บทที่ 7 เจี่ยฟางมาเยือน
วันถัดมา
เจี่ยฟางอยู่ที่เรือนตระกูลสวี่ั้แ่ท่านพี่แต่งออกเรือนภายในเรือนเงียบงัน ไร้เสียงตวาดต่อว่าสาวใช้อย่างเคยชิน แต่ทว่าสาวใช้กลับชอบที่เรือนเงียบสงบไร้คุณหนูที่เอาแต่ใจตนเองทำให้ทุกคนมีความสุขมากขึ้น
“เฮ้อ ! ั้แ่พี่หยางออกเรือนไปที่นี่ช่างเงียบเหงาจัง ข้าไปพี่หยางสักนิดดีมั้ยนะหากรอพี่หยางมาหาคงไม่มีเวลาแน่นอน ซื่อจินข้าจะเดินทางไปเยี่ยมพี่หยาง” เจี่ยฟางลุกขึ้นยืนหันไปบอกแก่สาวใช้ในสิ่งที่นาง้า
“จะไปหาคุณหนูใหญ่หรือเ้าคะ? เช่นนั้นข้าจะให้บ่าวเตรียมเกี้ยวให้นะเ้าคะ” ซื่อจินสาวใช้ข้างกายของเจี่ยฟางแจ้งต่อคุณหนูก่อนจะก้มโค้งลงก่อนจะเดินออกจากห้องไปบอกให้บ่าวเตรียมเกี้ยวเพื่อออกเดินทางไปที่เรือนของเสิ่นเกาหลาน ดวงตาของเจี่ยฟางเป็ประกายก่อนจะย่างกรายออกจากห้องของตนเพื่อไปเยี่ยมสวี่หยาง
เรือนเสิ่นเกาหลาน
ฝั่งด้านสวี่หยางั้แ่เมื่อวานที่นางเดินหนีเสิ่นเกาหลาน เขามิได้ยื้อนางไว้แต่อย่างไร เช้าวันนี้เขาเองก็มิได้ร่วมกินอาหารกับนางด้วยซ้ำสาวใช้ได้เอ่ยบอกว่าเช้าวันนี้คุณชายออกไปด้านนอกั้แ่เช้าตรู่ทำให้อาหารมื้อนี้สวี่หยางกินอย่างเอร็ดอร่อยกว่าทุกวันที่เข้ามาอยู่ที่นี่
อากาศยามซื่อ(09.00)ช่างเป็อากาศที่เย็นสบายแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในห้องโถงกระแสลมพัดเอื่อยหอบเอากลิ่นดอกกุ้ยฮวาลอยมาตามลม สวี่หยางหลับตาสูดดมกลิ่นหอมในความเงียบงันหูกลับได้ยินเสียงเท้าที่เดินเร็วตรงเข้ามาหานาง สวี่หยางลืมตาจ้องมองไปดูผู้ที่เข้ามาเยือน
ครั้นประตูถูกเปิดเข้ามาใบหน้าความดีใจแสดงเต็มดวงตาเดินกึ่งวิ่งเข้ามาสวมกอดนางแแ่
“พี่หยางข้าคิดถึงท่านพี่เหลือเกินเ้าค่ะ ” สวี่หยางเผยอยิ้มกว้างความวิตกเล็กน้อยสลายหายไปจนสิ้นนางคิดว่าเป็เสิ่นเกาหลานเสียอีก
“เจี่ยฟางเ้ามาที่นี่ได้อย่างไร ?” มือของนางโอบกอดเจี่ยฟางพลางเอ่ยถามที่นางเดินทางมาหานางที่นี่
เจี่ยฟางคลายอ้อมแขนออกจากสวี่หยางยืนมองก่อนจะตอบคำถามของนาง
“ข้ามากับซื่อจินเ้าค่ะ ข้าน้อยใจท่านพี่นักออกเรือนมาไม่คิดถึงข้าบ้างเลยหรือเ้าคะ หากข้าไม่มาเยือนวันนี้ท่านพี่จะไปหาข้าที่เรือนบางหรือไม่เ้าคะ? ” สวี่หยางยิ้มกริ่มเอ็นดูเจี่ยฟางใช้มือลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน
“ข้าจะไม่คิดถึงเ้าได้อย่างไร ข้าคิดว่าจะไปหาเ้ากับท่านพ่อที่เรือนแต่ทว่า่นี้ข้ายังต้องปรับตัวหลายอย่าง เ้าช่วยเข้าใจข้าด้วยนะเจี่ยฟาง ข้าจะไม่คิดถึงเ้าได้อย่างไรเ้าเปรียบเสมือนดวงใจของข้าเลยรู้หรือไม่?” เจี่ยฟางยิ้มกว้างดวงตาแวววาวประกายความดีอกดีใจ
