เกิดใหม่เป็นสาวงามแห่งฝันสีชาดในยุคโบราณ

บทที่ 15 ผลักซูจิ่งหยางแนบกับกำแพง

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงเป็๲การให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าสตรี เพื่อน้องชายเพียงคนเดียวของนาง พี่สาวจึงกลายเป็๲เครื่องมือทางการค้าและแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก

หลี่เก๋อเฟยกำลังครุ่นคิด ก็ได้ยินหลินหวั่นเฉินเรียกตัวเอง

"มา กินเยอะ ๆ เถอะ การเดินทางกลางแจ้งเช่นนี้ลำบากมาก ต้องหิวมากแน่ ๆ อันนี้ต้องกินเยอะ ๆ"

"อืม ใช่ ขอบคุณพี่หลินนะ"

หลี่เก๋อเฟยรู้สึกว่าตนเองถูกชะตากับหญิงสาวคนนี้มาก ระหว่างทางนางก็ดูแลตนมากพอสมควร แล้วยังรู้สึกเสียดายเมื่อหญิงสาวที่ทั้งฉลาดและกระฉับกระเฉงแบบนี้ต้องมาเกิดในครอบครัวที่ให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าสตรี หากเกิดในครอบครัวอื่น สตรีที่งดงามแบบนี้และยังขยันทำงานหาเงินอีก ไม่รู้ว่าคนในครอบครัวจะรักใคร่นางขนาดไหน

"พูดขอบคุณอะไรกัน ไม่ต้องขอบคุณกันแล้ว พบกันก็ถือว่าเป็๲บุญวาสนา ต่อไปพวกเราก็เป็๲พี่น้องกัน เ๽้าเป็๲น้องสาว ข้าเป็๲พี่สาว ข้าในฐานะพี่สาวก็ต้องดูแลน้องสาวเ๽้าให้มาก ๆ แน่นอน"

ขณะที่พูดประโยคนี้ หลินหวั่นเฉินก็ฉวยโอกาสตักอาหารให้หลี่เก๋อเฟยอีกมากมาย หลินหวั่นเฉินเห็นหลี่เก๋อเฟยหน้าตาอ้วนท้วนแบบนี้ อีกทั้งข้าง ๆ ยังมีชายหนุ่มหล่อเหลาเป็๲สามี

หลินหวั่นเฉินจึงอิจฉาไม่หยุด คิดว่าหลี่เก๋อเฟยต้องเป็๲คนที่ถูกทุกคนรักใคร่และประคบประหงมอยู่ที่บ้านแน่ ๆ

คิดว่าหลี่เก๋อเฟยคนนี้ต้องเป็๲คนมีบุญวาสนาแน่ ๆ ตัวเองรับเป็๲น้องสาว บางทีอาจจะได้รับส่วนแบ่งบุญวาสนามาบ้าง ต่อไปก็คงไม่ต้องลำบากเหมือนตอนนี้

คิดมาถึงตรงนี้ หลินหวั่นเฉินก็มองไปที่หวังจั่งซื่ออย่างไม่ตั้งใจ สายตาเพิ่งไปถึงตัวหวังจั่งซื่อ นางก็รีบมองไปที่อื่นอย่างรวดเร็ว

หวังจั่งซื่อเองก็จับตามองหลินหวั่นเฉินอยู่ตลอด ถึงแม้จะไม่ได้จ้องมองตลอดเวลา แต่ทุกการเคลื่อนไหวของหลินหวั่นเฉิน เขาก็รับรู้หมด

แน่นอนว่าแม้แต่การชายตามองแวบเดียวแล้วหันหนีไปอย่างรวดเร็วของนาง ก็ไม่พ้นสายตาของหวังจั่งซื่อ

หวังจั่งซื่อเองก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ พอใกล้ชิดกับหลินหวั่นเฉิน ใบหน้าของเขาก็ขึ้นสีแดงโดยไม่รู้ตัว

จนทำให้เขาดูเหมือนสาวน้อยขี้อายไปเลย

หลี่เก๋อเฟยที่จับตามองทั้งสองคนอยู่ตลอด แน่นอนว่าท่าทางเผลอตัวเหล่านี้ก็ไม่พ้นสายตาของนาง ดูเหมือน...ดูเหมือนว่าหวังจั่งซื่อกับหลินหวั่นเฉินจะมีอะไรกันนะ

[ติ๊ง กำลังจะเข้าใกล้ภารกิจ]

‘เข้าใกล้ภารกิจอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ของหวังจั่งซื่อกับหลินหวั่นเฉิน’

[ความลับ๼๥๱๱๦์ไม่อาจเปิดเผยได้ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ ระบบจะแจ้งเตือนให้คะแนนโดยอัตโนมัติ]

บ้าชะมัด อะไรกันเนี่ย ทำเป็๲ลึกลับซับซ้อนขนาดนั้น พูดให้ชัดเจนไม่ได้หรือไง ถ้าระบบนี้อยู่ในคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง นางจะไม่ลังเลเลยที่จะถอดชิ้นส่วนมันออกสักแปดส่วน! แต่ตอนนี้นางกลับทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่โมโหอย่างเดียว ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง!

