“…ตี๊ดด…ตี๊ดดด…” เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของฉันดังขึ้น
ฉันยกหูขึ้นยังไม่ทันที่จะอ้าปากพูด
เสียงแว้ดๆ ที่คุ้นเคยราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจแบนชีก็ดังทะลวงแก้วหูเข้ามา
“…พลอย! มาหาพี่ที่ห้องเดี๋ยวนี้!…”
สิ้นเสียงพร้อมๆ กับเสียงวางกระแทกหูโทรศัพท์ดังปัง!
เสียงจากปลายสายราวกับจะประกาศา
จะโดนดาเมจเื่อะไรอีกคะฉัน O[]O!
ฉันนึกในใจอย่างระอา ั้แ่เข้ามาทำงานที่ฝ่ายสินเชื่อของธนาคารสีเขียวแห่งนี้ได้ปีกว่าๆ
แทบจะไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะไม่โดนพี่ดาวิกา
หรือที่ฉันแอบเรียกว่าเจ๊ดาวซาตาน หัวหน้าทีมของฉันแผดเสียงใส่
ใช่ว่าฉันจะทำงานแย่
หลายครั้งที่เข้าบอร์ดบริหาร ฉันก็ได้รับคำชมออกมา
มีแต่เจ๊ดาวิกาหัวหน้าโดยตรงของฉันนี่ล่ะ ที่ไม่เคยเอ่ยปากชมผลงานสักครั้ง
มีแต่ด่า…ด่า…แล้วก็ด่า…
เหมือนเป็บัฟเสริมพลังประจำวันของเธอ
มันทำให้ฉันค่อยๆ สะสมแต้มความคับข้องใจไว้ทีละนิดๆ
ฉันเฝ้าพยายามหาวิธีแก้เผ็ดเธอมาหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้วิธีที่ถูกใจ
จนกระทั่งวันหนึ่ง
ที่โชคชะตาเล่นตลกให้ฉันต้องอยู่ทำงานจนดึกกับเจ๊ดาวิกาแค่สองคนเพื่อเร่งรีพอร์ตสำคัญให้เสร็จ
ในขณะที่ฉันนั่งปั่นรายงานจนนิ้วแทบล็อก
เธอกลับเดินมาเคาะโต๊ะแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“เดี๋ยวพี่ไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสของธนาคารก่อนนะ” เธอพูดพลางมองนาฬิกาข้อมือ
“เดี๋ยวพี่กลับมา รีพอร์ตต้องวางอยู่บนโต๊ะ เข้าใจนะ แล้วเธอก็ยังกลับไม่ได้ เผื่อพี่จะให้แก้…”
“…ค่ะ…ค่ะพี่ดาว” ฉันตอบรับเสียงอ่อน พลางก้มหน้างุดๆ กับจอคอมพิวเตอร์
ฉันทำทุกอย่างเสร็จั้แ่ทุ่มครึ่ง แต่หัวหน้าจอมเฮี้ยบของฉันก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา
จนกระทั่งเกือบสองทุ่ม
เธอก็เดินหอบแฮ่กๆ กลับเข้ามาในออฟฟิศที่ตอนนี้เหลือเพียงเราสองคน
แต่เมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนโดนสกิลสตั๊นไปชั่วขณะ
สภาพของเธอที่ฉันเห็นตอนนี้มันคือแรร์ไอเทมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ผมยาวสลวยที่ปกติจะถูกมวยไว้อย่างเรียบร้อย
ตอนนี้กลับถูกรวบไว้ลวกๆ และมีปอยผมบางส่วนตกลงมาปรกใบหน้าที่แดงระเรื่อเพราะความเหนื่อยจากการออกกำลังกาย
เหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพราวอยู่บนไรผมและลำคอขาวผ่อง
เธอยืนหอบหายใจถี่ๆ แต่ที่สำคัญที่สุดคือชุดฟิตเนสของเธอนั่นเอง
O///O!
