาจก่อนที่เขาจะใช้สายฟ้าฟาดลงมาใส่พวกมันทั้งหมดก่อนที่หางตาของเขาจะหันไปเห็นคู่ปรับของเขากำลังยืนประจักษ์หน้าอยู่กับเทพแสนชั่วร้ายเขาเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตรงไปช่วยอีกฝ่ายแต่ระหว่างที่กำลังวิ่งนั้นก็มีน้ำพุ่งผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็วเขาก็เห็นว่างพวกมันกำลังไปรวมตัวที่เจ้าของพลังน้ำมากมายกำลังรวมตัวอยู่รอบตัวเพอร์ซีย์ เจ้าตัวกำลังมีอารมณ์โทสะอันรุนแรงเขาอยากปะทะกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเขาได้ยินประโยคนั้นก็ยิ่งโกรธเคืองมากกว่าเดิมชายตรงหน้ากำลังยกยิ้มที่อีกฝ่ายกำลังโกรธตนเองจนกระทั่งมีมือหนึ่งมาจับไหล่ของเพอร์ซีย์ทันที

        “สงบสติของตนเองให้ได้ เพอร์ซีย์!!”

        เพอร์ซีย์หันไปมองอีกฝ่ายที่แตะไหล่ของเขาแต่พอเห็นอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองเขานั้นทำให้รู้สึกความสงบ “เจสัน...”

        "ถ้านายโจมตีตอนนี้อาจจะพลาดท่ามันได้นะ!!"

        “แต่ว่า!!”

        “นายน่าจะรู้นะว่ามันชอบทำให้เราขาดสติแค่ไหนมันก็สามารถเข้ามาควบคุมและจัดการเราได้ตลอดนะ!!”

        เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นเขาก็ตั้งสติน้ำที่กำลังแปรปรวนไปหมดกลับมาสงบก่อนที่มันจะหมุนรอบตัวกลายเป็นดาบแซเทิร์นเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจที่มีคนมาขัดขวางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเพอร์ซีย์เห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่กำลังไม่พอใจที่แผนการของตนเองผิดพลาด เขายกยิ้มก่อนจะกล่าวขอบคุณอีกฝ่าย

        “ขอบใจที่เตือน เจสัน!!”

        มือที่ตวัดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับดาบที่สร้างจากน้ำขึ้นมาพร้อมกับพุ่งตรงไปข้างหน้าโจมตีเป้าหมายที่ล็อกเป้าไว้อีกฝ่ายเห็นการโจมตีที่พุ่งตรงมาเขาได้แต่ก้าวขาหลบการโจมตีนั้นอย่างไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใดเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็รีบพุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายที่เอาแต่หลบการโจมตีเขาตวัดดาบไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วอีกฝ่ายก็หลบการโจมตีเขาได้อย่างง่ายดายก่อนจะใช้ขายกขึ้นแล้วเตะเขาลอยไปไกลจนตกลงไปชั้นล่างต่อจากชั้นที่พวกเพอร์ซีย์อยู่

        “เพอร์ซีย์!!”

        เจสันที่กำลังจะพุ่งเข้ามาช่วยก็เห็นอีกฝ่ายลอยไปแล้วเขาก็พุ่งตรงไปหาพร้อมกับสายฟ้าที่กำลังแลบตามมือของเขาก่อนที่จะตวัดพุ่งใส่ตรงข้ามจนเกิดกระแสไฟฟ้าน้ำโดยรอบเป็นกระแสนำได้อย่างรวดเร็ว พวกปีศาจที่อยู่โดยรอบก็โดนช็อตกันไปหมดพวกมนุษย์กึ่งเทพที่อยู่โดยรอบที่เห็นเหตุการณ์ก็หาทางหลบการโจมตีพวกนั้นแต่บางคนที่ไม่ทันก็โดนช็อตซะงั้น เจสันยิ้มอย่างพอใจที่เขาจัดการอีกฝ่ายได้แต่ทว่าอีกฝ่ายก็จับมือของเขาพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้ ๆ

        “พลาดแล้ว เจ้าหนู!!”

        “ว่าไงนะ!!”

        แซเทิร์นยกยิ้มเขาเหวี่ยงหัวตัวเองไปข้างหลังพร้อมกับใช้หน้าผากโจมตีอีกฝ่ายใส่อีกฝ่ายอย่างแรงเจสันที่เจอแบบนั้นเขาถึงเกือบสลบแต่อีกฝ่ายก็จับเขาให้ตั้งตัวขึ้นก่อนจะโจมตีด้วยหน้าผากอีกหลายรอบจนหน้าผากของเขาเลือดกำลังไหลออกมาเรื่อยๆ ไพเพอร์กำลังต่อสู้กับพวกปีศาจก็ได้ยินเสียงคนที่กำลังร้องทุกครั้งที่โดนโจมตีเธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสามีของตนเองที่กำลังโดนฝ่ายตรงข้ามโจมตีใส่ไม่หยุดเห็นแบบนั้นเธอถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องก่อนจะทิ้งการต่อสู้ทุกอย่างวิ่งตรงไปหาสามีทันทีเจสันเริ่มไม่ไหวเขายิ่งโดนโจมตีเขายิ่งสติเลื่อนร่างเข้าไปทุกทีก่อนที่จะมีคนพุ่งมาจับตัวแซเทิร์นไปอีกทางอย่างรวดเร็วจนมือที่จับเจสันหลุดออกเจ้าตัวถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นแซเทิร์นก้มมองคนที่เข้ามาลากตัวเขาออกไปจากจุดนั้น

        “สายเลือดโพไซดอน!!”

