โชคดีฉันได้สามีสามคน

        เธอยิ้มน้อยๆ กับคำตอบที่แทรกเข้ามาโดยไม่ต้องคิดนานเลย “อยากสิ...อยากมากด้วย”

        ช่วงใกล้ค่ำวันนั้น ขณะเธอนั่งเคลียร์เอกสารเงียบๆ นัทพงษ์เดินเข้ามาวางแฟ้มไว้ข้างๆอย่างเบามือ

        "พี่..." เสียงเขาแหบพร่าราวกับไม่แน่ใจ เธอเงยหน้าขึ้น

        "ผมไม่รู้ว่า พี่รู้สึกยังไง แต่ผมอยากบอกแค่อย่างเดียว..."

        มารตีชะงักมองเขา

        "ถ้าพี่จะเลิกเล่นเกมนี้…ขอให้ผมได้อยู่ต่อแบบ ‘จริงๆ’ได้ไหมครับ?"

        หัวใจของหญิงสาวไหววูบ เธอไม่พูดอะไร แต่ลุกขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าเขาแล้วเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อหนุ่มรุ่นน้องเบาๆ "พี่ขอเวลานิดหนึ่งนะนัทพงษ์..."

        "ได้ครับ" แม้จะไม่รู้ความหมายที่แน่ชัด แต่เขาก็ตอบรับโดยไม่ลังเล

        "แต่ระหว่างนี้..." เธอยิ้มจางๆ "อย่าเพิ่งหนีไปจากพี่นะ...ได้ไหม"

        นัทพงษ์ยิ้มกว้างกว่าเดิม และพยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่เบากว่าเคย

        มารตีมองตามไหล่กว้างที่เคลื่อนห่างออกไป แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ “พี่ไม่ได้เล่นนะ…พี่กำลังกลัวว่าพี่จะรักเธอจริงๆ ต่างหาก”

        วันศุกร์ ฟ้าหลังฝนอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด บรรยากาศเงียบสงบของร้านกาแฟริมตึกสำนักงานยังคงเหมือนเดิมมีเพียงบางอย่างในใจสองคนที่เริ่มเปลี่ยนไป

        มารตีนั่งอยู่ก่อนแล้ว หน้าต่างข้างตัวเธอสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ ถ้วยกาแฟยังอุ่นในมือและอีกถ้วยที่วางรออยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งเบาๆ เด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดก็เดินเข้ามา

เขาดูรีบร้อนเล็กน้อยท่าทางประหม่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาโตคู่นั้นก็ยังมองตรงมาที่เธอเสมอ

        “ขอโทษที่มาช้า…ครับ” นัทพงษ์นั่งลงตรงข้ามพยายามหลบสายตาแต่ก็ลอบมองเธอเป็นระยะๆ

        “ไม่เป็นไร พี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันจ้ะ” เธอยิ้มน้อยๆ พร้อมเลื่อนถ้วยกาแฟไปให้เขา

        ไม่มีหัวข้อเรื่องงาน ไม่มีการถามไถ่ว่าระบบทำงานดีหรือยัง ไม่มีตารางประชุมหรือฟีดแบ็กการฝึกงาน

มีแค่ความเงียบสลับบทสนทนาเบาๆและเสียงหัวใจที่เต้นระรัว “พี่...” นัทพงษ์กลั้นใจ “ถ้าพี่ไม่ได้จริงจังผมควรหยุดความรู้สึกนี้ได้รึเปล่าครับ?”

        คำถามนั้นทำเอาสาวสวยชะงักไป เธอวางถ้วยกาแฟลงอย่างช้าๆ ดวงตาที่เคยแน่นิ่งกลับสั่นไหวเล็กน้อย

        นัทพงษ์รีบเสมองออกไปนอกร้าน ราวกับกลัวคำตอบของตัวเอง “ผมรู้ว่าพี่มีชีวิตส่วนตัวของพี่มีสถานะ มีคนในชีวิตอยู่แล้ว…” เขาเอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่น “ผมไม่ได้อยากเข้าแทรกหรือเป็นคนทำลายอะไร”

        “แต่ถ้าพี่แค่...เล่นสนุกกับผม แค่ลองจีบเด็กฝึกงานเพื่อความตื่นเต้น…”

        เขากลืนน้ำลาย “ผมไม่คิดว่า…ผมจะฝืนใจไม่รู้สึกอะไรได้อีกต่อไปแล้วครับ”