เสื้อยืดสีขาวแขนกุดรัดรูป
เผยให้เห็นทรวดทรงที่ฉันไม่เคยได้เห็นมาก่อนจากชุดทำงานที่แสนจะเรียบร้อย
ดอกบัวตูมคู่สวยขนาดกำลังเหมาะมือกำลังอัดแน่นอยู่ในเนื้อผ้าจนเห็นเป็รูปเป็ร่างชัดเจน
กางเกงผ้ารัดรูปสีดำยาวแค่เข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวตึงและสะโพกที่แน่นเปรี๊ยะราวกับลูกพีชชั้นดี
ยิ่งตอนที่เธอนั่งลงแล้วหยิบแว่นตามาสวมเพื่ออ่านรีพอร์ตที่ฉันวางไว้
บ้าเอ๊ย!
ดาเมจมันรุนแรงเกินไปแล้ว!
ฉันกลับมานั่งรอที่โต๊ะตัวเอง แต่มุมมองแปลกใหม่ของหัวหน้าสาวจอมโหดมันทำให้จิตใจว้าวุ่นไปหมด
เมื่อมองดีๆ แล้ว แม่มดของฉันคนนี้แม้จะอายุสามสิบห้าปีเข้าไปแล้ว
ทว่าเธอยังจัดได้ว่าสวยสะพรั่งทีเดียว
ผิวขาวออร่าตามแบบฉบับสาวเชื้อสายจีน
หุ่นยังฟิตแอนด์เฟิร์มชนิดที่ว่าเด็กจบใหม่ๆ หลายคนยังต้องชิดซ้าย
แต่เท่าที่รู้เธอยังไม่มีแฟน
ในธนาคารลือกันให้แซ่ดว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย
แล้วฉันก็คิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ ระหว่างที่นั่งรอเจ๊ดาวิกาอ่านรีพอร์ต...หึหึ
ถ้าด่าฉันอีกครั้งเดียวนะเจ๊ดาว
สนุกแน่!
ฉันจะสั่งสอนให้สาสมจนต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู
รสชาติของสาวโสดวัยสามสิบห้าปี มันจะเด็ดกว่าเด็กมหาลัยแค่ไหนกันนะ
ท่อนกล้วยหอมของฉันก็เริ่มจะอยากรู้แล้วสิ
ฉันเผลอนั่งหัวเราะเบาๆ อยู่คนเดียวอย่างชั่วร้าย
และแล้ว…
เสียงที่ฉันรอคอยก็ดังขึ้น
“…พลอย!! มาหาพี่เดี๋ยวนี้เลย!…”
ฉันรีบเดินเข้าไปในห้องทำงานของเธอ
ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวพ้นธรณีประตู
รีพอร์ตที่ฉันตั้งใจทำก็ปลิวมาปะทะหน้าฉันอย่างแรงจนแว่นตาเกือบหลุด!
>\[]<!
“ใช้มือหรือใช้เท้าเขียนไม่ทราบยะเธอ!” เสียงแหลมปรี๊ดของเธอดังขึ้นอีกครั้ง
“ไปแก้ตามที่พี่ติดโน้ตไว้ให้หมด! พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงพี่จะมาตรวจ!”
ฉันก้มลงมองรีพอร์ตในมือ
แม่งเอ๊ย!
โน้ตสีชมพูแปะมาแทบจะทุกหน้า!
ฉันกำมือแน่น
พยายามระงับความโกรธที่กำลังปะทุขึ้นมาเหมือนูเาไฟ
ั้แ่เกิดมายังไม่เคยมีใครขว้างของใส่หน้าฉันแบบนี้
พ่อแม่ฉันยังไม่เคยทำ แล้วอีนี่มันเป็ใคร!
ฉันหมดความอดทนแล้วโว้ยยยยย!
มึงเจอกูแน่…อีพี่ดาว!
หลังจากที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะต้องสั่งสอนเจ๊ดาวิกาให้สาสม
แผนการแก้แค้นก็เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของฉันอย่างรวดเร็ว
“...เอ่อ พี่ดาวิกาคะ พอดีทางบริษัทยูนิวู๊ดส์ เชิญให้เราไปดูเครื่องจักรที่ติดตั้งเสร็จแล้วน่ะค่ะ” ฉันกุเื่ขึ้นในเช้าวันต่อมา
“...อืม...ติดตั้งเร็วกว่าที่คิดนะ” เธอตอบโดยไม่มองหน้า “ไปวันไหนล่ะ?”