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าอย่างไรพี่หยางต้องคิดถึงข้า มาอยู่ที่นี่เป็เช่นไรบ้างเ้าคะ ”
“เ้ามาถึงที่นี่ก่อนจะพูดคุยกันเื่อื่นเ้านั่งลงก่อนเถิด ข้าจะให้สาวใช้จัดเตรียมน้ำชามาต้อนรับเ้า ”
“สาวใช้หรือเ้าคะ ข้าเดินเข้ามามิเห็นมีสาวใช้คอยดูแลท่านพี่เลยแม้แต่ผู้เดียว ” เจี่ยฟางหันซ้ายหันขวามองดูสาวใช้ที่สวี่หยางกล่าวถึง แม้ไม่บอกนางก็รู้ว่าเหตุใดถึงไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาใกล้สวี่หยาง
“เพราะข้า้าอยู่เพียงลำพัง เ้านั่งคอยข้าที่นี่สักครู่ข้าจะไปตามสาวใช้มาจัดเตรียมขนมกับน้ำชามาต้อนรับเ้าเอง ”
“เ้าค่ะท่านพี่ ” สวี่หยางปล่อยให้เจี่ยฟางนั่งคอยอยู่ที่ห้องโถงหากเป็เช่นดั่งที่เจี่ยฟางกล่าวยามนี้คงไม่มีสาวใช้อยู่บริเวณใกล้เคียงหากจะเรียกใช้คงเปล่าประโยชน์ นางจึงเดินไปที่โรงครัวด้วยตนเองเพื่อเรียกหาสาวใช้
ฝั่งด้านเจี่ยฟางนั่งคอยสวี่หยางที่ห้องโถงกวาดสายตาสำรวจในห้อง ทุกอย่างช่างตื่นตาตื่นใจ
“คุณหนูใหญ่ดูมีความสุขดีนะเ้าคะ” ซื่อจินเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่ในห้องเพียงลำพังกับคุณหนู
“นั่นสิข้าคิดว่าท่านพี่หยางจะทุกข์ระทมใจเสียอีก แต่เ้าดูสิหากข้าเป็ท่านพี่ข้าเองก็คงไม่ทุกข์ระทมใจหรอกไม่ว่าจะเป็ของใช้ในเรือน เสื้อผ้าอาภรณ์หรือแม้แต่เื่ประดับมากมายล้วนเป็ของหายาก เพราะท่านพี่แต่งเข้าเรือนสกุลเสิ่นที่เป็พ่อค้าไม่ต่างจากตกแต่งกับขุนนางอย่างไรล่ะ " เจี่ยฟางไล่มือลูบแจกันโถที่ประดับตกแต่งในห้องด้วยความสนใจ
ครั้นนั้นเสียงฝีเท้าได้ดังก้าวเข้ามาเจี่ยฟางคิดว่าเป็พี่สาวของตนเงยหน้ามามองเผยรอยยิ้มออกมาเต็มดวงหน้า
สายตาจ้องประสานตาผู้ที่เข้ามามิใช่สวี่หยางแต่เป็เสิ่นเกาหลานที่กลับมาจากด้านนอกคิดว่าผู้ที่อยู่ในห้องโถงคือสวี่หยางเขามีเื่จะพูดคุยกับนางจึงเดินเข้ามาหา แต่เมื่อเห็นว่าเป็สตรีงดงามใบหน้าอ่อนหวานดวงตาประกายความอ่อนโยนตราตรึงแก่สายตาผู้มาเยือนราวถูกสะกดให้อยู่ในห้วงความลุ่มหลง
เสิ่นเกาหลานจดจำสตรีที่อยู่ตรงหน้าได้ดีนางคือสวี่เจี่ยฟางสตรีที่เขาหมายปองจะร่วมงานมงคล ไม่ว่ายามใดนางยังงดงามเช่นเคย
"ข้าน้อยเจี่ยฟางคารวะพี่เสิ่นเกาหลานเ้าค่ะ " เจี่ยฟางชะงักเล็กน้อยที่เห็นว่ามิใช่สวี่หยางรีบโน้มตัวลงคารวะอย่างนอบน้อม กริยาอ่อนช้อย
"คุณหนูเจี่ยฟางมิต้องมากพิธีกับข้าหรอกเรามันเป็คนในครอบครัวเดียวกัน มิใช่คนอื่นคนไกล " เสิ่นเกาหลานรีบเข้ามาประคองแขนทั้งสองข้างของเจี่ยฟางไม่ให้คารวะเขาอยู่ท่านั้นอย่างลืมตัว รีบผละออกยิ้มกริ่มอย่างเขินอาย