        “คู่ต่อสู้ของแกคือฉันเว้ย!!”

        เพอร์ซีย์ลากอีกฝ่ายออกไปไกลเจสันเห็นแบบนั้นเขาก็กำลังหงายหลังลงไปข้างหลังแต่แล้วก็มีคนมาช่วยเจสันก็ชายตามองก็เห็นภรรยาของเขา

        “ไพฟ์...”

        “ที่รัก! อย่าพึ่งเป็นอะไรนะ!!”

        เจสันมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นเขาจะบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรก็ไม่ได้เพราะว่าตอนนี้หน้าผากเขามีเลือดซึมออกมาเต็มไปหมดแล้วร่างกายของเขานั้นอยู่ในสภาพที่ไม่ดีสุด ๆ ไพเพอร์ตรวจร่างกายอีกฝ่ายที่ดูไม่ดีเท่าไหร่เธอก็เตรียมพยุงอีกฝ่ายออกจากตรงนั้น

        “รอก่อนนะ ฉันจะพาเธอไปรักษา!!”

        ไพเพอร์ประคองแขนอีกฝ่ายไว้บนบ่าของเธอแล้วเตรียมตัวพาอีกฝ่ายกลับไปยังสถานพยาบาลชั่วคราวที่ตั้งอยู่ในโคลอสเซียมพวกปีศาจพยายามขัดขวางก็โดนเธอจัดการหมดถึงจะลำบากที่แบกสามีแต่เธอก็พยายามไปให้ถึงจุดหมายขออย่างเดียวขอมีปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่เกิดขึ้นหน่อยก็ดี

        เสียงภายนอกกำลังดังกึกก้องแทรกเข้ามายังภายในโรงตีเหล็กข้างนอกดูจะเจอศึกจนเขาคิดว่าจะต้องออกไปจัดการเสียหน่อยเขาเรียกสายเลือดของตนเองออกไปข้างนอกเพื่อจัดการ เหล่าสายเลือดเฮเฟตัสต่างหยิบอาวุธเตรียมออกไปทำภารกิจเฮเฟตัสจ้องมองเด็กทั้งสองที่กำลังครุ่นคิดในการสร้างอาวุธแต่มันใช้เวลาไม่ใช่เรื่องง่ายก่อนที่เขาจะเดินออกไปแล้วปิดประตูไม่ให้ใครเข้าไปได้พวกโพรทาเลียกำลังระดมความคิดว่าจะทำไงกับสิ่งของต่าง ๆ จากเหล่าอดีตชาติดีแต่ว่ากับรู้สึกจนมุมสุด ๆ เพราะว่าเหลือเวลาน้อยมาก ๆทุกเวลากำลังเดินไปอย่างรวดเร็วตอนนี้เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีเท่านั้นแล้วเวลาการตีล่ะมั้งนานกว่านั้นสามสิบนาทีมันให้เวลาที่น้อยเกินไป

        “พวกเจ้าอย่าคิดเยอะสิ!”

        โพรทาเลียเงยหน้ามองก็เห็นทุกคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาจ้องมองมาที่พวกเธอสองคน

        “ฮาลอน? ทุกคน...”

        “เจ้าเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงมั้งก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาลองพินิจถึงความเป็นไปได้ว่าจะสร้างอาวุธจากสิ่งใด”

        “อาวุธต้องเข้ากับพวกเจ้าได้”

        “แล้วสามารถทำงานเป็นกุญแจที่จะกักขังเจ้าเทพเฮงซวยนั้น!!”

        “แต่ปาฏิหาริย์มันขึ้นอยู่กับพวกเจ้า”

        “ปาฏิหาริย์...”

        โฟกัสมองอย่างสงสัยว่าปาฏิหาริย์คืออะไรกันพวกเธอจะทำได้เหรอเธอหันมามองพี่สาวสลับกับสิ่งของต่าง ๆโพรทาเลียมองทุกคนเวลายิ่งนับถอยหลังไปเรื่อย ๆแต่เธอสงสัยทำไมตอนนี้มีแต่อดีตชาติอยู่ตรงนี้แล้วยกเว้นร่างต้นที่ถือกำเนิดพวกเขาหายไปไหนแองเจิลไม่โผล่ออกมาเลยช่วงหลังมานี่เขาไม่ติดต่อยิ่งน่าสงสัยก่อนที่เธอจะมองสิ่งของต่าง ๆคำใบ้ของแต่ละคนทำให้เธอครุ่นคิดยกใหญ่เธอนึกย้อนทุกอย่างไปจนเธอมองน้องสาวที่กำลังมองเธอด้วยสายตาสับสนแต่ก็ครุ่นคิดเช่นกันแต่ก็มีสิ่งสะดุดตาของเธอคือไซกาเลนทางฝั่งโฟกัสนั้นทำให้เธอก้มมองของตนเองตั้งแต่เริ่มต้นนี้คืออาวุธของแองเจิลอาวุธสองสิ่งที่ควรคู่กันเหมือนกับเธอสองคนจนเธอหันไปมองสิ่งของตรงหน้าจนเธอหยิบสิ่งของที่เป็นคู่ขึ้นมาทุกคนเห็นก็ตกใจสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบขึ้นมา

        “พี่...นั้นมัน...”