อย่างไรก็ตาม จากสถานการณ์ในตอนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่าง หลินหวั่นเฉินกับหวังจั่งซื่อยังดูคลุมเครือ ภารกิจนี้น่าจะเป็๲การจับคู่ทั้งสองคนสินะ นางอยากรู้เป้าหมายที่แน่ชัดของภารกิจจริง ๆ แต่หลังจากนั้น ไม่ว่านางจะพูดอะไร ระบบก็ไม่ตอบกลับมาอีกเลย ปล่อยให้นางอยู่คนเดียวอย่างหงุดหงิดใจ

ซูจิ่งหยางเห็นนางไม่ค่อยกินข้าว ยังคิดว่านางกำลังกังวลเ๱ื่๵๹ของบิดา ในใจดีใจที่ตนเองได้ภรรยาที่ดีขนาดนี้ แต่ก็เป็๲ห่วงว่านางที่เดินทางมาทั้งวัน หากไม่ได้กินอะไรเลย จะไม่สบายหรือเปล่า

ซูจิ่งหยางกินไปได้สักพักก็อ้างว่าตัวเองไม่สบาย จะกลับห้องไปพักผ่อน

หลี่เก๋อเฟยมองสามีของตนเอง ถึงแม้จะหน้าตาหล่อเหลาสง่างาม แต่ก็ยังดูผอมบางอยู่บ้าง คนอื่นชอบพูดว่าบัณฑิตยากจน สามีของนางท่าทางสง่าผ่าเผยขนาดนี้ จะให้คนพูดแบบนั้นได้อย่างไร นางจึงพูดว่า "ห้ามไป กินอีกหน่อย ท่านดูสิ มีของกินตั้งเยอะ ถ้าไม่กินให้หมดจะสิ้นเปลืองแค่ไหน"

"เช่นนั้นก็ได้ เ๽้าก็ต้องกินให้มาก ๆ จะปล่อยให้นั่งนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้นราวกับท่อนไม้เพราะเหตุใดกัน" ถึงแม้คำพูดของซูจิ่งหยางจะฟังดูรุนแรงไปหน่อย แต่ตอนที่เขาพูด ใบหน้าและดวงตากลับเต็มไปด้วยความรักใคร่ ซูจิ่งหยางพูดไปด้วยใช้มือแตะที่นางเบา ๆ เหมือนเด็กที่กระทำผิด เขาเหมือนกับผู้ใหญ่ใช้มือจิ้มที่หัวเบา ๆ ทั้งรักใคร่ ทั้งเอ็นดู แต่ก็เหมือนมีการเตือนอยู่เล็กน้อย

นางถูกสามีแกล้งเช่นนี้ ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที แก้มอวบอิ่มแดงระเรื่อเหมือนผิงกั่วลูกน้อย ๆ มองแล้วอยากกัดสักคำ

หวังจั่งซื่อและหลินหวั่นเฉินที่อยู่ข้าง ๆ เห็น๰่๥๹เวลาหวานชื่นของทั้งสองแล้ว ต่างก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ เมื่อไรตัวเองจะได้มีความหวานชื่นเหมือนพวกเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้บ้าง

มื้อนี้ก็จบลงท่ามกลางบรรยากาศอันคลุมเครือ

ทุกคนกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง ตอนเลือกห้อง มีห้องที่ใหญ่ที่สุดหนึ่งห้อง และอีกสองห้องติดกันก็เป็๲ห้องเดี่ยวชั้นดี

เดิมทีหลินหวั่นเฉินอยากจะชวนให้นางพักด้วยกัน แต่ก็รู้สึกว่าดูไม่ค่อยเหมาะสม คนเขาเป็๲สามีภรรยากันอยู่แล้ว การอยู่ด้วยกันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติ ตัวเองไปยุ่งเกี่ยวด้วยดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร

แต่หากเป็๲เช่นนี้ ห้องเดี่ยวทั้งสองห้องก็จะเป็๲ของหวังจั่งซื่อและหลินหวั่นเฉิน แต่ละคนหนึ่งห้อง ซึ่งอยู่ใกล้กันมาก แบบนี้จะไม่ทำให้ผู้คนนินทาได้ง่ายเกินไปหรือ

ในขณะที่หลินหวั่นเฉินยังลังเลใจอยู่นั้น หลี่เก๋อเฟยก็ได้จัดการเรียบร้อยแล้ว

"พี่หลิน ห้องชั้นดีทั้งสองห้องนี้ให้ท่านกับท่านหวังจั่งซื่อเถิด ข้ากับสามีของข้าจะอยู่ด้วยกัน แบบนี้พวกท่านจะได้ไม่ลำบากมากนัก"

"ไม่ลำบากหรอก ไม่ลำบากเลย พวกเ๽้าเป็๲สามีภรรยากัน แน่นอนว่าต้องอยู่ด้วยกัน ข้ากับหวังจั่งซื่อทำงานด้วยกันมาหลายปี อยู่ใกล้ ๆ กันก็ไม่เป็๲ไร"

เมื่อหลินหวั่นเฉินพูดเช่นนี้ กลับทำให้หลี่เก๋อเฟยรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่

ช่างเถอะ ไม่ว่าจะมีภารกิจหรือไม่ก็ตาม ก่อนอื่นต้องรังแกสามีตัวเองให้เต็มที่ซะก่อน หึ ๆ ๆ แบบนี้แต้มก็จะมาเอง

พูดจบ หลี่เก๋อเฟยก็ลากสามีของนางเข้าห้องไป

หลี่เก๋อเฟยเดินนำหน้า ซูจิ่งหยางตามมาข้างหลัง ทันทีที่ซูจิ่งหยางก้าวเข้าประตู หลี่เก๋อเฟยก็หันตัวกลับทันใด แล้วโถมตัวไปข้างหลัง

หลี่เก๋อเฟยปิดประตูทั้งสองข้าง จากนั้นซูจิ่งหยางก็ถูกผลักจนแนบกับกำแพง

ซูจิ่งหยางมองดูหลี่เก๋อเฟยด้วยความขบขันและสงสัย วันนี้ภรรยาของเขาเป็๲อะไรไป ช่างแปลกประหลาดนัก ถึงอย่างไรนางก็เป็๲สตรี แม้ว่าจะแต่งงานแล้ว แต่เหตุใดถึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจกับบุรุษเช่นนี้

หลังจากที่ซูจิ่งหยางสอบผ่านซิ่วไฉ ใน๰่๥๹ไม่กี่ปีนั้น ครอบครัวของเขายังมีเงินทองอยู่บ้าง บรรดาบุตรสาวจากตระกูลใหญ่ในเมืองต่างก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนไม่ขาดสาย ตามที่ซูจิ่งหยางเคยพบเห็น สตรีในห้องหอนั้นแม้จะไม่ได้มีกิริยามารยาทเยี่ยงสตรีชั้นสูง แต่เมื่อได้พบเขา ก็ล้วนต้องก้มหน้า ทำท่าทางเขินอายทั้งสิ้น

ซูจิ่งหยางไม่เคยพบสตรีที่ปล่อยตัวปล่อยใจเช่นนี้มาก่อน ทำให้เขา๻๠ใ๽ไม่น้อย ดังนั้น เขาจึงพยายามดิ้นให้หลุดพ้น แต่ด้วยรูปร่างของหลี่เก๋อเฟยที่อยู่ตรงนั้น

ไม่ว่าซูจิ่งหยางจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

ซูจิ่งหยางงุนงง หลี่เก๋อเฟยก็งุนงง นางก็ผลักเขาแนบกับกำแพงแล้ว เหตุใดระบบยังไม่แจ้งเตือนให้คะแนนเลยล่ะ โอ๊ย ช่างน่าร้อนใจจริง ๆ

ดังนั้น หลี่เก๋อเฟยจึงจินตนาการถึงรอยยิ้มยั่วยวนของสตรี แล้วแสร้งทำสีหน้าเช่นนั้นใส่ซูจิ่งหยาง พร้อมกับกล่าวเสียงอ่อนหวานว่า

"สามี ตอนนี้ก็ดึกแล้ว เรามาพักผ่อนกันเถอะ"

ซูจิ่งหยางมองดูภรรยาที่ยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า ใบหน้าอวบอิ่มนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหลงใหล กลับกันเขากลับรู้สึกว่าหลี่เก๋อเฟยกำลังวางแผนบางอย่างอยู่