"เช่นนั้นพี่เสิ่นเกาหลานเลิกเรียกข้าว่าคุณหนูเถอะเ้าค่ะ เรียกข้าว่าเจี่ยฟางเช่นเดียวกันพี่หยางเถอะเ้าค่ะ " เจี่ยฟางเนียมอายเอ่ยขึ้นมาใบหน้าแดงระเรื่อ
"เช่นนั้นข้าจะเรียกว่าเจี่ยฟางเช่นเดียวกับสวี่หยางก็แล้วกัน แล้วนี่สวี่หยางนางไปที่ใดหรือ ?" เสิ่นเกาหลานหันซ้ายหันขวาไม่เห็นสวี่หยางจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"พี่หยางไปนำน้ำชามาต้อนรับข้าเ้าค่ะ พี่เสิ่นเกาหลานกลับมาเหน็ดเหนื่อยนั่งพักก่อนนะเ้าคะอีกไม่นานพี่หยางคงกลับมา " เจี่ยฟางผายมือให้เสิ่นเกาหลานมานั่งที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามตนเพื่อรอสวี่หยาง
ฝั่งด้านสวี่หยางที่เดินมาตามสาวใช้มายกน้ำชาไปต้อนรับเจี่ยฟางเท้าของนางยังก้าวไม่ถึงโรงครัวได้เสียงกระจอกระแจของสาวใช้ที่กำลังนั่งพูดเื่ของตนอยู่
"นี่เ้า! เ้าว่าเหมือนข้าหรือไม่ ? ฮูหยินน่าจะร้ายอย่างที่เขาลือกันมาขนาดคุณชายใหญ่ยังไม่สนใจเข้าหาฮูหยินเลยั้แ่วันที่เข้าห้องหอมาข้าไม่เห็นคุณชายไปเยือนที่ห้องของฮูหยินอีกเลย "
"ข้าคิดว่าฮูหยินน่าจะร้ายกาจจนคุณชายรับมือไม่ได้เป็แน่เลย ผู้ใดจะไปคอยรับใช้ก็ไปเถิดข้าไม่เอาด้วยหรอกนะข้ากลัว กลัวจะทำไม่ถูกใจจะถูกทำร้ายจนตายเช่นสาวใช้ของฮูหยินก่อนจะเข้ามาอยู่ที่เรือนแห่งนี้นะสิ"
"จริงหรือ ? เ้ารู้อะไรมาช่วยเล่าให้พวกข้าฟังที"
"ข้าไปเดินที่ตลาดฝั่งเรือนตระกูลสวี่เขาลือกันให้แซ่ดว่าคุณหนูใหญ่สวี่หยางลงโทษสาวใช้อย่างโเี้เพียงเพราะนางทำน้ำแกงหกเท่านั้นเอง เห็นเขาว่ากันว่านางให้บ่าวทุบตีก่อนจะจับยาพิษกรอกปาก ตาเหลือกตาค้างน้ำลายฟูมปากเลยล่ะเอ่ยมาแล้วก็น่ากลัวเหลือเกิน ฮึ่ย!! ข้าไม่ไปรับใช้เป็อันขาด "
สวี่หยางที่ยืนฟังอยู่ถึงกับชะงักเล็กน้อย ไม่คิดว่าเื่ที่เกิดขึ้นกับจี๋เสียงจะเลื่องลือขนาดนี้ แถมยังมีการเอ่ยว่านางเป็คนทำสาวใช้อีก สวี่หยางกัดฟันกรามดวงตาเขม็งเดินเข้ามาพลางเอ่ยถามสาวใช้ที่กำลังเอ่ยถึงตนอยู่จนสาวใช้ในโรงครัวสะดุ้งใกลัวกันยกใหญ่
"ผู้ใดที่เล่าให้เ้าฟังหรือ ? แม้ว่าจะมีเื่จริงในข่าวลือแต่ก็มีส่วนไม่จริงพวกเ้าอยากฟังหรือไม่ว่าข้าทำเช่นไรกับสาวใช้ปากดีที่เอ่ยลับหลังผู้เป็นาย ข้าใช้น้ำร้อนราดปากก่อนจะใช้เหล็กจี้ไฟร้อน ๆ ดาดลงที่ลิ้นสาวใช้ที่เอ่ยเื่นายจะได้ไม่มีสิทธิ์ได้เอ่ยวาจาอีกต่อไป"
น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทว่ากลับมีพลังน่ากลัวแสดงอยู่ในนั้นสาวใช้ยืนตัวสั่นเทารีบคุกเข่าลงต่อหน้าพร้อมเอ่ยวาจาขอโทษทันที
![[จบ] ศิษย์น้องสายฮากับศิษย์พี่สายสปอยล์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008997_78960366.webp)
34K