        “ดาบสั้นของข้า!” ลักซ์จ้องมองอีกฝ่ายที่ยกดาบสั้นของตนเองขึ้นมา

        “ฉันตัดสินใจแล้ว...แก่นของศาสตราวุธคือดาบสั้นของลักซ์!!”

        ทุกคนต่างมองที่อาวุธที่ใหญ่กว่านั้นก็มีแต่อีกฝ่ายเล่นสิ่งที่เล็กและมีสองชิ้นนั้นทำให้ฮาลอนและบางคนยิ้มชอบใจที่อีกฝ่ายนั้นมีความคิดที่บรรเจิดยิ่งกว่าอะไร

        “เราเชื่อการตัดสินใจของเจ้า ถึงเวลาแล้ว!!”

        “ถึงเวลาอะไร เวลาตีมันจะ...” โพรทาเลียมองเวลาที่เหลือเพียงแค่สิบนาทีกว่าจะหลอมโลหะเสร็จอีก

        ฮาลอนยกมือขึ้นมาพร้อมกับสิ่งของที่ตนให้อีกฝ่ายกำลังลอยขึ้นมันกำลังหดเหลือเพียงก้อนกลมๆ เรือนแสงเท่านั้น

        “ส่งต่อเจตจำนงของเราสู่ศาสตราวุธ!!”

        “เจตจำนง?” 

        โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าเจตจำนงของทุกคนคืออะไรหรือว่าเป็นสิ่งที่ขาดคาใจอยู่ฮาลอนและทุกคนต่างมองพวกโพรทาเลียก่อนที่จะยกยิ้มออกมาแล้วกล่าวออกมา

        "ตั้งแต่พวกเจ้าเกิดมาเจตจำนงของเราเปลี่ยนไปเจตจำนงที่จะแก้แค้นชายที่ฆ่าพวกเราเปลี่ยนเป็นต้องการให้พวกเจ้าได้ดำรงชีวิตต่อในอนาคต"

        "พวกนายหมายความว่าไง? ยังไงเราก็จะจบเรื่องนี้ได้แน่ ๆ ถ้าเราทำสำเร็จ!!"

        โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทุกคนรู้อะไรหรือเปล่าก่อนจะเอ่ยถาม "พวกนาย...ปิดปังอะไรกัน?"

        ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าเศร้าใจก่อนจะหันมายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนที่ทุกคนจะพูดพร้อมกัน

        "พวกเจ้าจะรู้เองในไม่ช้า..."

        "!?"

        ก้อนเรือนแสงพุ่งตรงเข้าไปในดาบสั้นของลักซ์ทันทีตัวดาบกำลังเรือนแสงขึ้น ก่อนที่คนอื่น ๆ จะทำตามฮาลอนโพรทาเลียยกดาบสั้นแบบคู่ไว้ข้างหน้าตัวเองเพื่อรับพลังที่ทุกคนจะนำส่งเข้ามาสิ่งของที่ทุกคนให้พวกอดีตชาติต่างกลายเป็นก้อนกลมเรือนแสงพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาโพรทาเลียจนเธอเกือบทรงตัวไม่อยู่โฟกัสรีบพุ่งเข้าไปพยุงพี่ทั้งสองคนได้รับแสงสว่างนั้นเจิดจ้ากว่าอะไรก่อนที่มันจะพุ่งขึ้นสูงสู่ท้องฟ้าจนทุกคนที่กำลังต่อสู้เห็นก็เงยหน้ามองอย่างตกตะลึงว่าเกิดอะไรขึ้นแซเทิร์นหยุดการต่อสู้เขาเงยหน้ามองไปข้างบนก็เห็นสิ่งไม่คาดคิดเขาเอาแต่เล่นกับสายเลือดโพไซดอนจนลืมไปเลยว่าเด็กคนนั้นกำลังทำอะไรก่อนที่ใบหน้าของเขาจะมีเส้นเลือดนู้นเด่นขึ้นมา

        “อย่าคิดว่าเจ้าสร้างอาวุธจัดการข้าได้แล้วมันจะจบ!!โพรทาเลีย!!” แซเทิร์นพูดจบก็หยุดการต่อสู้กับชายตรงหน้าแล้วพุ่งตรงไปที่แสงสว่างนั้น

        เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตรงตามอีกฝ่ายไปทันที “หยุดนะ!! แซเทิร์น!!”

จบตอนที่ 137 โปรดติดตามตอนที่ 138ต่อไป