“ศุกร์นี้ค่ะพี่ เขาเชิญให้เราพักค้างคืนด้วย พลอยเลยใส่ชื่อพี่ดาวิกาไปเรียบร้อยแล้วนะคะ”
“นี่เธอจะให้พี่ไปคนเดียวรึไง? ใส่ชื่อเธอไปด้วยสิ แล้วรีบทำเื่ขอรถจากฝ่ายยานพาหนะเลยนะ”
ทุกอย่างเป็ไปตามแผนเป๊ะ!
ฉันแอบยิ้มมุมปาก เสร็จพลอยแน่เจ๊ดาวซาตาน >:)
เช้าวันศุกร์มาถึง ฉันขับรถส่วนตัวไปรับเธอที่คอนโดหรูใจกลางเมือง
“...เอ้า รถธนาคารล่ะ” เธอตวาดแว้ดใส่ฉันทันที
“พอดีคิวเต็มหมดเลยค่ะ พลอยเลยขับมาเองดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา” ฉันตอบกลับไปอย่างเนียนๆ
เธอพยักหน้ารับแบบขอไปที ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้ววุ่นอยู่กับการสั่งงานผ่านโทรศัพท์ตลอดเส้นทาง
ไม่ได้รับรู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังจะโดนลูกน้องที่เธอเกลียดนักหนาหลอกไปเชือด!
จนกระทั่งฉันเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่โรงแรมอินเตอร์คอนติเนนตัล หัวหิน
เธอก็ถามขึ้นมาแบบงงๆ “…อ้าว เลี้ยวเข้าที่นี่ทำไม”
“ทางบริษัทเขานัดให้เรามารับรถโฟร์วีลที่นี่ค่ะพี่ เพราะจะเข้าไปที่โรงงานสะดวกกว่า” ฉันเริ่มรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นแรง
“เขาก็ให้เราเอาของเข้าห้องพักได้เลย เดี๋ยวพี่ดาวิการอที่ล็อบบี้นะคะ เดี๋ยวพลอยไปเช็คอินให้…”
หลังจากรับคีย์การ์ดมาแล้ว
ฉันก็เดินกลับไปหาเจ๊ดาวิกาพร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้เธอ
“ระหว่างรอ พี่ดาวิกาขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อนได้เลยค่ะ เดี๋ยวพลอยจะเอากระเป๋าขึ้นไปให้เอง”
ฉันเดินลงไปเอากระเป๋าที่รถ ด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด
โอกาสชำระแค้นที่รอคอยมาถึงแล้ว!
ไม่นานนักฉันก็มายืนอยู่หน้าห้อง 5005
ห้องสวีทสุดหรูที่ฉันลงทุนควักเงินเก็บทั้งหมดเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
ฉันเคาะประตูเรียกนางปีศาจร้าย
เสียงลูกบิดอิเล็กทรอนิกส์ดังแกร๊ก
ประตูเปิดออกช้าๆ
“เข้ามาสิ”
ฉันกุลีกุจออาสาเอากระเป๋าเข้าไปวางให้ในห้อง
เสร็จฉันล่ะงานนี้เจ๊ดาวิกา
ฉันเอากระเป๋าวางลงบนชั้นวาง
ก่อนจะทำทีเป็เดินออกไป แต่แล้วฉันก็หันกลับไปกดล็อกประตูอย่างเงียบเชียบ
คลิก!
เสียงล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบ
ทำให้เจ๊ดาวิกาที่กำลังง่วนอยู่กับการหยิบโน้ตบุ๊กออกมาต้องชะงักและหันมามองฉันด้วยความสงสัย
“ทำอะไรของเธอน่ะพลอย?”
ฉันค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ
รอยยิ้มที่เคยใสซื่อถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เย็นเยียบ
“ถึงเวลาประเมินผลงานแล้วค่ะ พี่ดาวิกา”
“พูดบ้าอะไรของเธอ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!” เธอตวาดเสียงดัง
พยายามจะเดินมาที่ประตู แต่ฉันขยับไปขวางไว้
“ใจเย็นสิคะ การประเมินยังไม่ทันเริ่มเลย”
ฉันไม่รอช้า พุ่งเข้าไปรวบตัวเธอจากด้านหลังทันที!