        มารตีเงียบไปนาน เธอหลบตาเขาเป็นครั้งแรก ไม่ได้เพราะอาย แต่เพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรเพราะตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจ ว่าความรู้สึกนี้…คือความอยากครอบครองหรือแค่อยากอยู่ใกล้ๆ แต่สิ่งที่เธอแน่ใจคือ เธออยากเริ่มใหม่ แบบไม่ต้องมีคำว่า“หัวหน้า-เด็กฝึกงาน” หรือแม้แต่คำว่า “เกม”

        “พี่...” เธอพูดเบาๆ “ไม่ได้อยากเล่นอะไรกับเธออีกแล้วนะ” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น

“ถ้าเราได้รู้จักกันแบบไม่มีหน้าที่ไม่มีตำแหน่ง หรือสถานะอะไรทั้งนั้น…เธอจะยอมเริ่มใหม่กับพี่ไหม” คำพูดนั้นฟังดูง่ายแต่กลับทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้ในใจเด็กหนุ่ม

        เขามองเธอนิ่งนาน ก่อนจะยิ้มแบบฝืนๆ ออกมา “แบบที่ไม่มีใครรู้…ใช่ไหมครับ”เขาเอ่ยเบาๆ แฝงด้วยความเศร้าเจือจาง “แบบที่พี่กับผมต้องแอบ ต้องไม่ให้ใครเห็น…โดยเฉพาะคนที่พี่มีอยู่ในชีวิตจริงของพี่อยู่แล้ว”

        มารตีไม่ได้ตอบ เธอเพียงยิ้มอีกครั้ง และยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบราวกับใช้รสขมกลบรสซึมลึกในใจ “ก็ได้…เกมใหม่ก็เริ่มแล้วนี่นา”

        แต่คราวนี้ เป็นเกมที่หญิงสาวเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเล่นไปเพื่ออะไร เพื่อค้นหาหัวใจตัวเอง? หรือเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่ไม่น่าจะเอื้อมถึง?

        ฝนตกปรอยๆ บางเบาอีกครั้ง และเสียงหัวเราะในร้านกาแฟก็ยังไม่หายไปไหนแต่ภายใต้เสียงหัวเราะนั้น ยังซ่อนคำถามที่ไม่มีคำตอบ…อยู่เต็มไปหมด

        พีชเลขาหน้าห้องของมารตีบิดตัวอย่างช้าๆ บนเสื่อโยคะเสียงหายใจสลับกับเสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ ในห้องฝึกขนาดย่อมแสงไฟสีอุ่นจากหลอดฮาโลเจนตกกระทบบนผิวขาวเนียนของเธอเป็นระยะๆ

        หญิงสาวไม่เคยรู้สึกว่าการเหยียดขาและยกสะโพกขึ้นกลางอากาศจะทำให้เธอ“ตื่นตัว” ได้ขนาดนี้

        “หลังตรงหน่อยครับ...ใช่แบบนั้น ดีมาก” เสียงทุ้มนุ่มของครูอาร์ตดังอยู่ไม่ไกลจากด้านหลัง

        พีชไม่กล้าหันไปมอง เธอแค่พยายามตั้งใจตามคำแนะนำแต่ก็รู้ดีว่า...การเคลื่อนไหวของเขาอยู่ในรัศมีที่เธอสัมผัสได้และหญิงสาวแน่ใจว่าเขาคงกำลังมองเรือนร่างในชุดโยคะที่แนบไปกับร่างกายทุกส่วนสัดของเธออย่างแน่นอน

        ผู้ชายคนนี้ดูไม่ใช่แค่ครูโยคะธรรมดาซะแล้ว เขาเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้“ความนิ่ง” ของเขากลายเป็นแรงดึงดูดเพศตรงข้ามได้ขนาดนี้

        เลขาสาวรู้สึกว่าเขากำลังเดินผ่านด้านหลัง แล้วหยุดอยู่ตรงนั้นก่อนที่มืออุ่นๆ จะสัมผัสเบาๆ ตรงกลางหลัง “ดันสะโพกลงอีกนิดครับ”เขาพูดอย่างสุภาพ แต่แรงกดที่จุดนั้นทำให้เธอเกร็งในทันที

        พีชสูดหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ทำตามคำแนะนำทั้งที่จิตใจเธอไม่อาจโฟกัสที่โยคะได้เลย ทำไมเธอถึงรู้สึกว่า...เขากำลังแตะต้องเธอแบบไม่ใช่แค่แนะนำอย่างมืออาชีพ? หรือเธอแค่คิดไปเอง...