“…ว้ายยย!… อะไรเนี่ย! ปล่อยนะ!…” เจ๊ดาวิการ้องใสุดตัว
เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่แรงของสาวออฟฟิศวัยสามสิบห้า
หรือจะสู้เรี่ยวแรงของเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความแค้นอย่างฉันได้
“ใจร่มๆ ค่ะพี่ ไม่ต้องร้อง…” ฉันกระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ
กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอมันช่างหอมยั่วใจจนอยากจะฝังจมูกลงไปไซร้ซอกคอขาวๆ นั่นซะเดี๋ยวนี้
ฉันกอดล็อกเธอไว้แน่น พลางฉุดกระชากลากถูเธอเข้าไปที่ห้องนอนที่ที่ฉันจะสั่งสอนให้สาสม
เธอดิ้นต่อสู้สุดฤทธิ์
ทั้งพยายามจะใช้ศอกกระทุ้งท้องฉัน
ทั้งเอาขายันพื้นไว้ แต่สุดท้ายฉันก็ลากเธอมาถึงเตียงคิงไซส์จนได้
ฉันผลักร่างของเธอลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะขึ้นไปคร่อมทับร่างของเธอไว้
“กรี๊ดดด! อีบ้าพลอย! แกจะทำอะไรฉัน! ปล่อยนะ!”
“บอกให้เงียบไงคะ!” ฉันตะคอกกลับ
แล้วจึงใช้มือข้างหนึ่งบีบข้อมือทั้งสองของเธอรวบไว้เหนือศีรษะ
การดิ้นรนของเธอทำให้ร่างกายของเราเบียดเสียดกันอย่างแนบชิด
หน้าอกดอกบัวตูมของเธอกำลังบดเบียดอยู่กับแผงอกของฉัน
และในจังหวะนั้นเอง
ฉันรู้สึกได้ว่าบางสิ่งของฉันที่หลับใหลอยู่ กำลังตื่นขึ้นมาจากการเสียดสีนั้น
ท่อนกล้วยหอมของฉันค่อยๆ ขยายตัวและแข็งขึ้นจนมันดันออกมาจากกางเกงใน
กดเบียดเข้ากับต้นขาด้านในของเธออย่างจัง!
เจ๊ดาวิกาชะงักกึก!
การดิ้นรนของเธอหยุดลงทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด
“…น…นี่มัน…อะไรกัน!…” เธอถามเสียงสั่นพร่า
ััได้ถึงแท่งเนื้อแข็งๆ ที่กำลังกดเบียดอยู่กับขาอ่อนของเธอ
ฉันยิ้มอย่างชั่วร้าย
ก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
“ของขวัญสำหรับหัวหน้าที่ดีเด่นอย่างพี่ไงคะ”
ฉันไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว
ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจมือที่เตรียมไว้ออกมา
แล้วจัดการล็อกข้อมือข้างซ้ายของเธอเข้ากับลูกกรงหัวเตียงอย่างรวดเร็ว!
แกร๊ก!
เสียงกุญแจมือที่ล็อกเข้าที่ดังขึ้น
เป็เหมือนสัญญาณเริ่มต้นของบทเรียนราคาแพงที่เธอจะไม่มีวันลืม
นางมารร้ายในคราบหัวหน้าแผนกตอนนี้หมดสภาพโดยสิ้นเชิง
เธอนอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน
“…ฮือ…ฮือ…เธอ…เธอจะทำอะไรฉัน…ยัยพลอย…”
ฉันลุกขึ้นยืนข้างเตียง มองดูผลงานของตัวเองด้วยความสะใจ
ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เย็นะเื
“สั่งสอนให้พี่รู้จักจำไงคะ ว่าไม่ควรขว้างของใส่หน้าคนอื่น”
ฉันโน้มตัวลงไปใกล้ๆ “บทเรียนแรกกำลังจะเริ่มแล้วค่ะพี่ดาวิกา♡”
1K