        หลังจบคลาสนั้น หญิงสาวนั่งดื่มน้ำอยู่มุมห้องร่างกายเหนื่อยล้าแต่จิตใจเหมือนยังมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน เสียงคนในคลาสค่อยๆทยอยออกไปทีละคน จนห้องเงียบสนิท เหลือแค่เธอกับครูอาร์ต

        “พรุ่งนี้มาอีกไหมครับ?” เขาถามพร้อมเช็ดเหงื่อที่หน้าผากตัวเองเสื้อกล้ามสีเทาเปียกชื้นแนบกับอกที่เต็มแน่น ไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ สาวสวยรู้ว่าเขาเห็นเธอมองแต่ก็ไม่ได้หลบสายตา ที่อยากรู้ของเธอ

        “อาจจะนะ...ถ้าร่างกายยังต้องการ” เธอยิ้มยกขวดน้ำขึ้นดื่มอย่างเชื่องช้า ไม่รีบ

        เขาหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย “ถ้าร่างกายคุณยังต้องการผม...ผมก็จะรออยู่ตรงนี้นะครับ”

        หัวใจสาวสวยเต้นแรงอย่างไม่สมเหตุสมผล ร้อนวูบวาบที่อก ทั้งๆ ที่เพิ่งผ่านคลาสโยคะมาแท้ๆ...นี่เขาจะเอาจริงดิ

            เธอคว้าผ้าเช็ดหน้าแล้วเดินออกจากห้องแต่ก่อนจะถึงประตู พีชก็หยุด เดินย้อนกลับไปวางเสื่อโยคะลงอย่างตั้งใจช้าๆและแกล้งพูดลอยๆ โดยไม่หันไปมอง ก่อนจะเดินบิดสะโพกแบบยั่วยวนจากไป

        “ฉันลืมของไว้...คงต้องกลับมาอีกแน่ๆ”

        วันต่อมา...

        แสงแดดอ่อนของบ่ายคล้อยส่องผ่านม่านบางในห้องโยคะกลิ่นลาเวนเดอร์ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆคล้ายกับลมหายใจของใครบางคนกำลังซ้อนทับจังหวะหัวใจของเธอ ร่างงามสมส่วนเอนตัวลงสู่ท่าsupine twist ช้าๆ ปล่อยแขนข้างหนึ่งเหยียดตรงอีกข้างบิดพาดข้ามลำตัวเธอกำลังตั้งสมาธิอยู่กับการหายใจ...จนกระทั่ง...

        “หมุนไหล่ให้ราบกับพื้นนิดนึงครับ…ใช่ ตรงนั้นแหละ” เสียงทุ้มต่ำดังข้างหูก่อนที่ฝ่ามืออุ่นจะแตะลงบนหัวไหล่ซ้ายของเธอ เบาและนิ่งจนหัวใจสาวสวยเงียบลงไปครู่หนึ่ง

        “อื้ม…” เธอหลุดเสียงในลำคอเบาๆ แล้วลืมตาขึ้นหันไปมองเขาแบบไม่ตั้งใจดวงตาของอาร์ตนิ่ง สงบ เหมือนมือเขา…แต่แววตานั้นล่ะ? สงบแบบคนรู้ตัว…หรือคนจงใจ?

        “ครูอาร์ต…จับแบบนี้กับนักเรียนทุกคนเลยใช่ไหมคะ?” เสียงเธอเบา แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ที่หางคำ

        อาร์ตหัวเราะเบาๆ ไม่ตอบทันที “บางคนก็นุ่มนวลได้ บางคนก็ต้องค่อยๆจับใจให้อยู่ก่อนครับ...”

        คิ้วสวยเลิกขึ้นสูงนิด ๆ ก่อนหันกลับ ใจหรือหลังคะครู? เธอไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาที่สบกับเขาในกระจกก็บอกชัดว่าเธอคิดอะไร

        เมื่อเปลี่ยนเป็นท่า pigeon pose อาร์ตขยับมาด้านหลังเธอคุกเข่าลงอย่างเงียบเชียบ มือแข็งแรงแตะเบาๆ ที่หลังต้นขาของพีช ไล่น้ำหนักอย่างชำนาญ

        “ถ้ารู้สึกตึงตรงสะโพก ก็ผ่อนลมหายใจยาวๆ เลยครับ อย่าฝืน” เสียงเขานุ่มเหมือนผ้าฝ้ายแต่อุ่นลึกจนเธอขนลุก